ซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“อือ! แต่อิงไม่ชอบหนวดเคราพี่ครูซเลยค่ะ พี่ไปโกนหนวดก่อนไหมคะ” มือเล็กดันใบหน้าหล่อออกไปให้ห่างซอกคอตน ก็เธอรู้สึกเจ็บเมื่อเคราของเขาถูไถลำคอระหง “อย่าใจร้ายสิครับ สงสารคนหิวนม หิวเมียบ้างสิ” “ฮืม! ไปเอาคำพูดแบบนี้มาจากไหนคะ อีกอย่างสามเดือนยังทนได้เลย แค่คืนเดียวเองอดทนบ้างสิค่ะ” อดขำกับคำพูดของชายคนรักไม่ได้ “ไม่รู้ รู้แต่ว่าอยากอ้อนเมีย นะครับ พี่ไม่อยากรอแล้ว ตอนนี้เลย” แล้วก็ไม่สนใจว่าภรรยาคนสวยจะสมยอมเห็นตาม ในเมื่อตอนนี้เจ้าครูซยักษ์มันตื่นตัวพร้อมรบแล้ว ปลดเปลื้องชุดคลุมท้องทิ้ง ตามด้วยชั้นในตัวสวย แล้วกางเกงในของเธอทิ้ง เมื่อได้เห็นกายเปลือยเปล่าสวยงามของน้ำอิงก็คำรามพร่า ผละร่างออกไปถอดชุดของตัวเองทิ้งเช่นกัน แล้วกลับลงมาแนบชิดร่างเล็กด้วยร่างเปลือยเปล่าไม่ต่างกัน “โอว์! สวยเหลือเกินเมียจ๋า...อืม!” มือใหญ่ลูบไล้ตามต้นแขนเล็กมายังลำคอระหง ก้มลงซุกไซ้ลำคอสวย ขบเม้มเป็นรายทาง เคลื่อนสัมผัสฝังรอยรักตามร่องเต้างามไล่มายังสะดือสวยและจูบวนท้องที่กำลังนูนของน้ำอิง “คิดถึงพ่อใช่ไหมครับ พ่อจะช่วยลูกออกกำลังกายนะครับ อืม!” มือใหญ่จับเรียว

“ช่างเขาเถอะคุณพราว ถ้าลูกเราไม่ชอบก็อย่าบังคับเลย” อังเดรย์เอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยๆ จริงๆ ไม่ได้เห็นด้วยกับภรรยาเลย แต่อย่างว่าในบ้านใครใหญ่สุดก็คนนั้นแหละที่สามารถสั่งการได้ และเผอิญบ้านหลังนี้ภรรยาเขาใหญ่เสียด้วยสิ “คุณพ่อคุณแม่ครับผมจะมาลาพาอิงกลับสเปนครับ ผมอยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” ครูซเอ่ยขึ้น “เข้าใจกันแล้วใช่ไหมลูก พ่อดีใจด้วยนะครูซ ไม่อยากเชื่อว่าครูซจะมีเมียมีลูกก่อนไรอัน หนูอิงลุงดีใจที่หนูเลือกความรักมากกว่าเลือกทิฐิและความเกลียดชังในใจนะลูก” อังเดรย์เอ่ย “ผมจะกลับตอนนี้เลย ส่วนไรอันเดี๋ยวผมจะโทรบอกมันเองครับ” “ขอบคุณที่ดูแลอิงตลอดเวลานะคะคุณลุงคุณป้า” สาวเจ้ายกมือไหว้อย่างสวยงาม “มาให้ป้ากอดหน่อยลูก คลอดเมื่อไหร่พามาเที่ยวบ้างนะลูก ได้ยินไหมครูซพาหลานมาหาแม่บ้าง และดูแลหนูอิงดีๆ ละ” น้ำอิงคลานเข่าไปหาพราวใสแล้วสวมกอดลาเพื่อพบกันใหม่ในครั้งหน้า “ผมดูแลได้สบายมากครับคุณแม่ เมียผมผมรักผมหวง” “จ้า...อย่าไล่เมียออกจากบ้านอีกล่ะ ถ้าไล่อีกครั้งนี้แม่ไม่ยอมให้หนูอิงกลับไปด้วยแน่ๆ ” “ไปกันเถอะอิง ป

