All Chapters of Rain Over Me ติดฝน: Chapter 81 - Chapter 90

ความเงียบสงบยามค่ำคืนคือสิ่งที่หาได้ยากยิ่งสำหรับบ้านของฝนกับราม เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืนตรง ฝนคอย ๆ ยืดตัวขึ้นจากเตียงคิงไซส์ก่อนกวาดมองผลงานบนเตียงด้วยความโล่งอก เรย์นอนกางแขนกางขาหลับสนิท ส่วนริรินและรียานอนซุกตัวเข้าหากันเป็นก้อนกลม‘กว่าจะหลับครบสามคน แม่แทบจะหมดลม’ ฝนพึมพำในใจ วันนี้เธอต้องเล่านิทานไปถึงห้ารอบ กว่าพลังงานอันล้นเหลือของลูกน้อยทั้งสามจะหมดก๊อกซีอีโอสาวหมุนตัวเดินออกจากห้อง ดึงประตูให้ปิดลงอย่างเงียบเชียบ แล้วสลัดคราบคุณแม่ลูกสามที่แสนเหน็ดเหนื่อย ก้าวเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว‘คืนนี้แหละ ฉันจะทวงคืนสามีของฉัน’ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอและรามแทบไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองเลย ทำให้อดีตบอดี้การ์ดหน้านิ่งต้องอยู่ในสภาวะจำศีลจนรังสีมัจจุราชเริ่มแผ่กระจายใส่ลูกน้องรอบคฤหาสน์ไปทั่วฝนจัดการอาบน้ำ ชโลมโลชั่นกลิ่นกุหลาบป่า ก่อนจะหยิบชุดนอนซีทรูสีดำสนิทเนื้อบางเฉียบมาสวม ชุดตัวนี้เว้าลึกอวดความอวบอิ่ม ความยาวคลุมแค่ต้นขา เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน หญิงสาวปล่อยผมสยาย ฉีดน้ำหอมแล้วคว้าเบบี้มอนิเตอร์ย่องไปตามโถงทางเดินชั้นสองภายในห้องทำงาน แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้า

แสงแดดยามบ่ายที่สวนสาธารณะขนาดใหญ่ใกล้กับโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการพักผ่อน เสียงนกร้องสลับกับเสียงพูดคุยของผู้คนที่มาออกกำลังกายดูเป็นภาพที่สงบสุข ยกเว้นบริเวณสนามเด็กเล่นโทนสีพาสเทลซึ่งตั้งอยู่ใจกลางสวนที่มีรังสีประหลาดแผ่ซ่านออกมาจนผู้ปกครองคนอื่น ๆ พาลูกหลานหนีไปให้ไกลซึ่งสาเหตุของบรรยากาศตึงเครียดนั้นมาจากผู้ชายสองคนที่ยืนหน้าตึงเปรี๊ยะอยู่ข้างสไลเดอร์ราม ในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัว ยืนกอดอกจ้องเขม็ง นัยน์ตาสีฟ้าครามกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความระแวดระวังประหนึ่งกลัวว่าจะมีใครมาขโมยของล้ำค่า ข้างกายเขาคือ ลุค อดีตบอดี้การ์ดหน้านิ่งผู้เป็นพ่อที่สวมชุดลำลองสีเทากำลังนั่งหลังตรงอยู่บนม้านั่ง สายตาคมกริบไม่ต่างจากลูกชายกำลังจับจ้องไปยังจุดเดียวกันและเป้าหมายของทั้งคู่ก็คือ ริริน และ รียา ในวัยสองขวบเศษที่กำลังปีนบันไดสไลเดอร์สีชมพูหวานแหวว“ริรินลูก จับราวแน่น ๆ นะครับ ค่อย ๆ ก้าวนะลูก ระวังลื่นนะ” เสียงทุ้มต่ำของรามเอ่ยขึ้นด้วยความลุ้นระทึก มือหนากางออกเล็กน้อยเตรียมพร้อมรับร่างลูกสาวเสมอ‘ริรินน่ารักขนาดนี้ ผิวขาวแก้มชมพูเหมือนฝนไม่มีผิด ถ้าเกิดพลาดลื่นตกลงมา กู

