Todos os capítulos de ลวงรักรสไวน์ : Capítulo 61 - Capítulo 70

“ไปซื้ออะไรมาอีกล่ะนั่น” มนต์พระจันทร์หันไปมองสามีด้วยความขบขัน เมื่อศิวพลเดินหิ้วถุงของกินอะไรมาเต็มสองมือ เป็นอย่างนี้เสมอ เวลาไปไหนมาไหน พ่อหนุ่มทะเล้นขี้สงสารเห็นใจคนหาเช้ากินค่ำเป็นต้องอุดหนุนพ่อค้าแม่ค้าตายายจนมนต์พระจันทร์เริ่มชิน“ยายคนนั้นเขาเอามะม่วงมาขายถุงละสิบบาท ผมเลยช่วยซื้อมา” มะม่วงดิบขนาดเท่ากำปั้นปอกเปลือก เผือกต้ม มันต้ม ไข่ปิ้งใส่ถุงพะรุงพะรังถูกชูขึ้นมาอวด“ซื้อมาเยอะขนาดนี้ กินให้หมดละ พี่ไม่ช่วยกินนะ”“ครับผม รับรองว่าไม่เสียของแน่ ว่าแต่ถึงคิวพี่เพราตรวจหรือยัง”“อืมนั่งรอเช็กประวัติก่อน”โชคดีที่แผนกตรวจสุขภาพประจำปีไม่ต้องไปนั่งรวมกับคนไข้อื่น ๆ ที่เข้ามาใช้บริการ ศิวพลใช้ช่วงเวลาว่างระหว่างนั่งรอ แกะถุงมะม่วงออกมากินโดยไม่รอให้ถึงบ้าน“ซิว หิวขนาดนั้นเชียว” มนต์พระจันทร์นั่งมองสามีด้วยความประหลาดใจ“อือ หิวครับ”ทั้งที่เมื่อเช้าเธอเห็นเขากินข้าวซอยฝีมือแม่ยายมาสองชามใหญ่ แต่เพิ่งผ่านไปชั่วโมงเดียวศิวพลทำท่าทางเหมือนตัวเองอดข้าวอดน้ำมาแล้วสามวันอย่างนั้นแหละ “อร่อยมากหรือไง” มนต์พระจันทร์นั่งหยีตา มองปากหยักขยับเคี้ยวเสียงมะม่วงกรอบ ๆ ดังลอดออกมา“อร่อยมาก

สองสมาชิกใหม่แห่งไร่จันทรัช ถูกกำหนดเวลาลืมตามาดูโลก ด้วยฤกษ์งามยามมงคล ชนิดที่คนเป็น ปู่ ย่า ตา ยาย มานั่งจับเข่าช่วยกันเลือกสรรเวลาอันเหมาะสมชนิดที่ไม่ให้คลาดเคลื่อน แม้แต่วินาทีเดียวคุณพ่อลูกแฝด ยืนตัวสั่นน้ำตาไหลพราก ขณะแหงนคอมองหน้าจอทีวีขนาดใหญ่เหนือศีรษะภรรยาขึ้นไป ติดตามขั้นตอนการผ่าคลอดอย่างใกล้ชิด“ซิว”“พี่เพรา ผมรักพี่นะ...รักมากเลย” ริมฝีปากสั่นโน้มต่ำลงไปจูบหน้าผากเย็นเฉียบของภรรยาที่กำลังถูกคุณหมอใช้มีดกรีดเปิดหน้าท้อง หากแต่ตัวเองมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากผ้าม่านบังตาที่คุณหมอและพยาบาลนำมากางกั้นไว้ คงมีเพียงสามีอย่างศิวพล กำลังซึมซับความอดทนและเสียสละของมนต์พระจันทร์ และวันนี้เขายิ่งรู้สึกรักแม่ คือนางปรารถนามากขึ้นเมื่อได้มาเห็นกับตาว่ากว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถให้กำเนิดลูกสักคน ผู้หญิงคนนั้นต้องผ่านคำว่าอดทนและเสียสละมามากแค่ไหนเสียงทารกแผดลั่นร้องออกมาดึงสติของเขาให้กลับเข้าที่ คุณพ่อมือใหม่รีบผละจากไปเพื่อรับลูกน้อยมาจากมือคุณหมอ บังเอิญสายตาเหลือบไปเห็น ข้างใต้เตียงผ่าตัดนั้น มีกะละมังขนาดใหญ่รองใส่เลือดสีแดง ซึ่งเกิดจากแผลผ่าตัดเอาไว้จนเกือบเต็ม เหมือนมันกำลังตอกย

