All Chapters of Rain Over Me ติดฝน: Chapter 41 - Chapter 50

คำสารภาพที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์และความรักของเขาทำเอาหัวใจของฝนกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นวาบอาบย้อมไปทั่วทั้งอก หญิงสาวหยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะอาหารเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งหน้าเครียดอยู่เธอแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของเขา วางมือบางทั้งสองข้างทาบทับลงบนสันกรามคมคายที่กำลังขบแน่น รามเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาสีฟ้าครามสบประสานกับนัยน์ตาสีน้ำตาลทองในระยะประชิด“ไม่ต้องแบกโลกไว้คนเดียวหรอกราม” ฝนกระซิบเสียงหวาน ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบา ๆ ที่รอยขมวดตรงหว่างคิ้วของเขาให้คลายออก“พี่ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องหลบอยู่หลังแผ่นหลังของราม รามไม่ต้องรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียวจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนแบบนี้ก็ได้”“แต่ผมเป็นผู้ชายของคุณ” รามเถียงเสียงพร่า สองมือหนายกขึ้นกุมเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวม ๆ“ก็เพราะเป็นผู้ชายของพี่ไง ถึงได้บอกให้แบ่งความเครียดมาให้พี่บ้าง” ฝนยิ้มละมุน โน้มหน้าลงไปประทับจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากกว้างของเขา“เราคือทีมเดียวกันนะราม ปล่อยวางความกังวลลงบ้างเถอะ คืนนี้ พี่แค่อยากอยู่กับแฟนของพี่ ไม่ใช่บอดี้การ์ดหน้านิ่งที่คอยแต่จะมองหากล้องวงจรปิด”คำพูดที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและ

คืนวันศุกร์ อาทิตย์ต่อมา เวลา 21.49 น.ณ ถนนสายหลักที่ทอดยาวกลับสู่ใจกลางเมืองวันนี้ค่อนข้างโล่ง เพราะขบวนรถตู้ Alphard สีดำสนิทสามคันสามารถแล่นไปตามเส้นทางด้วยความเร็วคงที่ได้มากกว่าทุกวันภายในห้องโดยสารของรถคันกลาง ฝนเอนแผ่นหลังบางพิงเบาะหนังสัตว์แท้ราคาแพง สองมือบางยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบา ๆ เพื่อคลายความตึงเครียดจากการประชุมบอร์ดบริหารที่กินเวลายาวนานกว่าห้าชั่วโมงฝนถอนหายใจยาวพลางปลดกระดุมเสื้อสูทคอวีออกสองเม็ดเพื่อระบายความอึดอัด เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่สะท้อนกับแสงไฟริมถนนที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ“ตาแก่พวกนั้นน่ารำคาญจริง ๆ” ฝนบ่นอุบอิบ นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองหลับพริ้ม“เอาแต่อ้างประสบการณ์รุ่นพ่อ คอยแต่จะปัดตกระบบบำบัดน้ำเสียแบบใหม่ของพี่อยู่ได้ ถ้าไม่ติดว่าป๊าขอร้องไว้ พี่จะไล่ตะเพิดออกให้หมดเลยคอยดู”“ครับ” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบตอบรับมาจากเบาะคนขับด้านหน้ารามนั่งหลังตรง สองมือหนากุมพวงมาลัยแน่น นัยน์ตาสีฟ้าครามมองตรงไปข้างหน้าอย่างมีสมาธิ แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าตายด้านนั้น สมองของเขากำลังเปิดโหมดด่ากราดอย่างบ้าคลั่ง‘ไอ้แก่หัวหงอก กล้าดียังไงมาเถียงเมียกู กล้าดียังไงม

