All Chapters of Rain Over Me ติดฝน: Chapter 71 - Chapter 80

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยคละคลุ้งผสมผสานกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องคลอดวีไอพี ไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความตึงเครียดที่กำลังเดือดพล่านอยู่เลยแม้แต่น้อย ดูได้จากเสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังรัวเร็วแข่งกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของหญิงสาวบนเตียงคนไข้“โอ๊ยยย ราม ฝนเจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว”ฝนกรีดร้องสุดเสียง ใบหน้าสวยเฉียบแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่ปลอดภัยสำหรับแม่และเด็กอย่างสมบูรณ์แบบชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ มือบางจิกทึ้งลงบนท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างจนเล็บแหลมคมจิกทะลุเนื้อผ้าฝังลึกเข้าไปในผิวเนื้อ“เพราะรามเลย ทำฝนท้อง ตัวก็ใหญ่ยังกะยักษ์ ลูกถึงได้ตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ไง โอ๊ยยย ถ้ามีคราวหน้ารามไปอุ้มท้องเองเลยนะ อ๊ายยย”ซีอีโอสาวจอมแสบผู้มาดมั่นหลุดคำสบถออกมาอย่างไม่ห่วงสวยอีกต่อไป ความเจ็บปวดจากการหดรัดตัวของมดลูกทำให้เธอพาลใส่คนที่ยืนทำหน้าตื่นอยู่ข้างเตียงอย่างบ้าคลั่งทว่า ร่างสูงใหญ่ของรามกลับไม่แม้แต่จะหลุดเสียงร้องโอดครวญออกมาสักแอะ ทั้งที่รอยเล็บกรีดลึกลงไปจนแสบสัน มีเพียงแค่นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ทอดมองภรรยาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความปว

ราวกับสวิตช์ปิดเสียง ทันทีที่น้องเรย์ซุกหน้าลงกับซอกคออุ่น ๆ ของผู้เป็นพ่อ เสียงร้องไห้จ้าแทบขาดใจก็ลดระดับลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นฮัก ๆ สองมือป้อมกำเสื้อยืดของพ่อเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยวรายังคงนั่งขัดสมาธิค้างอยู่บนพื้นพรม สองมือที่ยื่นออกไปเก้อตกลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง นัยน์ตาดุดันฉายแววตัดพ้อและน้อยใจขั้นสุด‘โธ่เว้ย ทำไมวะ ทำไมเรย์ถึงเห็นหน้ากูแล้วต้องร้องไห้ทุกทีเลย ทีไอ้รามหน้าตาย วัน ๆ เอาแต่นั่งทำหน้าดุเป็นหมาหวงก้าง ไม่เห็นหลานจะร้องไห้ใส่สักแอะ กูเป็นตาแท้ ๆ นะโว้ย’เสียงร้องไห้ของน้องเรย์เมื่อครู่ เรียกความสนใจจากแก๊งฟันน้ำนมที่กำลังวิ่งเล่นอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องให้กรูกันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ เด็ก ๆ ในชุดสีสันสดใสวิ่งมาหยุดยืนล้อมวงมองคุณปู่ที่กำลังนั่งหน้าเศร้าคอตกอยู่บนพื้น ก่อนจะเปิดฉากวิพากษ์วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาตามประสาเด็กที่คิดอะไรก็พูดออกมาอย่างนั้น“หนูว่าคุณปู่หน้าโหดเหมือนยักษ์แน่เลยค่ะ น้องเรย์เลยกลัว” ข้าวหอมลูกสาววัยกำลังซนของม่านหมอกเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก เด็กน้อยยกแขนขึ้นกอดอก ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเลียนแบบท่าทางของปู่วราเป๊ะ ๆ “เวลาคุณปู่ทำหน้าแบบนี้ คิ้วมันผูกกันเป็นโ

