Todos los capítulos de กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ: Capítulo 31 - Capítulo 40

กลิ่นแก้วลืมตาขึ้นช้าๆ สบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่ทอดมองมาด้วยความรักลึกซึ้ง ความสับสนและหวาดระแวงที่เคยเกาะกินพื้นที่ในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น สัมผัสที่แสนอ่อนโยนและเต็มไปด้วยการให้เกียรติของเขา เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดร้าย เธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไปว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา"คุณโปร..." หญิงสาวเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบพร่า ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างลืมตัว"ครับ" เขารับคำสั้นๆ นัยน์ตาฉายแววรอคอย"ฉัน... ฉันไม่ได้รังเกียจสัมผัสของคุณเลยนะคะ" เธอสารภาพออกมาตามตรง ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกระลอก"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันกลัวที่จะต้องรู้สึกผูกพัน พอเป็นคุณฉันก็เลยพยายามสร้างกำแพงขึ้นมา ทั้งที่จริงๆ แล้ว... ฉันกลับรู้สึกปลอดภัย"คำพูดนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ปลดล็อกความอดทนของปรมัตถ์ ชายหนุ่มรั้งเอวบางเข้ามากอดแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน"งั้นกลับเข้าไปในงานไหมครับ หรืออยากให้ผมขับรถไปส่งที่คอนโด" เขาเอ่ยถามอย่างเอาใจ แม้ใจจริงอยากจะกอดเธอไว้แบบนี้ไปยันเช้ากลิ่นแก้วส่ายหน้าซุกกับแผงอกกว้าง เปลือกตาคู่สวยเริ่มปรือลงด้วยความเหนื่อยล้าบวกกับฤทธิ์แอลก

บรรยากาศยามสายของวันใหม่ภายในห้องรับรองของบริษัทเอ็มไพร์กรุ๊ป เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนงานเปิดตัวแคมเปญใหญ่และเรื่องราวมากมายมาได้อย่างเรียบร้อย เสียงถ้วยชาและแก้วกาแฟกระทบกับจานรองดังขึ้นเบาๆ เป็นระยะ พริมมี่กำลังนั่งเช็กยอดการสั่งซื้อน้ำหอมล็อตแรกผ่านหน้าจอมือถืออย่างอารมณ์ดี ขณะที่หมอวินนั่งจิบกาแฟดำอยู่ฝั่งตรงข้ามปรมัตถ์เดินเข้ามาในโถงพร้อมกับจานขนมไทยชิ้นเล็กที่จัดวางไว้อย่างประณีต ชายหนุ่มวางมันลงตรงหน้ากลิ่นแก้วที่กำลังนั่งตรวจเอกสารสรุปยอดอยู่บนโต๊ะ สายตาที่เขามองเธอนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเกรงใจและเว้นระยะห่างในวันวาน กลายเป็นความนุ่มนวลและเปิดเผยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"พักสายตาก่อนครับ ทานขนมหวานๆ สักหน่อย จะได้ไม่ปวดหัว" ปรมัตถ์พูดพลางเลื่อนแก้วน้ำชาอุ่นมาวางข้างกัน"ขอบคุณค่ะคุณโปร" กลิ่นแก้วเงยหน้าขึ้นส่งรอยยิ้มหวาน ตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่ แฝงไปด้วยความสนิทสนมและเข้าใจกันโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆชายหนุ่มถือวิสาสะขยับเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้เธออย่างเบามือ กลิ่นแก้วไม่ได้เอียงหลบหรือแสดงท่าทีประห