บ่ายวันอาทิตย์อันแสนสงบสุข ช่างเป็นช่วงเวลาที่ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่ง หลังจากต้องเผชิญกับความวุ่นวายตลอดทั้งสัปดาห์ ไม่ว่าจะเป็นงานที่บริษัทรปภ. หรือการรับมือกับป๊าวราที่ชอบสรรหาเรื่องปวดหัวมาให้ไม่เว้นวันณ ห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์หรู เครื่องปรับอากาศคอนโทรลอุณหภูมิไว้อย่างเย็นฉ่ำ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ้าม่านโปร่งเข้ามาตกกระทบบนพรมเปอร์เซียสีขาวสะอาดตาราม ไรวินท์ ตอนนี้อยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายที่สุด ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีขาวที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อ จับคู่กับกางเกงวอร์มสีเทาสบาย ๆ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวนอนหงายเหยียดยาวอยู่บนพรมหนานุ่ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างลึกซึ้ง เส้นผมสีน้ำตาลทองที่มักจะเซตเนี้ยบกริบตกลงมาปรกหน้าผากอย่างไม่เป็นทรง ฝน ฝนธิดา ซีอีโอสาวจอมแสบขอตัวขึ้นไปแช่น้ำอุ่นบนห้องนอน ส่วน เสี่ยเรย์ ลูกชายคนโตก็กำลังง่วนอยู่กับการต่อเลโก้ปราสาทในห้องเด็กเล่น คฤหาสน์ทั้งหลังจึงดูเงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ทว่าความสงบสุขมักเป็นเพียงภาพลวงตาก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดมาเสมอแกร๊กบานประตูห้องนั่งเล่นถูกผลักให้แง้มออกเพียงช่องเ

หยาดฝนเม็ดเล็ก ๆ โปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นฝ่าการจราจรติดขัดของกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืน แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าและไฟท้ายรถยนต์สะท้อนเป็นเส้นสายพร่ามัว ทว่าสำหรับราม ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารตอนหลัง ภาพเหล่านั้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาเลยแม้แต่น้อยอดีตบอดี้การ์ดผู้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับโลก เอนศีรษะพิงพนักเบาะด้วยความเหนื่อยล้า ลำคอแกร่งถูกปลดเนกไทออกจนหลวมหลุดลุ่ย กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถูกปลดออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด มือหนาหยาบกร้านยกขึ้นนวดหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเป็นปมวันนี้เขาต้องรับมือกับการเจรจาธุรกิจที่ยืดเยื้อยาวนานถึงสิบสองชั่วโมงเต็ม สมองที่ถูกใช้งานอย่างหนักทำให้เขารู้สึกเหมือนพลังงานในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง‘เหนื่อยชะมัด อยากกลับไปกอดฝนกับลูกจะแย่แล้ว’ นัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยวางเฉยและเยือกเย็นเวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้อง บัดนี้ทอประกายอ่อนล้าผสมกับความโหยหาอย่างลึกซึ้ง รามยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา เข็มสั้นชี้ที่เลขสองทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาที่แก๊งฟันน้ำนมที่บ้านควรจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้ว“เจย์ เหยียบ

บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุข แต่สำหรับครอบครัวที่มีสิ่งมีชีวิตวัยกำลังซนถึงสามคน คำว่าสงบ มักไม่มีอยู่จริงเมื่อแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายทาบทับลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนากลางห้องนั่งเล่น ฝนในชุดสบาย ๆ กำลังนั่งไขว่ห้างยกแก้วอเมริกาโน่เย็นขึ้นจิบอยู่บนโซฟาตัวยาว ในขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองเอกสารสรุปผลประกอบการผ่านหน้าจอแท็บเล็ต‘ถึงจะลูกสามแล้ว แต่ฝีมือของฉันก็ยังไม่ตก สงสัยต้องขอรางวัลจากคุณสามีสักหน่อย’ ฝนคิดในใจอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นตัวเลขกำไรที่พุ่งทะยานเกินเป้าหมายถัดไปเบื้องหน้าของหญิงสาว บนพรมผืนหนานั่นเต็มไปด้วยอาณาจักรของเล่นขนาดย่อม ทั้งกองทัพตุ๊กตาขนสัตว์และบล็อกไม้ที่ลุคซื้อมาให้ ล้วนถูกเทกระจาดเกลื่อนกลาด แต่ของเล่นราคาแพงเหล่านั้นกลับถูกเมินเฉยไปโดยสิ้นเชิง เพราะความสนใจของ ริริน และ รียา แฝดหญิงวัยสองขวบ แก้วตาดวงใจของรามกำลังพุ่งเป้าไปที่สิ่งอื่น... กล่องเครื่องประดับบุกำมะหยี่สีแดงของแม่ที่แง้มไว้และสายตาของสองแฝดก็ดันปะทะเข้ากับเข็มกลัดเพชรแท้ล้อมทับทิมดีไซน์อลังการที่วราเพิ่งไปปาดหน้าชาวบ้านทำการประมูลมาด้วยราคาสูงลิ่ว พร้อมคำสั่งประกาศิตว่า ‘เก