ท่านั่งที่บดเบียดส่วนกลางกายของเขากระตุ้นให้ความแข็งขึงขยายตัวจนปวดหนึบ หญิงสาวเลื่อนมือไปปลดตะขอบิกินีชิ้นบนของตัวเองออก และปล่อยให้มันร่วงหล่นลงไปกองบนตักชายหนุ่ม เผยให้เห็นความงดงามที่ไร้ปราการขวางกั้นท่ามกลางแสงจันทร์“ฝนกำลังทรมานผมนะครับ” รามครางเสียงพร่า ลมหายใจถี่กระชั้นรามไม่เร่งรีบ เขาต้องการซึมซับทุกอณูความหอมหวานที่ขาดหายไปนาน ชายหนุ่มชูคอขึ้นฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่มน สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ผสมผสานกับกลิ่นลมทะเลริมฝีปากหยักร้อนพรมจูบไล่ลงมาตามลำคอระหง ขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยสีกุหลาบ ก่อนจะครอบครองยอดปทุมถันสีหวาน เขาปรนเปรอเธอด้วยเรียวลิ้นสากสลับซ้ายขวาอย่างละเมียดละไม“อ๊า ราม” ฝนหลุดเสียงครางหวานหู มือบางยกขึ้นขยุ้มกลุ่มผมสีน้ำตาลทองของเขาเพื่อทรงตัว ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อเขาจงใจลากไล้ริมฝีปากต่ำลงมาพรมจูบไปตามหน้าท้องแบนราบที่กลับมาเข้ารูปเหมือนเดิมรามสอดมือเข้าไปใต้บั้นท้ายงอนงาม แล้วออกแรงยกสะโพกของเธอขึ้นเพียงเล็กน้อย เพื่อจัดการรูดรั้งปราการชิ้นน้อยที่เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวให้หลุดพ้นจากขาเรียวนัยน์ตาสีฟ้าครามช้อนขึ้นสบตากับเธอ แววตาของเขาเต็มไ

เข็มนาฬิกาหมุนวนเปลี่ยนผ่านฤดูกาล จากวันเป็นสัปดาห์ จากเดือนเป็นหลายเดือน กาลเวลาพัดพาเอาความตื่นเต้นระคนแพ้ท้องสุดวายป่วงของฝนให้ผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงหน้าท้องที่นูนป่องขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจเจ็ดเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ทริปฮันนีมูนรอบสองที่เกาะหลีเป๊ะ บัดนี้ซีอีโอสาวจอมแสบกำลังอุ้มท้องที่มีขนาดใหญ่โตกว่าตอนท้องน้องเรย์อย่างเห็นได้ชัดหญิงสาวในชุดคลุมท้องเนื้อผ้านิ่มพลิ้วไหวนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟากำมะหยี่ตัวยาวภายในห้องนั่งเล่นของเรือนหอ มือบางวางลูบคลำหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ สัมผัสถึงแรงถีบสลับซ้ายขวาที่ประท้วงอยู่ด้านใน“อ๊ะ ถีบเก่งจริง ๆ เลยนะตัวแค่นี้” ฝนพึมพำ“เจ็บไหมครับ ลูกถีบแรงไปหรือเปล่า”ร่างสูงใหญ่ของราม ทิ้งรถเข็นเด็กสีชมพูคันหรูที่กำลังประกอบในมืออย่างรวดเร็ว ก่อนพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวภรรยา มือหนาทาบทับลงบนหน้าท้องนูนป่องอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย“รามก็ตื่นตูมเกินไป ลูกแค่ดิ้นทักทายเฉย ๆ” ฝนกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา“นี่ฝนท้องรอบสองแล้วนะราม ไม่ได้ท้องครั้งแรกสักหน่อย เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเวลาลูกดิ้นได้แล้วน่า”รามถอนหายใจยาวพรืด “จะไม่ให้ผม

กาลเวลาหมุนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครอบครัวของฝนกับรามที่ไม่เคยมีความสงบตามมาตั้งแต่ต้น บัดนี้ก็ยังคงความวุ่นวายเช่นเดิม เพียงแต่มันเพิ่มระดับจนจวนเจียนจะกลายเป็นสนามรบเต็มทีสี่ปีผ่านไปนับตั้งแต่ทารกน้อยตาสีฟ้าคนแรกถือกำเนิดขึ้น ตามติดมาด้วยแฝดหญิงที่เข้ามาเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้สมบูรณ์ และสอนให้ ราม ไรวินท์ อดีตบอดี้การ์ดหน้านิ่งได้เรียนรู้ว่าการรับมือกับลูกปืน มันง่ายกว่าการรับมือกับเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง ที่กำลังเจริญรอยตามคุณตาไปอย่างกู่ไม่กลับแสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบผืนน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัว ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรามที่กำลังยืนกอดอกอยู่ริมระเบียงชั้นสอง ไม่ใช่ความงดงามของทิวทัศน์ แต่เป็นร่างเล็กของเด็กชายวัยสี่ขวบที่กำลังเดินต้วมเตี้ยมอยู่ริมสระต่างหากเด็กชายเรย์ ไทธัช ในวัยสี่ขวบเต็ม สูงขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ความอวบอ้วนและแก้มยุ้ย ๆ ยังคงอยู่ นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ถอดแบบมาจากพ่อทอประกายฉลาดเฉลียวและแฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้เต็มเปี่ยม แต่สิ่งที่ทำให้คนเป็นพ่อต้องยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองดังตุบ ๆ คือ คอสตูม และ ท่วงท่า ของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนวันนี้น้องเรย์สวมเสื้อเชิ้ตลายมังกรส