Todos os capítulos de ลวงรักรสไวน์ : Capítulo 41 - Capítulo 50

“พี่เพราเดี๋ยวผมมานะ” แฟนหนุ่มยื่นหน้ามากระซิบบอก ขณะทุกคนกำลังขะมักเขม้นช่วยกันเก็บบูธสินค้า เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เขาและแฟนสาวจะอยู่ช่วยงานของดีสี่ภาคที่หาดใหญ่“นายจะไปไหน” มนต์พระจันทร์ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่น่าไว้ใจนั้น“ไปซื้อถุงยาง”“ห๊ะ! ซื้อ...ซื้ออีกแล้วเหรอ ครั้งก่อนนายซื้อไปตั้งหลายกล่อง หมดแล้วเหรอ” ปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง หน้าสะบัดหันไปมองด้านหลัง กลัวว่าจะมีใครอื่นแอบได้ยินความลับระหว่างคู่รัก“อืม หมดแล้ว หมดเมื่อเช้าไง เดี๋ยวผมมานะ ต้องรีบไปก่อน เดี๋ยวร้านขายยาจะปิด คืนนี้ไม่มีให้เอาละลงแดงตายแน่เลย”มนต์พระจันทร์มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป แล้วรู้สึกเขินอายให้กับคำว่าของสำคัญ ‘หมด’ ไปเมื่อเช้า เพราะแค่ช่วงเวลาสี่วันเท่านั้น เธอและแฟนหนุ่มใช้ผลิตภัณฑ์ป้องกันมากถึงแปดกล่องทีเดียว“นี่ฉันปล่อยให้เจ้าเด็กนั่น ทำเยอะขนาดนี้เชียวเหรอ” มนต์พระจันทร์บ่นพึมพำออกกับตัวเอง“พี่กะเพราคะ ทางนี้เก็บของเรียบร้อยแล้วค่ะ” พนักงานคนหนึ่งเดินมาสะกิด“อ่อ เดินไปรอที่รถก่อนก็ได้ พอดีว่า...ซิวเขาไปซื้อของอยู่น่ะ”“ซื้อของเหรอคะ”“อื้อ”“ได้ค่ะ อ

“เอ้า เป็นไงหายหน้าหายตาไปเลยนะ ลุงนึกว่าลืมซุ้มยาดองของลุงไปซะแล้ว” เจ้าของซุ้มยาดองเดินออกมายิ้มร่า ต้อนรับลูกค้าเก่าที่หายเข้ากลีบเมฆไปตั้งแต่วันที่ได้ชิมไวน์จากไร่จันทรัช“ไม่ได้ลืมครับ ใครจะไปลืมยาดองของลุงได้ เพียงแต่ผมได้งานทำแล้ว ช่วงนี้งานยุ่งน่ะ” ลูกค้าเก่าหยิบเก้าอี้ไม้มารองก้น นั่งลงตรงหน้าเคาน์เตอร์ไม้ ด้านบนมีโหลยาดองวางเรียงพร้อมกระดาษเขียนชื่อกำกับชื่อแต่ละโหลเอาไว้ชัดเจน“อ๋อ อย่างนี้เอง ทีแรกลุงนึกว่าติดหญิง”“หญิงเหรอ ฮึ...” มุมปากขยับยิ้ม นึกไปถึงหน้าแฟนสาวทันที ตั้งแต่กลับมาจากหาดใหญ่คราวนั้น ทั้งสองยังไม่มีโอกาสได้สานสัมพันธ์อันแนบแน่นต่อกันอีกเลย“ลุงนี่มีกุมารหรือว่าพรายกระซิบหรือเปล่าเนี่ย”“โธ่ ไอ้หนู ลุงน่ะผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านการชักว่าวมาก่อน แค่มองปราดเดียวลุงก็รู้แล้ว”“หื้อ ลุงนี่ พอ ๆ ไม่ต้องพูดเยอะ เอายาดองมาให้ผมสักเป๊กดีกว่า”“จัดให้เลย หน้าหงอยเหมือนหมอยร่วงแบบนี้ เอานี่ไปชิม” กระบวยสแตนเลสด้ามยาวจ้วงลงไปช้อนเอาเหล้าดองสีแดง ด้านข้างโหลมีตัวหนังสือโต ๆ เขียนกำกับ‘กระดอถอก’“เหล้าเหี้ยอะไรวะเนี่ย ลุง!”ศิวพลตาเหลือกตั้งแต่เห็นชื่อมาจนถึงรสชาติ ทั้งฝา