คำถามที่หลุดจากริมฝีปากของกลิ่นแก้วทำให้บรรยากาศริมระเบียงเงียบงันลงถนัดตา หมอวินไม่ได้ตอบในทันที ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ บีบหัวตาตัวเองเบาๆ คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักว่าควรเล่าบาดแผลในอดีตของเพื่อนสนิทออกมามากน้อยแค่ไหน เขาไม่อยากให้เธอตื่นตระหนก แต่ก็จำเป็นต้องบอกความจริงเพื่อให้เธอเตรียมพร้อมรับมือ"เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานมากแล้วครับ" คุณหมอหนุ่มเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับลอยมาตามลม สบตากับหญิงสาวด้วยแววตาเวทนาเพื่อนจับใจ"สาเหตุที่ทำให้ไอ้โปรป่วยหนักขนาดนี้... เป็นเพราะมันต้องทนดูคนที่รักตายไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย"กลิ่นแก้วเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุด ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ "คนที่เขารัก... เสียชีวิตต่อหน้าเขาเหรอคะ""ใช่ครับ" เขาพยักหน้าช้าๆ"ทุกครั้งที่อาการกำเริบ สมองจะดึงเอาความทรงจำเลวร้ายที่สุดกลับมาฉายซ้ำ สร้างภาพหลอนทับซ้อนกับความจริงตรงหน้า มันจะเห็นกองไฟขนาดใหญ่... เปลวไฟสีแดงฉานที่กำลังลุกไหม้รุนแรง และในนั้น... มีผู้หญิงที่มันรักสุดหัวใจกำลังถูกไฟคลอก มันได้ยินเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ได้กลิ่นควันไฟลอยคลุ้ง ทั้งที่ความจริงตรงนั้นไม่มีอะไรเลย"ฝ่

เสียงประตูห้องทำงานไม้สักปิดลงเบาๆ ปรมัตถ์วางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะกระจกสีเข้มหลังจบการสนทนากับทีมกฎหมาย ชายหนุ่มทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังนุ่ม ถอนหายใจยาวเพื่อสลัดความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์ปัญหาโรงงานผลิต ทว่าสายตากลับเบือนไปสะดุดเข้ากับขวดน้ำหอมตัวอย่างแก้วเจียระไนที่วางอยู่มุมโต๊ะน้ำหอมกลิ่น 'ลูนาร์สเปล' แคมเปญหลักของแบรนด์ร่ำที่เพิ่งเปิดตัวไปอย่างยิ่งใหญ่เมื่อคืนก่อนมือหนาเอื้อมหยิบขวดแก้วนั้นขึ้นมา ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเยียบขณะหมุนฝาขวดออกช้าๆ กลิ่นหอมหวานซ่อนความลึกลับของดอกแก้วและส่วนผสมพิเศษลอยอวลมาแตะจมูก ทว่าครั้งนี้... กลิ่นที่เคยทำให้หลงใหลกลับสร้างความรู้สึกหนักอึ้งและหวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนยิ่งได้กลิ่น เขายิ่งนึกถึงรายละเอียดแคมเปญและจังหวะเวลาวางจำหน่ายที่ประจวบเหมาะกับ 'คืนจันทร์ดับ' ลมหายใจของเขาก็ยิ่งติดขัด ร่องรอยความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับเรือนไทยตอกย้ำเข้ามาในหัว กลิ่นเครื่องหอมสูตรเฉพาะนี้บวกกับคอนเซปต์ลูนาร์สเปลไม่ใช่น้ำหอมธรรมดา แต่มันคือตัวจุดชนวนพลังงานบางอย่าง... วิญญาณแค้นที่ยังคงวนเวียนจองเวรตระกูลเขาตั้งแต่อดีตกำลังจะตื่นขึ้น และเป้าหมายของมัน... ไ

สองเท้าของกลิ่นแก้วก้าวฉับๆ ออกจากบริเวณระเบียงเอาต์ดอร์ด้วยความเร็วที่แทบจะกลายเป็นการวิ่ง หญิงสาวปาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอทิ้งไปอย่างลวกๆ ดวงตากลมโตที่เคยหวานซึ้งบัดนี้แข็งกร้าวและวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น พริมมี่และหมอวินพยายามจะก้าวตามมา แต่กลิ่นแก้วหันกลับไปยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเด็ดขาด เธอต้องการสะสางเรื่องนี้กับเขาด้วยตัวเองร่างบางเดินตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของชั้นผู้บริหาร โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานที่เดินสวนไปมา มือเล็กผลักบานประตูไม้เนื้อหนาให้เปิดออกอย่างแรงโดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาต เสียงประตูที่กระแทกกับผนังดังลั่นบ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาได้เป็นอย่างดีปรมัตถ์ที่กำลังยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกหันขวับกลับมาทันที ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่เขารักยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานซีดเผือด ขอบตาแดงก่ำ และสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความผิดหวังและเกลียดชังอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากเธอมาก่อน"แก้ว.