บททั้งหมดของ กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ: บทที่ 21 - บทที่ 30

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นบนคอนโดมิเนียมของกลิ่นแก้วตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แอร์ที่เปิดไว้เย็นฉ่ำไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความร้อนรุ่มในใจของทั้งสองคนลงได้เลย เอกสารแผนงานและแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ถูกวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้องจู่ๆ โทรศัพท์ของพริมมี่ก็แผดเสียงดังแทรกความเงียบ หน้าจอโชว์ชื่อ ‘เฮียสมภพ โรงงานขวดแก้ว’ ซัพพลายเออร์รายใหญ่ที่รับผลิตบรรจุภัณฑ์ทั้งหมดให้แคมเปญใหม่"เฮียสมภพโทรมา" พริมมี่หันมาบอกเพื่อน ก่อนกดรับสายพร้อมเปิดสปีกเกอร์โฟน "สวัสดีค่ะเฮีย พริมมี่กำลังจะโทรหาพอดีเลย เรื่องแพ็กเกจจิ้งขวดน้ำหอมลอตแรกที่จะส่งเข้าโกดังอาทิตย์หน้า ตอนนี้ถึงไหนแล้วคะ""คุณพริมมี่... เฮียขอโทษจริงๆ นะ" น้ำเสียงสั่นเครือและแหบแห้งตอบกลับมาทันที "เฮียผลิตขวดให้แบรนด์ร่ำต่อไม่ได้แล้ว เฮียต้องขอยกเลิกออเดอร์ทั้งหมดของพวกคุณ"คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางวง กลิ่นแก้วเงยหน้าขวับและลุกพรวดขึ้นยืนทันที ส่วนพริมมี่เบิกตากว้าง รีบคว้าโทรศัพท์มาแนบหูแล้วกดปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อคุยสายต่อ"เดี๋ยวนะคะเฮีย ยกเลิกได้ยังไง!" พริมมี่รัวคำถาม เสียงเริ่มดังขึ้นตามระดับความตกใจ "เราเซ็นสัญญากันแล้วนะคะ เงินมั

คำประกาศิตนั้นทำเอาทุกคนในห้องเบิกตากว้าง แม้แต่หมอวินยังเผลอขยับตัวนั่งตรงด้วยความตกตะลึง"บอสคะ การฉีกสัญญากะทันหันแบบนี้ เราจะต้องเสียค่าปรับมหาศาลเลยนะคะ" คุณสุท้วงติงด้วยความเป็นห่วงผลประโยชน์ของบริษัท"ใครบอกว่าผมจะใช้เงินบริษัท" ปรมัตถ์แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมวาวโรจน์อย่างน่าเกรงขาม "ค่าปรับทุกบาททุกสตางค์ให้เบิกจากบัญชีส่วนตัวผม แล้วโอนคืนพวกมันไปให้หมด จากนั้นส่งจดหมายแจ้งเตือนอย่างเป็นทางการ สั่งให้บริษัทในเครือของตระกูลชลลดาเก็บของย้ายออกจากพื้นที่ห้างเอ็มไพร์กรุ๊ปทุกสาขา... ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง""บอสครับ ทำแบบนี้เท่ากับเราประกาศศึกกับตระกูลใหญ่เลยนะครับ" หัวหน้าทีมทนายความพยายามเสนอความเห็น"นี่แหละคือการประกาศศึก" เสียงทุ้มตวัดกลับอย่างเฉียบขาด "ในเมื่อมันกล้าใช้อำนาจสกปรกก่อน ผมก็จะใช้อำนาจของผมตัดแขนตัดขาพวกมันเหมือนกัน เอาให้เป็นเยี่ยงอย่าง จะได้ไม่มีใครหน้าไหนกล้ามารังแกคนของผมอีก"ชายหนุ่มกวาดสายตามองลูกน้องทุกคน "มีใครมีปัญหาอะไรกับคำสั่งของผมอีกไหม"ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าปริปากโต้แย้ง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ทีมงานทุกคนรู้ดีว่าประธานบร

