Todos os capítulos de ลวงรักรสไวน์ : Capítulo 51 - Capítulo 60

มนต์พระจันทร์ยืนถอนหายใจให้กับคนเมาที่นอนแบถ่างแข้งถ่างขา หน้าตาเนื้อตัวมอมแมม มีแต่กลิ่นยาดองเหม็นฉุน ตัดสินใจใช้ผ้าขนหนูเนื้อหยาบ ผ้ากระด้างกว่าพรมเช็ดเท้าที่บ้าน นำมันมาชุบน้ำแล้วเช็ดตัวให้“นอนดี ๆ สิ” มนต์พระจันทร์เอ็ดคนเมา“พี่เพรา คิดถึงจังเลย” สติไม่ครบถ้วนแต่ยังคงจดจำเสียงคนรักได้ไม่รู้ลืม ตาปรือเปิดยกขึ้นมาเห็นเงาเลือนรางแล้วจึงเริ่มรู้สึกสร่างซา เจือจางจากฤทธิ์ยาดองไปได้มากกว่าครึ่ง“พี่เพรา พี่เพราจริง ๆ ใช่หรือเปล่า”“ทำไม ในชีวิตนายรู้จักกะเพราคนอื่นด้วยเหรอ”“ชีวิตผมมีพี่คนเดียว ในใจผมก็มีแค่พี่คนเดียว ผมคิดถึงพี่มากเลย” ศิวพลดึงมือของมนต์พระจันทร์มาจูบซ้ำหลายหน“คิดถึงอย่างนั้นเหรอ โทรหาไม่รับสาย ส่งข้อความไปไม่อ่าน ไม่ตอบ อย่างนี้นายเรียกว่าคิดถึงอย่างนั้นหรือไง”“ก็พี่บอกว่าไม่ต้องไปให้พี่เห็นหน้าอีก”“พี่พูดแค่นั้นก็เชื่องั้นเหรอ ทีเรื่องอื่นละดื้อด้านนัก พอเป็นเรื่องนี้กลับมาทำเป็นเชื่อฟัง” มนต์พระจันทร์ถลึงตาพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงไปตีท่อนแขนใหญ่นั้นเป็นการทำโทษคนที่ไม่ยอมโผล่หน้าไปหาเธอจริง ๆ“หมายความว่า จริง ๆ แล้วพี่ก็ยังรัก ยังคิดถึงผมเหมือนกันใช่หรือเปล่า”“เฮอะ

“แล้วเราจะเอายังไงกันดีเฮีย จะไปตามลูกตอนนี้ดีหรือเปล่า”จอมนรีมองเข้าไปยังห้องพัก ซึ่งเด็กรับรถบอกว่าลูกสาวสุดที่รักของเธอ พาผู้ชายเดินหายเข้าไปพัก ตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ยังไม่กลับออกมา“เอาละ ถ้าห้องนั้นเขาตื่น หรือออกมาจากห้องเมื่อไหร่ บอกเขาให้กลับบ้านทันทีเข้าใจไหม” ศิราหันไปสั่งกำชับ แล้วเดินไปขึ้นรถโดยมีสิระและภรรยาเดินตามไปด้วยคนเป็นพ่อแม่ทั้งสองนั่งมาในรถ จนถึงไร่จันทรัช ศิราและจอมนรีจึงได้ทำหน้าที่ต้อนรับแขก น้ำผลไม้คั้นสด ผลไม้ อาหารเช้าอย่างง่ายถูกนำมาต้อนรับ ใช้ช่วงเวลานั้นเดินเที่ยวชมอาณาจักรของไร่จันทรัชไปพลาง ๆ“นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่ฉันได้เข้ามาภายในไร่จันทรัช พอเข้ามาเห็นอย่างนี้แล้ว ไม่รู้สึกแปลกใจเลยว่า ทำไมไร่ของพวกคุณ ถึงประสบความสำเร็จขนาดนี้” ปรารถนา ผู้เป็นแม่ของเจ้าปลาซิวน้อย หันมาพูดกับจอมนรีด้วยสีหน้าท่าทางเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม หาใช่ความอิจฉาริษยา ขณะเธอพาออกมายืนชื่นชมอาณาจักรไร่จันทรัช จากจุดชมวิวบนระเบียงชั้นสองของบ้าน ซึ่งจากจุดที่ยืนอยู่นั้น สามารถมองเห็นไร่จันทรัชไปไกลสุดลูกหูลูกตา“ขอบคุณค่ะ แต่กว่าพวกเราจะมีวันนี้ได้ ก็ลองผิดลองถูกมามาก พัฒนาอ

แต่ไหนแต่ไรมาทั้งศิราและจอมนรี ต่างเคารพการตัดสินใจของลูก ๆ เสมอ ไม่เคยเข้าไปขัดขวางในเรื่องของความรัก ไม่ว่าลูกจะตัดสินใจอย่างไร สิ่งที่คนเป็นพ่อแม่ทำได้ คงมีเพียงการคอยยืนดู ระแวดระวังป้องกันอยู่ห่าง ๆ อย่างระมัดระวัง ดังนั้นครั้งนี้ในเมื่อลูกสาวตัดสินใจแล้ว ทั้งสองจึงไม่ได้ยื้อยุด ห้ามปรามครอบครัวของศิวพลกำหนดเวลาในการเข้ามาทำเรื่องราวทั้งหมดให้ถูกต้องตามประเพณีในเวลาอันรวดเร็วเหมือนที่ได้ตกลงกันเอาไว้ หากแต่ศิรานั้นยังไม่อนุญาตให้ทั้งคนทั้งสองแต่งงาน หรือเร่งรัดให้จัดงานมงคลสมรส เนื่องจากไม่อยากให้เกิดข้อครหานินทาตามมาลับหลัง ว่าลูกสาวใจเร็วด่วนได้ พบผู้ชายเพียงไม่ถึงปี ก็จะคว้ามาเป็นสามี อีกทั้งไม่อยากให้ใครดูแคลน ไปถึงว่าที่ลูกเขยว่าคิดจะจับมนต์พระจันทร์ กลายเป็นหนูตกถังข้าวสารอย่างนั้นจึงใช้ประสบการณ์ความแยบคาย วางแผนอนาคตให้คนทั้งสอง โดยหนนี้ทั้งมนต์พระจันทร์และศิวพลน้อมรับคำแนะนำจากเขาอย่างว่านอนสอนง่าย ด้วยการคงสถานะ ‘คู่หมั้น’ ไปก่อนจนกว่าจะได้สัญญาณไฟเขียวจากนายศิราและสิ่งที่มนต์พระจันทร์ช่วยเหลือคู่หมั้นในการเอาชนะใจว่าที่พ่อตาได้นั่นคือการให้ AVAI WINE ร่วมใช้แล็ปในกา

