All Chapters of Rain Over Me ติดฝน: Chapter 51 - Chapter 60

แกร๊กเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นเบา ๆ ตามด้วยจังหวะฝีเท้าสม่ำเสมอของ มุก ผู้เป็นมารดาที่ก้าวเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง ในมือของเธอถือถาดข้าวต้มกุ้งที่ส่งกลิ่นหอมฉุยลอยฟุ้งชวนเรียกน้ำย่อยกระเพาะอาหารเป็นอย่างยิ่งทว่าบนเตียงหลังใหญ่กลางห้องนอนหรู ฝนกลับนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาหน้าต่างให้กับผู้มาใหม่ ร่างกายที่เคยเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาของซีอีโอสาวจอมแสบ บัดนี้ซูบผอมลงไปถนัดตา นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองเหม่อลอยไร้จุดหมายมีเพียงคราบน้ำตาแห้งกรังเปรอะเปื้อนพวงแก้มซีดเซียวมุกวางถาดอาหารลงบนโต๊ะหัวเตียง ทรุดตัวลงนั่งบนฟูกนุ่ม มือบางที่อบอุ่นลูบกลุ่มผมของลูกสาวอย่างทะนุถนอม“ลุกขึ้นมากินข้าวเถอะฝน จะนอนประท้วงให้ตัวเองทรมานไปถึงเมื่อไหร่” มุกเอ่ยเสียงนุ่มนวล“หนูไม่หิว หนูกินไม่ลงหรอกค่ะ” ฝนส่ายหน้าเบา ๆ ทั้งที่ยังหลับตา“จะไม่กินลงได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายของลูกกำลังเอาชีวิตไปเสี่ยงตาย รามกำลังสู้เพื่อฝนอยู่นะ”ประโยคนั้นเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่ช็อตเข้ากลางสติ ร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งสบตาผู้เป็นแม่ทันที มือบางคว้าแขนเสื้อของแม่ไว้แน่นจนสั่นสะท้าน“แม่มุกพูดว่าอะไรนะ รามทำไมคะ ป๊าให้ร

ปังเสียงบานประตูไม้ผุพังถูกถีบจนบานพับหลุดกระเด็นกระแทกผนังด้านในเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงสีเทาร่วงกราวลงมาจากเพดาน กลิ่นเหม็นอับชื้นผสมคลุ้งไปกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาถูกและสารเคมีฉุนกึกเตะจมูกจนชวนสะอิดสะเอียนร่างสูงใหญ่ของรามในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิทก้าวสามขุมเข้าไปภายในห้องแถวหมายเลข 10 นัยน์ตาสีฟ้าครามเย็นเยียบกวาดมองสภาพห้องแคบ ๆ ที่มีเพียงฟูกเก่าขาดวิ่นปูอยู่กลางห้อง บนฟูกนั้นมีร่างผอมเกร็งของชายคนหนึ่งกำลังนอนหงาย ตาลอยคว้างจ้องมองเพดาน น้ำลายยืดไหลเยิ้มเปรอะมุมปาก ข้างกายมีอุปกรณ์เสพยาตกเกลื่อนกลาดไอ้เขี้ยว มือสไนเปอร์ที่กล้าเหนี่ยวไกใส่ยอดดวงใจของเขา บัดนี้กำลังตกอยู่ในภวังค์ของสารเสพติดจนแทบไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของมัจจุราชมันกะพริบตาปริบ ๆ พยายามเพ่งมองเงาดำทะมึนที่ยืนค้ำหัวอยู่“คะ ใครวะ มึง มึงเข้ามาทำไม” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างคนไร้สติ มือผอมแห้งพยายามตะเกียกตะกายไปคว้าปืนพกที่วางอยู่ใต้หมอนใบเก่าแต่ช้าเกินไปปึก“อั้ก”รองเท้าคอมแบทสีดำเหยียบย่ำลงบนหลังมือของไอ้เขี้ยวอย่างแรงจนกระดูกลั่นกร๊อบ มันเบิกตากว้าง อ้าปากร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สติที่หลุดลอยถูกดึงกลับมาเข้าร่างใ

เม็ดฝนเย็นเฉียบสาดกระหน่ำลงมาท่ามกลางความมืดมิดของน่านน้ำสากล เกลียวคลื่นสีดำทะมึนซัดกระหน่ำเข้าหาลำตัวเรือยอร์ชหรู ‘V-Ocean’ ที่กำลังลอยลำทอดสมอนิ่งสนิท เสียงเครื่องยนต์ที่ถูกหรี่ลงถูกกลบด้วยเสียงคำรามของพายุที่กำลังก่อตัว ท้องทะเลในค่ำคืนนี้ช่างเกรี้ยวกราดและไร้ความปรานีทว่า สิ่งที่อันตรายกว่าพายุ กำลังคืบคลานขึ้นมาบนดาดฟ้าเรืออย่างเงียบเชียบปลายตะขอเกี่ยวหุ้มยางเกาะยึดกับราวเหล็กท้ายเรืออย่างแน่นหนา หยดน้ำทะเลไหลหยดจากถุงมือยุทธวิธีสีดำสนิท ร่างสูงใหญ่ของรามหยัดตัวข้ามรั้วกั้นขึ้นมาบนผืนระเบียงเรืออย่างไร้สุ่มเสียงราวกับภูตผี ตามด้วยชายฉกรรจ์ในชุดปฏิบัติการรัดกุมอีกห้าชีวิตจาก ‘ทีมอัลฟ่า’ ที่ทยอยปีนตามขึ้นมาอย่างเป็นระเบียบและรวดเร็วรามยกมือขวาขึ้นระดับสายตา ชูสองนิ้วแล้วชี้ไปทางกราบซ้ายและขวาของตัวเรือ เป็นสัญญาณมือทางยุทธวิธีที่สั่งให้ลูกทีมกระจายกำลังโอบล้อมเป้าหมาย ลูกทีมอัลฟ่าพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะแยกย้ายกันแทรกซึมไปตามจุดต่าง ๆ อย่างรู้หน้าที่บอดี้การ์ดหนุ่มก้าวเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ ด้านข้างตัวเรือ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นแต่ว่องไว บาดแผลที่สีข้างซ้ายปวดหนึบขึ้นมาทุกครั้งที

ปัง!บานประตูห้องนอนถูกปิดลงเสียงดังสนั่นพร้อมกับระบบล็อกอัตโนมัติที่ทำงานทันที ร่างระหงของฝนยืนหอบหายใจสะท้านอยู่กลางห้อง แผ่นหลังบางพิงบานประตูเอาไว้แน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองที่เคยมองบิดาด้วยความเคารพรัก บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งความโกรธและการกบฏเต็มขั้น‘ป๊าทำแบบนี้ได้ยังไง ทำแบบนี้ได้ยังไง!!’หญิงสาวสบถในใจ อารมณ์เดือดดาลพุ่งทะลุจุดเดือด หน้ากากของลูกสาวแสนดีถูกฉีกกระชากทิ้งไม่มีชิ้นดี เธอรู้ดีว่าการที่ป๊าวราอ้างเรื่อง‘ขอเลื่อนไปพิจารณาปีหน้า’ มันก็แค่คำพูดสวยหรูที่ใช้ซื้อเวลา เพื่อหาทางกีดกันเธอออกจากรามอย่างถาวร‘หึ ได้เลย...ในเมื่อป๊าจะบิด หนูก็ขอบิดก่อนแล้วกัน’ซีอีโอสาวจอมแสบตัดสินใจเด็ดขาด ก่อนหมุนตัวเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ กะจะคว้ากระเป๋าเดินทางมาโกยเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายให้มันรู้แล้วรู้รอด ทว่าสติที่ยังหลงเหลืออยู่ฉุดรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน‘ไม่ได้ ถ้าลากกระเป๋าเดินทางใบเบ้อเริ่มลงไปข้างล่าง โดนรวบตั้งแต่ยังไม่พ้นบันไดขั้นแรกแน่’ฝนกัดริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด การหนีครั้งนี้ต้องแนบเนียน รวดเร็วและไร้ร่องรอย เธอหันไปคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งที่วางอยู่บนเตียง รูดซิป

ณ สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพฯ (สายใต้ใหม่)บรรยากาศพลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่หอบหิ้วกระเป๋าสัมภาระ เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นรถดังระงม ฝนเดินนำรามฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปยังช่องจำหน่ายตั๋วสายใต้ด้วยความมั่นใจเกินร้อย แม้ในกระเป๋าจะเหลือเงินแค่ห้าร้อยสิบห้าบาท แต่สมองของเธอกำลังคำนวณหาวิธีเอาตัวรอด‘ตั๋วรถทัวร์มันคงไม่กี่ร้อยหรอกมั้ง เต็มที่ก็คนละร้อยสองร้อยแหละ’ ซีอีโอสาวผู้ไม่เคยนั่งรถทัวร์มาก่อนในชีวิตคิดเข้าข้างตัวเองเธอหยุดยืนอยู่หน้าช่องจำหน่ายตั๋ว ปั้นหน้ายิ้มแย้ม “ไปสตูล ท่าเรือปากบารา สองที่ค่ะ รอบที่เร็วที่สุด”พนักงานขายตั๋วรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง“รอบรถออกอีกครึ่งชั่วโมงค่ะ วีไอพี 24 ที่นั่ง ไปหลีเป๊ะใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ”“ตั๋วราคาคนละ 1,034 บาทค่ะ สองที่นั่งรวมเป็น 2,068 บาท สะดวกสแกนจ่ายหรือเงินสดคะ”คำตอบของพนักงานทำเอาฝนชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าค้างเติ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับเห็นผี“สะ สองพันหกสิบแปดบาทเหรอคะ” ซีอีโอสาวทวนคำเสียงหลง“ใช่ค่ะ จะสแกนคิวอาร์โค้ดไหมคะ ด้านหน้าเลยค่ะ” พนักงานชี้ไปที่ป้ายพลาสติกฝนหน้าซีดเผือด มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