Todos os capítulos de ลวงรักรสไวน์ : Capítulo 21 - Capítulo 30

รถเก๋งคันหรูแล่นเข้ามาภายในอาณาจักรแห่งไร่จันทรัช ก่อนจะขับเข้ามาจอดด้านหน้าส่วนที่เป็นคาเฟ่และร้านอาหาร อันที่จริงสิ่งเหล่านี้เป็นภาพที่ศิวพลเห็นเสียจนชินตา หากทว่าครั้งนี้เขากลับรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาดส่วนหนึ่งนั้นอาจเป็นเพราะคนที่เดินลงมาจากรถคันนั้นเป็นผู้ชายหน้าตาสะอาดสะอ้าน แต่งตัวภูมิฐานเกินกว่าจะมาเที่ยวพักผ่อน ที่สำคัญผู้ชายที่เดินลงมาจากรถเก๋งคันใหม่นั้น ไม่ได้เดินตรงไปยังคาเฟ่ แต่ดันเดินเตร่ตรงมาทางอาคารด้านหลัง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตั้งของสำนักงาน“นาย...คุณเชาว์?” ศิวพลอุทานเอ่ยชื่อคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นชนวนเหตุทำให้เขากับมนต์พระจันทร์งอนกันตั้งหลายนาที“ดีจังเลยนะ ที่นายจำฉันได้” เจ้าของยิ้มสุภาพพูดอย่างมั่นใจ“อยากจำตายแหละ” ศิวพลพึมพำออกมาเหมือนเป็นการรำพึงกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับแขกผู้มาเยือน“คุณมาทำอะไรแถวนี้ครับ” คิ้วขมวดจนหน้าผากยับถามกลับด้วยความสงสัยเนื่องจากไร่จันทรัชไม่ได้อยู่ติดถนนหลักที่คนทั่วไปจะ ‘บังเอิญ’ ขับรถผ่านมาเห็น แต่เป็นสถานที่ซึ่งต้องปักหมุดตั้งใจจริง ๆ จึงจะมาได้ เพราะว่าอยู่ห่างออกมาจากถนนสายใหญ่อีกหลายสิบกิโลเมตรนักท่องเที่ยวเกือบทั้งหมดต้อ

อันที่จริงบ้านหลังนี้ศิวพลเคยขับรถมารับมาส่งมนต์พระจันทร์นับครั้งไม่ถ้วน ในตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา แต่ทว่าวันนี้เขากลับรู้สึกตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ จนเก็บอาการแทบไม่อยู่ส่วนหนึ่งนั้นปฏิเสธไม่ได้ว่ามาจากการที่เขาจะได้ ‘เข้าบ้าน’ เพื่อไปร่วมนั่งรับประทานอาหารมื้อเย็นกับว่าที่พ่อตาและแม่ยายในอนาคต แม้ว่ามันจะเป็นความคิดของเขาเพียงฝ่ายเดียวก็ตาม“ที่นี่ยังเหมือนเดิมเลยนะกะเพรา” เชาว์เพื่อนสมัยเรียนนานมาแล้วหันมายิ้ม ทำท่าทางเหมือนคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้มากแตกต่างจากผู้ช่วยสัญญาจ้างชั่วคราวที่มาเกือบทุกวัน แต่ทำได้เพียงแค่ขับรถส่องไฟทางให้ลูกสาวเจ้าของบ้าน ที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงให้ว่าที่พ่อตาแม่ยายประทับใจดีมนต์พระจันทร์ทำหน้าที่เจ้าของบ้านด้วยการเชื้อเชิญแขกทั้งสองให้ขึ้นไปด้านบนส่วนระเบียงไม้ยกสูง ผู้หญิงคนหนึ่งวัยประมาณห้าสิบปลาย ๆ หน้าตาท่าทางใจดีเปิดประตูออกมาต้อนรับ“มากันแล้วหรือคะ”“สวัสดีครับ คุณป้า”หนุ่มน้อยที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ว่าทำยังไงแม่ยายจะรักรีบยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ใจดี ขณะที่มนต์พระจันทร์หันมาอมยิ้มให้ ส่วนเพื่อนสมัยเรียนของเธอนั้นกลับแค่นหัวเรา

รถกระบะสี่ประตูขับออกมาจากรีสอร์ทจันทรัชได้ราวสิบนาที แต่แล้วแสงไฟของหน้ารถกับวกวนกลับมาใหม่ คล้ายกับคนที่เพิ่งขับออกไปลืมอะไรสักอย่าง“ซิวลืมอะไรหรือเปล่า”พนักงานดูแลรีสอร์ทคนหนึ่งกำลังเดินออกมาปิดล็อคประตูอาคารสำนักงาน หลังจากดูแลทำหน้าที่ส่งห้องพักให้กับนักท่องเที่ยวคนสุดท้ายของวัน นั่นก็คือเพื่อนของมนต์พระจันทร์เข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว“เอ่อ พอดี ผมลืมของน่ะครับ”“อ๋อ โอเคค่ะ อย่างนั้นพี่กลับก่อนะ”“ครับ จริงสิ เมื่อกี้เพื่อนพี่เพราเขาพักห้องไหนเหรอครับ” ศิวพลชะเง้อคอมองเข้าไปยังบ้านพักแยกเป็นหลังเดี่ยว ปลูกห่างกันเพื่อความเป็นส่วนตัว“บ้านหลังด้านในสุด ห้องหนึ่งศูนย์หนึ่ง”“อ่อ ขอบคุณครับ”หน้ากระหยิ่มอมยิ้มเจ้าเล่ห์ รอจนกระทั่งทางสะดวก คนขี้แกล้งจอมวางแผนจึงเดินลัดเลาะไปตามทาง กระทั่งเห็นป้ายบอกหมายเลขห้องอันเป็นจุดหมายจึงก้มลงไปกำหินเกล็ดตรงพื้นด้านหลังมาแล้วสาดหินหนึ่งกำมือนั้นขึ้นไปบนหลังคาบ้านพักคู่อริ“เล่นกับใครไม่เล่น ดันมาเล่นกับไอ้ซิว ได้เลย...ยินดีต้อนรับสู่ไร่จันทรัช นะเชาเชา”แกรก แกรก แกรก เสียงเหมือนมีก้อนกรวดจำนวนมากตกลงมากลางหลังคาบ้านพักราวกับห่าฝน ทำเอาคนที่ก

ศิวพลคนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ รอจนกระทั่งมนต์พระจันทร์เดินกลับเข้าไปในห้องพักส่วนตัว จากนั้นตัวเองแสร้งยกนิ้วขึ้นมาใช้เล็บเคาะประตูห้องอยู่สองสามที แนบหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายในห้อง มือป้องปากกระซิบเรียกชื่อเพื่อนร่วมงานซึ่งพักห้องเดียวกัน ยืนรออยู่ตรงนั้นสองสามนาที อมยิ้มตีหน้ามึน แล้วเดินไปเคาะประตูห้องเจ้านายสาวแบบเนียน ๆ“ซิว นายมาทำไมอีก” มนต์พระจันทร์เปิดประตูออกมาตามเสียงเคาะประตูห้อง ยืนขมวดคิ้วมองผู้ช่วยที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่“พี่เขาไม่เปิดประตูให้ผมอีกแล้ว” หน้างอมองกลับไปตามโถงทางเดิน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตั้งห้องพักตัวเอง“ไม่เปิดห้องให้อย่างนั้นเหรอ นายเคาะเรียกพี่เขาจริงหรือเปล่า”“จริง ๆ ผมเคาะเรียกพี่เขาตั้งนาน เมื่อกี้ตะโกนเรียกอยู่หน้าห้อง จนนักท่องเที่ยวห้องอื่นตื่นกันหมดแล้ว พี่เขายังไม่มาเปิดประตูให้ผมเลย พี่เพราครับ ขอนอนด้วยนะ” มือยื่นออกไปกระตุกชายเสื้อเจ้านายสาวอย่างน่าสงสาร“เชื่อได้หรือเปล่า ผู้จัดการเขาไม่น่าจะเป็นคนขี้เซาขนาดนั้นนะ นี่เพิ่งสามทุ่มกว่าเอง จะรีบนอนขนาดนั้นเชียว”“หมายความว่ายังไงครับ เชื่อได้หรือเปล่า หรือว่าพี่เพราไม่เชื่อผมเหรอ”“เอาอย่างนี้ เด

“อรุณสวัสดิ์ครับ”ทันทีเมื่อมนต์นพระจันทร์ขยับเปลือกตาเปิดขึ้นมา แสงสว่างจ้าจากนอกหน้าต่าง บอกเวลาให้รู้ว่านี่คงเป็นเวลาสายมากแล้ว อุณหภูมิภายในห้องยังคงเย็นยะเยือก แต่ดีหน่อยที่เธอมีผ้าห่มนุ่มกับอ้อมกอดแสนอบอุ่นจากชายคนรักที่ไม่ยอมขยับแยกจากกันตั้งแต่เมื่อคืน“ซิว ตื่นนานแล้วเหรอ” เสียงพร่าถามกลับมา ฟังคล้ายแหบเครือไม่สดใส ร่างกายเมื่อยขบ ปวดขัด ขยับเขยื้อนลำบาก ทุกส่วนสัดเหมือนมีเชือกมารัดรั้งยึดเหนี่ยว ทำให้เธอไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว“ผมตื่นได้สักพักแล้ว พี่เพราดื่มน้ำสักหน่อยนะครับ” คนที่ตื่นก่อนล่วงหน้าเกือบครึ่งชั่วโมงดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียง เดินไปหยิบน้ำเปล่ามารินใส่แก้ว แล้วนำมันมาเสิร์ฟให้จนถึงเตียงนอน“สายแล้วเหรอ นี่กี่โมงแล้ว” เจ้าของโรงงานไวน์ยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งอย่างยากลำบาก“เก้าโมงกว่าแล้วครับ”“ห๊ะ เก้าโมงสายแล้วเหรอ ตายจริง”“เดี๋ยวสิพี่เพรา” แขนยาวเหนี่ยวรั้งดึงเอวคนรีบร้อน ที่ทำท่าเหมือนจะลุกขึ้นจากเตียงให้กลับมานั่งตำแหน่งเดิม“อะไร มันสายแล้ว พี่นัดทุกคนไว้สิบโมง”“ผมรู้ ผมจำได้ แต่เวลานี้พี่เพราควรจะนอนพักนะ”“นี่ซิวคิดว่า...คิดว่าเรื่องเมื่อคืนมันจะทำให้พี่