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอทำลายความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ยังคงหลงเหลือจาง ๆ บนเสื้อสูทสีขาวของร่างระหงที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่างฝนอยู่ในสภาพที่ใครมาเห็นก็คงจำซีอีโอสาวจอมแสบไม่ได้ ดูได้จากเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เสื้อผ้าแบรนด์เนมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำ สองมือบางกอบกุมมือหนาหยาบกร้านของคนบนเตียงเอาไว้แนบแก้ม น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจกลั้นบนเตียงผู้ป่วยมีร่างสูงใหญ่ของรามนอนหลับสนิท ท่อนบนเปลือยเปล่า มีผ้าพันแผลพันรอบหน้าอกและสีข้างด้านซ้ายอย่างแน่นหนา ใบหน้าคมคายที่เคยดุดันยามนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด สายน้ำเกลือระโยงระยางเจาะเข้าที่หลังมือ“ไอ้บอดี้การ์ดบ้า” ฝนสะอื้นฮัก เสียงหวานสั่นเครืออย่างน่าสงสาร “รามบอกว่าจะอยู่ดูแลพี่ไง แล้วมานอนหลับแบบนี้ได้ยังไงห๊ะ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะราม”ซีอีโอสาวฟุบหน้าลงกับท่อนแขนแกร่งของเขา ความหวาดกลัวการสูญเสียยังคงเกาะกินหัวใจ แม้หมอจะยืนยันแล้วว่ากระสุนเฉียดอวัยวะสำคัญและเขาพ้นขีดอันตร

ปัง แกร๊กเสียงบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกกระแทกปิดสนิท ตามด้วยเสียงล็อกกุญแจจากด้านนอกดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นสองของคฤหาสน์“ป๊าเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ป๊าไม่มีสิทธิ์มาขังหนูแบบนี้นะ”ฝนกรีดร้องสุดเสียง สองมือบางทุบระรัวลงบนบานประตูจนข้อขาวซีด นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองที่เคยเด็ดขาดและทรงอำนาจ บัดนี้แดงก่ำและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาจนไม่หลงเหลือคราบซีอีโอจอมแสบอีกต่อไป มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่หัวใจกำลังแตกสลายเพราะถูกพรากจากคนรัก“เอาโทรศัพท์หนูคืนมานะ หนูจะโทรหาราม ป๊าได้ยินไหม เปิดประตู”เสียงทุบประตูดังผสานกับเสียงสะอื้นฮัก แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับยืนนิ่งสนิท วรายืนกอดอกกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ นัยน์ตาดุดันฉายแววปวดร้าวลึก ๆ ที่เห็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนต้องมาร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ แต่ทิฐิและความโกรธที่ถูกหักหลังมันมีมากกว่า“อยู่ทบทวนตัวเองในนั้นแหละยัยฝน” วราตวาดเสียงกร้าวลอดไรฟัน “จนกว่าจะเลิกยุ่งกับบอดี้การ์ดพรรค์นั้น ถ้าไม่เลิก ก็ไม่ต้องออกมา”“รามไม่ใช่บอดี้การ์ดพรรค์นั้น เขาคือคนที่รับกระสุนแทนหนู เขาคือคนที่หนูรัก” ฝนเถียงกลับเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาร่วงแหมะลงบน

สายฝนยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสายราวกับฟ้ารั่ว เช่นเดียวกับร่างสูงใหญ่ของรามที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดอัลลอยด์ของคฤหาสน์หรู นัยน์ตาสีฟ้าครามของเขาพร่าเลือนเต็มที เลือดสีสดซึมทะลุเสื้อเชิ้ตสีดำไหลปนไปกับหยาดน้ำฝนจนมองไม่ออกว่าอะไรคือน้ำตา อะไรคือหยาดฝน ทว่าชายหนุ่มก็เลือกกัดฟันแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดของร่างกายเขาไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว รู้เพียงแค่ว่าเขาจะไม่ยอมลุกไปไหนจนกว่าจะได้ผู้หญิงของเขากลับคืนมาเอี๊ยดดดรถตู้ Alphard ป้ายทะเบียนคุ้นตา แต่ว่าไม่ได้มาจากด้านในคฤหาสน์เบรกกะทันหันจนล้อเสียดสีกับถนนเปียกลื่น ประตูรถถูกเลื่อนออกอย่างแรงพร้อมกับร่างของรดาที่พุ่งพรวดลงมาพร้อมกางร่มคันใหญ่“พี่ราม” เด็กสาวกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นสภาพพี่ชาย “พี่บ้าไปแล้วเหรอ แผลเพิ่งเย็บนะพี่”ตามมาด้วย ลุค อดีตบอดี้การ์ดผู้เยือกเย็นที่ก้าวลงมาติด ๆ นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างเมื่อเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากสีข้างของลูกชาย เขาพุ่งเข้าไปคว้าแขนรามเพื่อพยุงให้ลุกขึ้น“ไอ้ลูกโง่ เพิ่งผ่าตัดเสร็จหนีโรงพยาบาลมาตากฝนทำไมวะ อยากตายรึไง” ลุคตวาดเสียงกร้าว แต่ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและ