Todos os capítulos de ลวงรักรสไวน์ : Capítulo 11 - Capítulo 20

เป็นจริงอย่างที่ศิวพลพูดเอาไว้ก่อนจะลงไปเดินเที่ยวตลาด เพราะเมื่อกลับขึ้นมาบนห้องพักอีกครั้ง มนต์พระจันทร์ไม่อาจจะทนต่อเสื้อผ้าที่มีกลิ่นควันอาหารปิ้งย่าง อีกทั้งผิวละเอียดตามข้อพับยังมีเหงื่อชื้นนั่นด้วย จึงต้องขอเข้าไปอาบน้ำ เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่“พี่เพราทำไมตัวหอมจัง” คนที่นอนรอต่อคิวอาบน้ำ เดินเข้ามาโน้มจมูกสูดกลิ่นจากไหล่บางของมนต์พระจันทร์ที่ยังไม่ทันตั้งตัว“นายปลาซิว ทำอะไร”“ขอดมหน่อยสิ หืม...หอมจัง พี่ใช้ครีมอาบน้ำอะไรเนี่ย” มือสะบัดผ้าเช็ดตัวขึ้นไปพาดบ่า จากนั้นเดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบจับขวดครีมอาบน้ำ ขวดแชมพูต่าง ๆ ของเจ้านายขึ้นมาพลิกอ่านยี่ห้อ“ถามเยอะจริง รีบไปอาบน้ำเร็วเข้าจะได้มานอน”มนต์พระจันทร์หยิบไอแพดของตัวเองขึ้นมาเปิดอ่านอีเมลและข้อความของบรรดาผู้จัดการทั้งหลาย ที่ส่งข้อความเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวของทางบริษัทให้ได้รับรู้ ในช่วงที่เธอไม่อยู่ประจำออฟฟิศ รวมไปถึงสถานการณ์ความเป็นไปของงานกาชาด ที่กำลังจะจบเทศกาลลงในไม่กี่วันข้างหน้านานครู่หนึ่งกว่าเสียงผิวปาก และสายน้ำจากฝักบัวด้านในจะเงียบสงบ เมื่อประตูห้องน้ำถูกดึงให้เปิดออกพร้อมกับเจ้าตัววุ่นวายที่อ้อนข

โดยปกติแล้วการขับรถขึ้นร่องระหว่างเชียงใหม่กับเชียงราย มนต์พระจันทร์เคยขับรถไปมาอยู่บ่อยครั้ง หากแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดการเดินทางครั้งนี้มันจึงเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ระยะทางที่ไกลกันเหมือนมันจะสั้นลง แถมทิวทัศน์ตลอดสองข้างทางยังดูสวยกว่าทุกฤดูกาลที่ผ่านมาบางทีอาจเป็นเพราะครั้งนี้มนต์พระจันทร์ไม่ต้องขับรถเอง หรือเพราะตลอดทางมีหนุ่มน้อยช่างพูด คุยเก่ง คอยดูแลเทคแคร์เอาใจใส่อย่างใกล้ชิด“พี่เพรา อยากไปเข้าห้องน้ำหรือเปล่าครับ ผมจะแวะปั๊มให้” โชเฟอร์นั่งหลังพวงมาลัย เหลือบสายตาลงมองแก้วกาแฟ ซึ่งมนต์พระจันทร์กินมันไปจนเหลือเพียงน้ำแข็งเปล่า ๆ ติดอยู่ก้นแก้ว“แวะหน่อยก็ดีเหมือนกัน”ขับต่อมาอีกไม่เกินห้านาที ผู้ช่วยช่างเอาใจใส่ขับรถเลี้ยวมาจอดยังจุดใกล้ห้องน้ำมากที่สุด มนต์พระจันทร์แอบชำเลืองมองทุกการกระทำเงียบ ๆ แต่แฝงเต็มไปด้วยความใส่ใจของศิวพล“พี่อยากได้น้ำเปล่าไหมครับ ผมจะเข้าไปซื้อให้ในร้านสะดวกซื้อ” โชเฟอร์ปลดเข็มขัดนิรภัย หันไปคว้ากระเป๋าเงินมายัดใส่กระเป๋ากางเกง“อืม ได้สิ”“อ้อ นี่ทิชชูครับ”“อ่อ ขอบใจ”มนต์พระจันทร์ไม่คิดว่าผู้ช่วยสัญญาจ้างชั่วคราวจะเป็นคนช่างสังเกตขนาดนี้

“พี่กะเพรา ไปกินข้าวก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวทางนี้พวกเราช่วยกันดูแลต่อเองค่ะ” พนักงานขายคนหนึ่งเดินมาสะกิดเจ้าของโรงงาน ที่เวลานี้ทำหน้าที่ไม่ต่างอะไรกับพนักงานขายทั่วไป“แล้วพวกเราสลับกันกินข้าวครบหรือยัง”“ครบแล้วค่ะ ตอนนี้เหลือแค่พี่กะเพรากับซิวสองคนที่ยังไม่ได้กินข้าว”“โอเค รอสักพักเดี๋ยวพี่ไปกิน ลูกค้ากำลังเยอะช่วยกันดูแลลูกค้าก่อนดีกว่า” มนต์พระจันทร์พยักหน้าตอบแล้วผละเดินไปตอบคำถามลูกค้าเกี่ยวกับความพิเศษของไวน์ลิ้นจี่ ซึ่งวันนี้ถือว่าเป็นนางเอกของบูธ เพราะมีคนให้ความสนใจมากวันแรกของการเปิดงานแฟร์ขนาดใหญ่ประจำภาคเหนือ ตั้งแต่เช้ามีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในงานเพื่อเลือกซื้อ เลือกชมสินค้า และผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ จากผู้ประกอบการมากมาย หนึ่งในนั้นคือบูธสินค้าของไร่จันทรัช ซึ่งแน่นขนัดจนแทบไม่มีทางเดินพนักงานทุกคนแทบไม่มีใครได้นั่งพักหายใจ ถึงขนาดต้องเปลี่ยนเวรกันออกไปกินข้าวครั้งละสามสิบนาที เพราะต้องรีบกลับมาช่วยเพื่อน ๆ ดูแลลูกค้า ไม่เว้นแม้กระทั่งมนต์พระจันทร์และศิวพล ที่มาช่วยยืนแนะนำสินค้าและหยิบจับของใส่ถุงส่งให้ลูกค้า บางครั้งบางคราวยังต้องทำหน้าที่แคชเชียร์ด้วย“พี่เพราบ่ายสามแล้วนะครั