“ไม่เอาแล้วค่ะ แค่นี้ก็จี๊ดขึ้นจมูกแล้ว หมอช่วยตักยำกุ้งสดตรงนั้นให้พริมมี่ที อยากกินรสจัดๆ”“ครับๆ รับทราบแล้วครับคุณผู้หญิง” หมอวินหัวเราะเบาๆ ยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายไม่มีอิดออด“กินรสจัดตอนดึกระวังปวดท้องนะครับ พรุ่งนี้ถ้าบ่นปวด ผมไม่จ่ายยาให้จริงๆ ด้วย”“แหม เป็นหมอประสาอะไรคะเนี่ย ไม่ยอมรักษาคนไข้”“ก็ไม่ได้อยากเป็นแค่หมอของคนไข้คนนี้ครับ อยากเป็นอย่างอื่นมากกว่า” ชายหนุ่มตอบกลับหน้าตาเฉยการหยอดมุกจีบกันแบบไม่มีกั๊กทำเอาทีมงานละแวกนั้นเริ่มทนความหวานไม่ไหว พี่บอยที่เพิ่งกระดกเบียร์หมดแก้วหันไปแซวเสียงดัง“โอ้โห หมอวินครับ วันนี้มาในฐานะแขกวีไอพีหรือบอดี้การ์ดส่วนตัวของคุณพริมมี่กันแน่ บริการทุกระดับประทับใจจริงๆ”“นั่นสิคะ” สไตลิสต์สาวอีกคนเสริมทัพ “ตั้งแต่เริ่มงานมา ฉันเห็นหมอคอยตักนู่นตักนี่ให้คุณพริมมี่ตลอด ไม่เห็นเผื่อแผ่พวกเราบ้างเลยนะคะ น้อยใจแล้วเนี่ย มดขึ้นโซฟาฝั่งนู้นหมดแล้วมั้งคะ”คนถูกแซวสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปมองกลุ่มทีมงานแล้วรีบทำหน้าดุแก้เขิน“บ้าเหรอพวกพี่! หมอเขาก็แค่น้ำใจดีเห็นฉันนั่งไกลเฉยๆ หรอกน่า อย่ามาแซวเลย”“ผมก็ดูแลทุกคนแหละครับ” คุณหมอยิ้มรับสบายๆ ไม

อาการเบลอจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ผสมปนเปกับคำสารภาพรักอันหนักแน่น ทำเอาร่างกายของกลิ่นแก้วอ่อนระทวยจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่มีวงแขนแกร่งคอยตระกองกอดเอาไว้หญิงสาวยืนนิ่งงัน สมองขาวโพลนจนไม่อาจประมวลผลสิ่งใดได้อีก ดวงตาคู่สวยที่เคยดื้อรั้นบัดนี้ปรือเยิ้ม จ้องมองเขาด้วยความสับสนระคนหวั่นไหวปรมัตถ์สังเกตเห็นว่าคนในอ้อมแขนเริ่มทรงตัวไม่ไหวและต้องการการพักผ่อนอย่างเร่งด่วน ชายหนุ่มกวาดสายตามองหาพริมมี่ที่กำลังยืนอยู่กับหมอวินไม่ไกลนัก ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกให้เพื่อนสนิทของเธอเดินเข้ามาหา“คุณพริมมี่ครับ แก้วเมามากแล้ว ผมขออนุญาตพาไปพักที่ห้องรับรองส่วนตัวด้านในร้านก่อนนะครับ ขืนให้อยู่ตรงนี้ต่อไปคงได้วูบแน่ๆ” เขาเอ่ยบอกอย่างให้เกียรติพริมมี่มองสภาพเพื่อนรักที่หน้าแดงก่ำ คอพับพิงอกกว้างอยู่อย่างหมดสภาพ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ฝากแก้วด้วยนะคะคุณโปร ทางนี้พริมมี่กับหมอวินจะช่วยดูแลความเรียบร้อยของงานเลี้ยงปิดกล้องต่อให้เองค่ะ”เมื่อได้รับคำอนุญาต ร่างสูงจึงค่อยๆ ประคองคนตัวเล็กที่โอนเอนไปมา เดินปลีกตัวออกจากโซนวีไอพีของร้านอาหารกึ่งบาร์ที่กำลังเปิดเพลงอึกทึก มุ่งหน้าไปยังห้องรับรองส่

ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างพวงแก้มทำให้ร่างกายของกลิ่นแก้วชาวาบ ปลายนิ้วเรียวที่วางอยู่บนตักเผลอจิกเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบอัดพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองจนแทบไร้ช่องว่าง ปรมัตถ์ยังคงหยุดนิ่งอยู่ในระยะประชิด เขาไม่ได้ฉวยโอกาสจาบจ้วงเข้ามาในทันที แม้สัญชาตญาณซึ่งถูกปลุกเร้าด้วยกลิ่นน้ำหอมดอกแก้วจะผลักดันให้เขาโหยหาสัมผัสจากเธอมากเพียงใดก็ตามเสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยครางแผ่วเบาคล้ายจะถูกกลืนหายไปกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนอยู่ในอก อุณหภูมิภายในห้องพักส่วนตัวลดต่ำลงจนเย็นเฉียบ แต่มันกลับไม่สามารถดับความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านบนผิวหน้าของคนทั้งคู่ได้เลย ปรมัตถ์ค่อยๆ ขยับใบหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะให้เธอได้หายใจ ชายหนุ่มใช้สายตาคมกริบมองสำรวจความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าหวานทุกกระเบียดนิ้ว ราวกับต้องการอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน“แก้วครับ” เสียงทุ้มหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยัก แผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาท“คุณโปร...” เสียงหวานหลุดเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ลมหายใจสะดุดไปชั่วจังหวะเมื่อสบเข้ากับแววตาเว้าวอนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“ผมเคยสั