“อ้ายคงจง จำต้องทงปั่นยดจีบ จะไปถีบอิน้องคงงาม...”จักรยานสามล้อสองคันปั่นไปตามถนน ซึ่งสองข้างทางเป็นแปลงองุ่นกำลังให้ผลผลิตสะพรั่ง มองเห็นองุ่นพวงโตย้อยระย้าลงมา มองแล้วน่าชื่นใจลูกชายฝาแฝดจอมซนของมนต์พระจันทร์และพ่อปลาซิว ปั่นรถสามล้อลิ่วๆ ไปตามถนนโดยด้านหลังนั้นมีพ่อแม่ พี่เลี้ยง รวมไปถึงคุณตาคุณยาย ขี่รถกอล์ฟตามมาห่างๆ“เอ้อ ได้ยินอย่างนี้ละห่วงหลานสะใภ้ในอนาคตเหลือเกิน” ศิราหัวเราะหึ ๆ ออกมาเมื่อได้ฟังบทเพลงแปร่งหูจากหลานรักจักรยานสามล้อสีฟ้า มีนักร้องเสียงเพี้ยนวัยสามขวบเศษปั่นมาจอดอยู่ตรงบริเวณที่ดินแปลงใหม่ซึ่งมนต์พระจันทร์ให้คนงานมาช่วยกันปรับที่ พลิกกลับหน้าดินเตรียมเอาไว้สำหรับการปลูกพืชชนิดใหม่“จอดก่อน ปะป๊าจอด ๆ ตรงนี้” แขนสั้นป้อมยื่นออกมา ทำท่าโบกให้รถกอล์ฟที่ขับตามมาด้านหลังชะลอความเร็ว“ทำไมครับ ปลาเก๋าปั่นจักรยานเหนื่อยแล้วเหรอ” พ่อปลาซิวแตะเบรกรถกอล์ฟ ยื่นหน้าลงไปสอบถามกับลูกชายคนโต“เก๋าเก๋าจะยงไปดูตรงนี้” มือหนึ่งยกขึ้นมาเท้าสะเอว ส่วนอีกมือชี้โบ๊ชี้เบ๊ลงไปยังพื้นที่ดินว่างเปล่าเบื้องล่าง ระดับต่ำกว่าถนนลาดยางนี้ประมาณหนึ่งฟุต เป็นเหตุให้รถกอล์ฟสองคันซึ่งบรรทุก

“แมงมุมลายตัวนั้น เก๋าเห็งมังซมซานเหลือทง วังหนึ่งตากฝง ไหลยงตกจากหลังคา พระอาทิตย์ฉ่องแฉง น้ำแห้งหดไปยับตา เก๋ายีบไต่ขึ้นฟ้า หันหลังมาทำตาเหมืองแมว แม๊ว แม๊ว”นักร้องเสียงเพี้ยนร้องเพลงเด็กพร้อมกับเต้นทำท่าทางประกอบ ด้วยการไต่ขึ้นไปยืนบนขอบเบาะโซฟานวม จบท่อนสุดท้ายเพลงด้วยการหันมาทำท่าทางน่ารัก จนผู้ใหญ่ที่นั่งฟังส่งเสียงปรบมือวันนี้ภายในบ้านหลังใหญ่คึกคักเพราะสิระและปรารถนา ปู่กับย่าแวะมาเยี่ยมหลาน ๆ เนื่องจากเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ที่ตามปกติทั้งสองครอบครัวจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปหากันเป็นปกติอยู่แล้ว“ขึ้นต้นด้วยแมงมุม แต่ทำไมตอนจบกลายเป็นแมวซะได้” ศิราหัวเราะให้หลานตัวจ้อยผู้ชื่นชอบการร้องเพลงเป็นที่สุด“ยังไม่ชินกันอีกเหรอคะ นี่เพรากับซิวกำลังคิดว่าถ้าหากปลาเก๋าของพวกเราเขาชอบร้อง ชอบเต้นมากจริง ๆ จะส่งไปเดบิวต์เป็นศิลปินเกาหลีสักหน่อย เผื่อจะได้โกอินเตอร์ตามอาฉลาม” มนต์พระจันทร์ตวัดขาขึ้นมานั่งไขว่ห้าง พลางมองลูกชายทั้งสองคนหยอกล้อเล่นด้วยกัน“จะเป็นนักร้องก่อนอื่นต้องร้องเพลงให้มันถูกเนื้อสักเพลงก่อน ปะป๊าเห็นตั้งแต่ร้องมายังไม่มีเพลงไหนร้องจบเพลงโดยไม่ไปแปลงเนื้อร้องเขาสักที

วันนี้คุณพ่อลูกสองพร้อมภรรยาเสร็จธุระจากโรงงานเร็ว จึงตั้งใจไปรับลูกชายฝาแฝดที่โรงเรียน แต่สิ่งที่คนเป็นพ่อแม่กำลังประสบพบเจออยู่ตรงหน้า ทำให้ทั้งมนต์พระจันทร์และศิวพลถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อปลาเก๋าลูกชายคนโตกำลังนั่งน้ำตาคลอเบ้าและพยายามกลั้นสะอื้นอย่างหนัก ด้านข้างนั้นมีเต๋าเต้ยที่ใส่ชุดนักเรียนนั่งโอบแขนสั้น ๆ เหมือนกำลังพยายามปลอบพี่ชายฝาแฝด แววตาเจ็บปวดรวดร้าวเหม่อมองมายังพ่อปลาซิวและแม่กะเพรา ซึ่งกำลังเดินตรงเข้าไปรับลูกทั้งสอง“ปลาเก๋าเป็นอะไรครับ ใครทำอะไรลูก” มนต์พระจันทร์ใจหายเพราะไม่บ่อยที่เธอจะเห็นลูกชายร้องไห้เสียน้ำตา“หม่าม้า” ลูกชายวัยสี่ขวบวิ่งเข้ามาซุกหน้าอยู่กับภายในอ้อมกอดอันปลอดภัย พร้อมกับเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น โดยไม่ยอมให้ใครอื่นเห็นน้ำตา“คุณครูครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันครับเนี่ย ทำไมลูกชายผมถึงเป็นอย่างนี้”ศิวพลแสดงท่าทีเหมือนไม่พอใจ ที่เห็นลูกชายสุดที่รักร้องไห้ เพราะปกติปลาเก๋าไม่เคยร้องไห้งอแง โดยไม่มีเหตุผลพอดีกับคุณครูคนสวยประจำชั้นของปลาเก๋าและเต๋าเต้ยเดินยิ้มเขิน ๆ มาทางคุณพ่อคุณแม่ของนักเรียนในชั้น ศิวพลและมนต์พระจันทร์จึงได้ถามถึงสาเหตุที่ทำให้ลูกช