คนถูกรู้ทันถอนหายใจออกมาหนัก ๆ วิ่งกลับไปคว้าโทรศัพท์มือถือแล้วกดส่งข้อความ ถามไถ่คู่หมั้นสาวว่าเข้านอนหรือยัง เมื่อได้รับคำยืนยันว่ามนต์พระจันทร์ยังไม่หลับ แฟนเด็กผู้ไม่อับจนหนทางเปิดหน้าต่างแอบปีนข้ามห้องไปหาคู่หมั้นสาวในทันทีมนต์พระจันทร์หันไปมองตามเสียงก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ที่ดังมาจากหน้าต่างห้อง ตอนแรกยังแอบคิดเข้าใจว่าลมพายุแรงถึงขนาดพัดหน้าต่างสั่น แต่พอเพ่งสายตามองให้ดี จึงเห็นหน้าแป้นแล้นของแฟนหนุ่ม ยืนโบกมือมาให้จากด้านนอก“ซิว นายมาได้ยังไงเนี่ย”“ปีนระเบียงบ้านพี่มาไง เปิดหน้าต่างให้ผมหน่อย หนาวจะตายแล้ว”คู่หมั้นหนุ่มจอมทะเล้นปีนหอบเอาเสื้อผ้าชุดนอนเปียกมะล่อกมะแล่กเข้ามาภายในห้องนอนของแฟนสาว กางเกงขายาวน้ำหยด ถูกศิวพลถอดโยนทิ้งไปพร้อมกับเสื้อ ไม่เหลือแม้กระทั่งกางเกงใน“ซิว!” มนต์พระจันทร์สะบัดหน้าหันหลบ เบนสายตาไปทางอื่นทันที“หันหน้าหนีทำไมครับ ทำเป็นไม่เคยเห็นไปได้” ถามพร้อมเดินเข้าไปสวมกอดแฟนสาว ทั้งรัก ทั้งคิดถึง และโหยหา“ใครจะไปหน้าหนาเหมือนนายล่ะ ปีนขึ้นห้องคนอื่นแล้วยังมาแก้ผ้าอย่างนี้อีก ไปเอาผ้าเช็ดตัวมานุ่งเดี๋ยวนี้นะ”“นุ่งทำไม อีกเดี๋ยวก็ถอด”“ปลาซิว”“ถ้านายไม่ย

“เป็นยังไงบ้างลูกปลาซิว เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือเปล่า”จอมนรีเอ่ยถามว่าที่ลูกเขยในอนาคต เมื่อหนุ่มสาวทั้งสองคนเดินลงมานั่งยังโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าแววตายิ้มแย้มแจ่มใส ผิดกับดวงตากร้าว ขวางมองของศิราที่เหวี่ยงเอาสีหน้าระแวงไม่วางใจไปยังว่าที่ลูกเขย หางตาค้อนไปยังลูกสาวคนสวย“หลับสบายดีครับคุณป้า” ตอบพร้อมหันไปส่งยิ้มให้กับคู่หมั้น ที่นอนกอดกันอย่างมีความสุขจนกระทั่งเช้า“เฮอะ!” ศิรากระแทกลมหายใจออกมา หยิบยกจับแก้วกาแฟดื่มอึก ๆ เหมือนมีอะไรไม่พอใจ“นอนหลับสบายก็ดีแล้วลูก เช้านี้ป้าทำข้าวต้ม ซิวอยากได้อะไรเพิ่มไหมลูก ขนมปังปิ้ง ไส้กรอก หรือว่าอยากได้กาแฟไหม”“เอ่อ ผมอยากได้ไข่ลวกครับ แหะ แหะ” ว่าที่ลูกเขยจอมทะเล้นหันไปส่งสายตาอ้อนให้ว่าที่แม่ยายใจดีอย่างเกรงใจ“ไข่ลวกอย่างนั้นเหรอ ได้สิ ไม่ได้ยากอะไรเลย เดี๋ยวป้าให้แม่บ้านทำมาให้นะ เอาสักกี่ฟองดี” จอมนรีหันไปพยักหน้าเรียกแม่บ้าน แม่ครัวมารับคำสั่ง“ห้าฟองครับ”“ห้าฟอง นายกินไข่ลวกมื้อละห้าฟองเชียวเหรอ” ศิรากระแทกแก้วกาแฟวางลงไปบนโต๊ะ ถลึงตาดุใส่คนที่เมื่อเช้าเขาอุตส่าห์ใจดีไปปลุก หากแต่กลับไม่พบว่าศิวพลนอนอยู่บนเตียง แถมบนเตียง ห้องน้ำ ยัง