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเลโอ”        เสียงเข้มถามลูกน้องคนสนิท เขามองผ่านกระจกห้องทำงานมายังคาสิโนของตนด้านล่าง ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาหลายสัญชาติมาเล่นกัน แล้วผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอยู่ในมโนภาพนั้น แล้วมันก็ยิ่งสะดุดตาไปใหญ่ เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นน่าค้นหาเหลือเกิน        “คนนั้นเหรอนาย ผมเห็นมาที่นี้สองสามวันแล้วครับ” เล-โอมองตามสายตาพญาเหยี่ยวของนาย        “ฉันต้องการ นายทำยังไงก็ได้ให้เธอไปรอบนเตียงของฉัน เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะขึ้นไป” พูดเสียงเย็นยะเยือกจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ข้างล่าง        ไรอัน เฟิร์ส หรือไรอัน วัย 32 ย่าง 33 ปี หนุ่มหล่อสุขุม สายตาดุจพญาเหยี่ยว ชายหนุ่มเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ หรือเรียกชื่อคือพชรพล ชื่อไทยไม่ค่อยมีใครรู้จักนอกจากคนสนิท สายตายังคงจับจ้องร่างเล็กที่กำลังเดินวนเวียนอยู่ในคาสิโนของตัวเอง  

“แล้วทำไมคุณต้องจับฉันมาด้วย ฉันไปเหยียบหางคุณก็ไม่ใช่ แล้วทำไมต้อง....อ่ะ! อื้อ!”        ยังพูดไม่ทันสุดความปากน้อยก็ถูกปากหนาบดขยี้ลงมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็กัดลิ้นของคนช่างพูดอย่างสั่งสอนด้วย ไรอันไม่ชอบให้ผู้หญิงต่อปากต่อคำด้วย ถ้าต้องการอะไรก็คือต้องได้ แต่หล่อนกลับไม่ทำตาม แถมยังกล้าต่อกรกับเขาอีก        “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ถ้าขืนยังพูดอีกฉันจะกัดลิ้นเธอให้ขาดติดฟันฉันออกมาเลย”        ผละออกมาบีบคางเล็กให้เชิดขึ้นมองตน แล้วก็ได้เห็นริมฝีปากน้อยเปื้อนเลือด มันคงเป็นเลือดของลิ้นหล่อนที่เขากัดเมื่อกี้ มันคงได้แผลเพราะเขาสัมผัสได้ถึงความเค็มของเลือดก่อนจะผละออกมา        “ฉันบอกก็ได้”        ยอมแล้ว เมื่อมองไปทางไหนของห้องก็มิดชิดเกินกว่าจะมีทางหนีไปได้ ในส่วนลึกของหัวใจยังเชื่อว่าผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีคนนี้ยังพอจะมีเมตตาให้ แต่ไม่

        เรี่ยวแรงของกิ่งแก้วหดหาย ขาเล็กสั่นเทาด้วยความซ่านเสียว ปากน้อยเผยออ้าร้องครวญอย่างคนไร้สติ มือน้อยโอบกอดลำคอใหญ่ ลูบไล้เคลื่อนย้ายกรีดไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าตามสัญชาตญาณลึกๆ ของร่างกาย        “อ่า! มันฉ่ำแล้วแก้ว มันกำลังเรียกร้องฉัน อืม!”        มือใหญ่สอดแทรกกลางหว่างขาเล็กแล้วถูไถไปกับเกสรดอกรักที่อวบอูมฉ่ำหวานมีน้ำหวานไหล่ซึมออกมาเปื้อนมือใหญ่        “อ่ะ! ปะ...ปล่อยฉันไปเถอะ...อืม!” พยายามวอนขออีกครั้งแม้ว่าจะไม่มีความหวังก็ตามแต่        เรียวขาเล็กยกขึ้นพันขาแข็งแรงอย่างเผลอไผล เรี่ยวแรงจะทรงตัวแทบจะไม่มี มือเล็กกอดจิกไปตามร่างใหญ่กำยำ ปากน้อยร้องครวญออกมาเป็นระลอกคลื่น ยิ่งตอนนี้มือใหญ่กำลังบีบคลึงยอดเกสรกลางกายของหล่อนเล่น        “ชูว์! เห็นทีจะไม่ได้แล้วแก้ว อืม! เธอช่างฉ่ำเยิ้มสวยงามเหลื