สายตาผิดหวังมองตามไฟท้ายรถเก๋งคันใหญ่ขับลึกเข้าไปตามทางเปลี่ยว จนกระทั่งดวงไฟสีแดงนั้นหายลับไปกับโค้งมุมถนนของไร่จันทรัชอันซับซ้อน มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาทุบหน้าอกของตัวเองหนัก ๆ ความรู้สึกอึดอัดแน่นจนเหมือนเขากำลังหายใจไม่ออก“พี่เพรา” ฟันคมขบริมฝีปากอ่อนนุ่ม เผลอกดน้ำหนักจนเกิดเสียงดังกึก ไหล่หนาจึงสะดุ้งกระตุกรู้สึกตัวว่าเผลอกัดปากตัวเอง รสชาติเค็ม ๆ จากเลือดสดไหลกบลงมาจนท่วมปาก“ไอ้เชาเชา มึงเป่าหูอะไรแฟนกู”คนถูกทิ้งให้ยืนจมอยู่ในความมืดเพียงลำพังยืนพิงแผ่นหลังไปกับรถกระบะสูง นานครู่ใหญ่กว่าศิวพลจะรวบรวมสติให้กลับคืนมาได้ แม้เมื่อครู่มนต์พระจันทร์จะไล่ให้เขากลับบ้าน หากแต่คนดื้อรั้นยังดื้อดึงขับรถตามมาจนถึงบ้าน เพื่ออยากเห็นกับตาว่ามนต์พระจันทร์ให้เพื่อนเก่าคิดไม่ซื่อคนนั้นพักในบ้านจริงรถเก๋งคันเมื่อครู่จอดอยู่บริเวณหน้าบ้าน เป็นการยืนยันในคำพูดของแฟนสาวว่าอนุญาตให้เพื่อนเก่าเข้าไปนอนพักชายคาเดียวกัน“....” คลื่นความน้อยใจตีกลับมา เกิดเป็นฝ้าขาวจากม่านน้ำตาจาง ๆคนขี้ใจน้อยหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถมุ่งกลับไปตามทางเก่า ตลอดเส้นทางเปลี่ยวในหัวเขามีเพียงคำถามเดียววิ่งวนไปวนมาว่ามันเกิด

ถูกคนร้ายใช้ไม้ฟาดจนแทบสลบ เลือดกบปาก หัวแตกจนเลือดไหลอาบ ยังไม่รู้สึกเจ็บเท่ากับการถูกคนรักเข้าใจผิด ตัดขาดความสัมพันธ์ในครั้งนี้ ยิ่งเมื่อมาเห็นว่าคนที่เดินโอบประคองเจ้าของหัวใจของเขาไปนั้นคือคนร้ายตัวจริง ศิวพลเจ็บในอกจนแทบล้มทั้งยืน เสียงสะอื้นสะอึกดังสะท้อนอยู่แค่เพียงในอก ไม่อาจปลดปล่อยมันออกมาคร่ำครวญได้อย่างใจ มีเพียงหยดน้ำตาที่มันไหลาบ่าลงมาอาบแก้มทั้งสอง“ตายแล้วซิว! นี่มันเกิดอะไรขึ้นลูก ทำไมเลือดเต็มตัวแบบนี้ล่ะ” หัวอกคนเป็นแม่โยนไม้กวาดในมือทิ้ง รีบวิ่งเข้ามาหาลูกชายเพียงคนเดียวที่กำลังเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยท่าทางเหมือนคนไร้วิญญาณ“เจ็บจังเลย ผมเจ็บจังเลย”ทันทีเมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้าน ร่างสูงถึงกับทรุดล้มตัวลงไป ฟุบหน้าลงกับโซฟาหลังใหญ่ ปล่อยเสียงโฮร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ความเข้มแข็ง ความอดทนทั้งหมดที่พยายามกดกักเก็บซ่อนเอาไว้ มันมาพังทลายเมื่อกลับเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยเสียงร้องไห้อันเจ็บปวดทรมานของลูกชาย ทำเอาคนเป็นพ่อแม่ถึงกับอกสั่นขวัญหาย เพราะแต่ไหนแต่ไรมารู้ว่าลูกชายนี้เป็นคนร่าเริงสดใส แม้มีความทุกข์ใดไม่เคยปริปากบอกให้พ่อแม่รู้ แล้วนี่ศิวพลถึงขนาดล้มลงนอนเกลื

มนต์พระจันทร์เดินถือสมุดบันทึกของอดีตผู้ช่วยคนสนิทขึ้นมานอนเปิดอ่านอยู่บนเตียง หน้ากระดาษถูกมนต์พระจันทร์พลิกเปิดไปอย่างช้า ๆ ปากกาลูกลื่นสีแตกต่างถูกมนต์พระจันทร์ขีดเขียนเกร็ดความรู้ ที่ตัวเองสะสมเอาไว้เพิ่มเติมลงไปจากตัวหนังสือเดิม“ดูจากความพยายามของนาย พี่เชื่อว่าสักวันหนึ่ง นายจะเป็นเจ้าของไร่องุ่นที่เก่ง ไม่ยิ่งหย่อนน้อยไปกว่าไร่จันทรัชเลย”ในสมุดบันทึกหน้าสุดท้าย มนต์พระจันทร์เขียนสิ่งที่อยู่ในใจลงไปพร้อมเซ็นชื่อกำกับ นั่นไม่ใช่เพียงต่อเติมคำหวานหว่านล้อม ล่อหลอกให้เขาอภัย แต่เธอเชื่อในความตั้งใจและความพยายามของศิวพลจริง ๆBoss Kapraw : นอนหรือยังเป็นเวลาสิบกว่าวันแล้วที่ห้องแชทนี้ไม่มีการส่งข้อความโต้ตอบระหว่างกัน ข้อความสุดท้ายนั้นมันยังคงค้างไว้ ถึงข้อความถามไถ่ว่าเธอกินข้าวหรือยังก่อนหน้านี้เพราะมัวแต่เข้าใจผิด ทำให้มนต์พระจันทร์ถือทิฐิไม่สนใจ หากแต่วันนี้สิ่งที่เธอเคยทำเอาไว้ มันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองปลาซิว : ......................... // ไม่มีการกดอ่าน และไม่มีการตอบกลับใด ๆBoss Kapraw : ถ้านายได้อ่านข้อความของพี่ ตอบกลับมาด้วยนะปลาซิว : ..................Boss K