เมื่อศิวพลจัดการกับอารมณ์อันพลุ่งพล่านของตัวเองจนความเร่าร้อนนั้นถูกปลดปล่อยออกมาจนร่างกายกลับเข้าสู่สภาวะปกติ หรืออย่างน้อยเส้นเลือด เส้นเอ็นของอวัยวะต่าง ๆ มันก็ไม่ได้ยืด ไม่ได้เหยียด ไม่ได้ขยายใหญ่ จนอาจทำให้เจ้านายสาวที่นอนร่วมห้องต้องตกอกตกใจหนุ่มวัยรุ่นเลือดลมเร่าร้อนคลานขึ้นไปล้มตัวลงนอนทำตาปริบ ๆ สมองคิดวางแผนอะไรบางอย่างเงียบ ๆ“นั่นนายจะทำอะไรอีก” มนต์พระจันทร์หันมาย่นหน้าผาก มองตามขายาว ๆ ของผู้ช่วยที่ใช้เล็บเท้าคีบเอาผ้าห่มนวมดีดมันขึ้นมาห่มตัว“ผมหนาว” ผู้ช่วยอายุน้อยแต่ร้อยเล่ห์หลายกล ทำเอาคนเกิดก่อนอย่างมนต์พระจันทร์ตามไม่ทัน“ถ้าหนาวก็ห่มผ้าดี ๆ” มือช่วยดึงชายผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้จนถึงไหล่ เอื้อมมือหยิบรีโมทเครื่องปรับอากาศมากดเพิ่มระดับอุณหภูมิให้สูงขึ้นทำเอาคนเสแสร้งแกล้งขาดความอบอุ่นถึงกับนอนอมยิ้ม ปากหุบไม่ลงทีเดียว“นายจะขยับมาทำไม”“ขอไออุ่นจากพี่หน่อย” มารยาร้อยเล่มเกวียนของผู้หญิงหรือจะสู้มารยาตาใส ๆ ของไอ้หนุ่มหน้ามึนอย่างศิวพลได้คนที่ทั้งชีวิตทุ่มเททั้งกำลังกาย กำลังใจ ให้กับการทำงานอย่างมนต์พระจันทร์ สามารถบริหารจัดการบริหารงานของบริษัทได้อย่างครอบคลุม หากแ

“นายไม่ต้องมาทำเป็นเสแสร้ง คนเขารู้กันทั้งบริษัทแล้ว ว่านายกับคุณกะเพรามีซัมติงกัน” คำบอกเล่าคาดเดาของเพื่อนร่วมบริษัททำเอาศิวพลถึงกับชะงัก หยุดปลายปากกาในมือทันที“ซัมติง? ซัมติงอะไรพี่” เด็กหนุ่มรุ่นน้องยังแกล้งโง่ ทำเหมือนไม่เข้าใจ ส่วนหนึ่งเพราะอยากฟังความคิดเห็นของคนอื่นที่กำลังมองอยู่“ก็นายกับคุณกะเพราคบกันอยู่ไม่ใช่หรือไง”“ห๊ะ! คบกันเหรอ”“เออสิวะ พวกพี่เห็นนายกับคุณกะเพราสวีทหวานกันจะตายห่า นี่นายรู้ไหมซิว พี่ทำงานอยู่ที่นี่มาหลายปี ไม่เคยเห็นคุณกะเพรายอมเปิดใจให้ใครมาก่อนเลยนะเว้ย นายอะเป็นคนแรกเลย”ศิวพลก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังเปิดค้างข้อความอวยพรขอให้ฝันดีจากมนต์พระจันทร์ สลับกับหน้ากระดาษในสมุดบันทึก ซึ่งเขาสอดนามบัตรลูกค้าที่เข้ามาติดต่ออยากได้ไวน์ของไร่จันทรัชไปวางขาย“ผมก็แค่...อยากได้เคล็ดลับความสำเร็จ” ศิวพลพึมพำเป้าหมาย จุดประสงค์หลักในการแฝงตัวเข้ามายังไร่จันทรัชแห่งนี้เช้าวันต่อมา“อรุณสวัสดิ์ครับ”“นายปลาซิว นายมาทำอะไรแต่เช้า”มนต์พระจันทร์เปิดประตูห้องออกมาเจอเข้ากับผู้ช่วยหนุ่มจอมจุ้นจ้าน ที่เคาะประตูปลุกเธอตั้งแต่หกโมงครึ่ง โชคดีที่วันนี้มนต์พระจั