Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เสียงเพลงบีตหนักกระแทกใจดังก้องไปทั่ว Elysia บาร์โฮสต์ระดับไฮเอนด์ที่รวบรวมหนุ่มหล่อระดับท็อปของประเทศเอาไว้ ที่นี่คือหนึ่งในธุรกิจที่ฝนธิดาร่วมหุ้นกับฟ้าลดา พี่สาวฝาแฝดของเธอ และวันนี้ราชินีสาวก็ตัดสินใจเข้ามาตรวจงานด้วยตัวเอง ซึ่งไอ้คำว่าตรวจงานที่ว่ามันก็แค่คำบังหน้าเท่านั้นฝนนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ในโซนวีไอพี วันนี้เธอสวมเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูป ชายกระโปรงผ่าลึกอวดเรียวขาขาวเนียน ทุกท่วงท่าการขยับตัวเต็มไปด้วยจริตมารยาที่สะกดทุกสายตาตั้งแต่ลูกจ้างในร้านไปจนถึงลูกค้าที่เป็นผู้หญิงด้วยกันเอง แต่ทว่ากลับไม่มีชายหนุ่มหน้าไหนกล้าเดินเข้าไปขายขนมจีบเลยสักคนเหตุผลเดียวที่ทำให้มันเป็นอย่างนั้นก็มาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลังโซฟานั่นไงล่ะราม ไรวินท์ อยู่ในชุดสูทสีดำสนิท เนคไทผูกเนี้ยบกริบ นัยน์ตาสีฟ้าครามกวาดมองไปรอบคลับด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับคมมีด แถมด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวบอดี้การ์ดหนุ่มที่ทำให้ทุกคนที่คิดจะเข้าใกล้ฝนธิดาต้องถอยร่นไปตั้งหลักภายนอก รามดูเหมือนบอดี้การ์ดผู้ทำหน้าที่อารักขาเจ้านายอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ความจริงแล้ว ภายในหัวของเขากำล

ชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทบางเฉียบ คอเสื้อเว้าลึกจนเห็นเนินอกอวบอิ่มที่ปราศจากบราเซียห่อหุ้ม ความยาวของชุดหรือก็สั้นกุดจนปิดบั้นท้ายแทบไม่มิด ยิ่งเนื้อผ้าซาตินเปียกน้ำนิด ๆ จากปลายผมที่หยดลงมา มันก็ยิ่งแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างเย้ายวนอย่างชัดเจนรามเบิกตากว้างจนแทบถลน นัยน์ตาสีฟ้าครามสั่นระริกราวกับเกิดแผ่นดินไหวในลูกตา เขารีบหันขวับกลับมามองหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทันที สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงดังกึก เหงื่อเม็ดเป้งเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมและแผ่นหลังทั้งที่แอร์ในห้องเย็นเฉียบ‘พุทโธ ธัมโม สังโฆ ยุบหนอ พองหนอ ไม่มองหนอ ไอ้ราม มึงต้องอดทน’รามเอาใจฝากพระพุทธอย่างบ้าคลั่ง มือหนาที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนภาพในจอขยับไปมา เขาเพิ่งลั่นวาจาตั้งปณิธานว่าจะเป็นสุภาพบุรุษถือศีลไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จะมาตบะแตกตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาดฝนลอบยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นอาการคนฟอร์มจัดนั่งตัวแข็งทื่อเป็นหิน เธอหอบเอากลิ่นสบู่อาบน้ำหอมละมุนผสมกับฟีโรโมนของหญิงสาวก้าวเข้าไปเตะจมูกบอดี้การ์ดหนุ่มจนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“ราม” เสียงหวานเรียกชื่อเขาแผ่วเบา“คะ ครับ คุณฝนมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” เขาต

ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน ร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่เคียงข้างกลับค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนคนในอ้อมแขน ราม ไรวินท์ สภาพเปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยเล็บจาง ๆ ที่ประดับอยู่บนแผงอกและลาดไหล่กำลังขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันจนเป็นปมยุ่งเหยิงนัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยเต็มไปด้วยความมัวเมาในรสสวาท บัดนี้กลับจ้องเขม็งลงไปที่... หว่างขาของตัวเองภายใต้ผ้าห่ม สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและหัวเสียขั้นสุดราวกับกำลังยืนอยู่หน้าศาลทหารเพื่อพิจารณาคดีกบฏ‘ไอ้ลูกทรยศ มึงมันไม่มีความอดทนอดกลั้น’ เสียงสบถด่าดังลั่นอยู่ในหัวของบอดี้การ์ดหนุ่ม สันกรามคมคายขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รามถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังกึก ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำกับอวัยวะส่วนตัวของตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิดและตัดพ้ออย่างเอาเป็นเอาตาย“ทำไมมึงถึงไม่อดทนเลยวะห๊ะ” รามกดเสียงต่ำกระซิบด่าลอดไรฟัน มือหนายกขึ้นขยี้ผมสีน้ำตาลทองของตัวเองจนยุ่งเหยิง“กูอุตส่าห์ตั้งปณิธานซะดิบดี ลั่นวาจาไปตั้งยืดยาวว่าจะถือศีล จะเป็นสุภาพบุรุษ จะไม่ล่วงเกินเขาจนกว่าจะถึงเวลา แต่มึง! แค่โดนเขาย

ทันทีที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวของเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดเปิดออก และบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกปิดลงพร้อมระบบล็อกอัตโนมัติ หน้ากากของความเย็นชาและกฎเกณฑ์ทุกอย่างก็ถูกปลดทิ้งไว้เบื้องหลังฝนโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจก แล้วถอดรองเท้าส้นสูงสีแดงเข้มออกอย่างไม่ไยดี เธอยืดแขนบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะก้าวเดินไปที่ห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่ของรามก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดตัวจากด้านหลังท่อนแขนแข็งแกร่งตวัดรัดเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่น ดึงร่างระหงให้ถอยหลังมาปะทะกับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหว ฝนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขืนตัวหนี เธอยอมปล่อยให้เขาวางคางเกยลงบนลาดไหล่บาง สูดดมความหอมจากซอกคอของเธออย่างตะกละตะกลาม“เป็นอะไรไป หืม?” ฝนเอ่ยถามเสียงกระเซ้า เอียงคอเปิดทางให้เขาซุกไซ้ได้ถนัดขึ้น“ผมไม่ชอบสายตามัน” รามพึมพำเสียงอู้อี้ชิดผิวเนื้ออ่อนนุ่ม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความงอแงที่ขัดกับภาพลักษณ์บอดี้การ์ดสุดโหดลิบลับ“มันมองคุณเหมือนอยากจะกลืนกิน ผมแทบจะทนไม่ไหว อยากจะชักปืนออกมายิงกบาลมันให้รู้แล้วรู้รอด”“หึงเหรอคะคุณบอดี้การ์ด” เธอแกล้งเย้ารามหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผ

ดูเหมือนการฉีกหน้าเมียน้อยเสี่ยเม้งกลางคลับ คงไปกระตุกหนวดเสือเฒ่าเข้าอย่างจัง มันถึงได้ส่งหมาลอบกัดมาสะกดรอยตาม แต่ไม่ว่าพวกมันจะมาด้วยจุดประสงค์อะไร เขาจะไม่มีวันยอมให้พวกมันเข้าใกล้ผู้หญิงของเขาได้แน่นอน“คุณฝนครับ” รามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำและดุดันกว่าปกติเล็กน้อย “รัดเข็มขัดให้แน่น แล้วจับที่จับประตูไว้นะครับ”ฝนธิดาเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “ทำไมล่ะ มีอะไรเหรอ”“พอดี ผมรู้สึกอยากยืดเส้นยืดสายเครื่องยนต์คันนี้สักหน่อยน่ะครับ” รามตอบเลี่ยง ๆ เขาไม่อยากให้เธอต้องตื่นตระหนกจากการถูกสะกดรอยตาม เขาต้องการให้เธอคิดว่ามันเป็นแค่การซิ่งรถของเขาเท่านั้นซีอีโอสาวจอมแสบหรี่ตามองเสี้ยวหน้าคมคาย แม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาที่สะท้อนในกระจกมองหลังมันแฝงความอันตรายเอาไว้ชัดเจน เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่โวยวาย ฝนเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดอย่างว่าง่าย พร้อมกับรอยยิ้มท้าทาย“เอาสิ อยากรู้เหมือนกันว่าบอดี้การ์ดหน้านิ่ง จะซิ่งได้เร้าใจแค่ไหน” เธอกระเซ้ามุมปากหยักลึกของรามยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมุมมืด“รับรองว่าเร้าใจแน่นอนครับ”สิ้น