Todos los capítulos de กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ: Capítulo 41 - Capítulo 50

แผ่นหลังบางที่กำลังเดินห่างออกไปราวกับจะตัดขาดกันตลอดชีวิต กรีดลึกลงในใจของปรมัตถ์ คำว่า 'เกลียด' จากปากของกลิ่นแก้วยังคงดังก้องอยู่ในหัว สติที่เขาพยายามรักษาไว้ขาดผึง ความกลัวที่จะต้องเสียเธอไปปลุกสัญชาตญาณดิบให้ปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่"แก้ว... ไม่!" เสียงทุ้มตวาดลั่นก่อนที่มือเล็กจะทันเอื้อมแตะลูกบิด ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดตัวจากด้านหลัง วงแขนแกร่งตวัดรัดเอวเธอเข้าหาแผงอกกว้างอย่างแรงจนร่างบางปลิวตามแรงดึง"ปล่อยฉันนะ! คนบ้าอำนาจ ปล่อย!" กลิ่นแก้วร้องลั่น ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง มือเล็กระดมทุบตีแผงอกเขาไม่ยั้ง ทว่าชายหนุ่มไม่สะทกสะท้าน เขารวบข้อมือทั้งสองข้างไพล่หลังไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว"ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปเด็ดขาด!" ปรมัตถ์คำรามชิดริมฝีปาก แววตาของเขาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและบ้าคลั่งชายหนุ่มก้มลงประกบจูบอย่างดุดันและปราศจากความอ่อนโยน มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง การลงโทษ และ

แสงสีทองของรุ่งอรุณสาดลอดผ่านรอยแยกของม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงัด กลิ่นแก้วค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วเรือนร่าง ทว่าความเจ็บปวดทางกายเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลลึกในจิตใจ หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยและพบว่าตัวเองยังคงถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดที่รัดแน่นของปรมัตถ์ แผ่นอกกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเขากำลังหลับสนิทหลังจากผ่านพายุอารมณ์มาตลอดทั้งคืนกลิ่นแก้วทอดสายตามองใบหน้าของคนที่กำลังหลับตาพริ้ม หยาดน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วรื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าวอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอเคยมอบหัวใจให้ คือคนที่เธอคิดว่าเป็นที่พักพิงอันอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่ทำลายความฝันของเธอจนย่อยยับ คือคนที่ใช้อำนาจเผด็จการบงการชีวิตและปั่นหัวเธอราวกับสิ่งของไร้ค่า ความสับสนและความเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาจนเธอทนมองหน้าเขาไม่ได้อีกต่อไป หากยังขืนอยู่ที่นี่ต่อไป เธอคงต้องแหลกสลายและสูญเสียความเป็นตัวเองไปมากกว่านี้หญิงสาวกลั้น

บานประตูไม้ลูกฟักที่แง้มอยู่ถูกมือเล็กออกแรงผลักให้เปิดกว้างขึ้น เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวสะท้อนในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคลุ้งจนกลิ่นแก้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดไฟฉาย สาดแสงสีขาวสว่างวาบเข้าไปในความมืดมิดของห้องใต้บันไดพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง กล่องลังไม้ซ้อนทับกัน และหยากไย่ที่เกาะเกี่ยวตามมุมเพดาน แสงไฟในมือของเธอไปสะท้อนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งหลบมุมอยู่ด้านในสุด กลิ่นแก้วเดินเบี่ยงหลบกองผ้าใบเข้าไปใกล้ บนบานประตูตู้มีแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ตู้ที่ถูกปิดตายแน่นหนาขนาดนี้ กระดาษสูตรน้ำหอมของเธอคงไม่มีทางหลุดรอดเข้าไปอยู่ข้างในได้แน่ ๆทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อกลับออกไป เสียงกลไกโลหะก็ดังขึ้นกึกก้องท่ามกลางความคับแคบกริ๊ก!แม่กุญแจทองเหลืองที่เห็นว่าล็อกสนิท กลับดีดตัวเปิดออกเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกเข้าไปไขกลไก ก่อนที่ห่วงเหล็กหนักอึ้งจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระดานเสียงดังทึบกลิ่นแก้

ความเงียบในห้องเก็บของใต้บันไดอับชื้นและมืดทึบ ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นแก้วยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกสำนวนคดีเปื้อนเลือด คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ‘ใครเป็นคนล็อกประตู’ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของอดีตที่หายไป และยังไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่าระหว่างที่ความสับสนกำลังก่อตัว ความเย็นเยียบระลอกใหม่ก็พัดวูบเข้าปะทะผิว กลิ่นอับฝุ่นจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งขึ้นมาในอากาศ หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อหางตาสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมห้องกระจกเงากรอบไม้สักบานเก่าที่เคยวางพิงผนังอิฐอย่างเงียบเชียบ จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา แสงสลัวนั้นไม่ได้เกิดจากไฟฉายในมือเธอ แต่มันเรืองแสงออกมาจากเนื้อกระจกโดยตรง ราวกับกำลังเปิดฉายภาพจากอีกห้วงเวลาหนึ่งกลิ่นแก้วแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นกระจกอย่างไม่อาจละสายตา ภาพที่ปรากฏคมชัด แต่มันกลับถูกหั่นแบ่งเป็นสองเหตุการณ์อย่างชัดเจนเหตุการณ์แรก... ภาพสะท้อนฉายให้เห็นบรรยากาศในห้องเครื่องหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นมุมมองที่ถูกจำกัดไว้แค่ภายในห้องเท่านั้น เธอเห็นร่างของแม่หญิงกลิ่นแก้วในชุดสไบกำลังยืนอยู่หน้าบานประตูไม้กระดานหนา

คำถามนั้นหลุดออกจากปากกลิ่นแก้ว สะท้อนก้องในห้องใต้บันไดอับชื้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานหึ่ง ๆ แทรกผ่านความอึดอัดรอบตัวปรมัตถ์ยืนนิ่ง สายตาหลุบต่ำมองปลายรองเท้า คิ้วเข้มขมวดแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มหนักและช้าลงกลิ่นแก้วจ้องทุกปฏิกิริยาของเขา เธอรอให้เขาพูด ให้เขาปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเหมือนเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีแค่ความเงียบงันในหัวของปรมัตถ์กำลังต่อสู้กับความจริงอันทรมานที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ คำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้... คือคำโกหกแท้จริงแล้ว เขาจำได้ทุกอย่างเขาจำได้ว่าสั่งให้นางพินพากลิ่นแก้วหนีออกไปทางหลังเรือน เขาจำได้ว่าย้อนกลับไปเอาสูตรปลอมในห้องนอนเพื่อใช้ล่อโจร และก่อนจะวิ่งออกไป เขาแวะมาสับกลอนล็อกประตูห้องเครื่องหอมจากด้านนอก เพราะไม่อยากให้พวกโจรได้สูตรจริงไป โดยไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นแก้วที่ห่วงเขา จะแอบย้อนเข้าไปเอาสูตรจริงในห้องนั้นก่อนที่ประตูจะถูกปิดตายเขาโดนพวกโจรฆ่าตายโดยคิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะย้อนกลับมาที่เรือน พอเข้าห้องเครื่องหอมไม่ได้เพราะติดกลอนและมีแค่ช่องระบ