Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

หมอวินกวาดสายตาสแกนสถานการณ์รวดเร็ว ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าซีดเผือดและลาดไหล่ที่กำลังสั่นสะท้านน้อยๆ ของเพื่อนสนิท(อาการกำเริบหนักแน่ถ้าขืนปล่อยไว้นานกว่านี้)จิตแพทย์หนุ่มก้าวแทรกกลางระหว่างปรมัตถ์และสองสาวอย่างแนบเนียน มือหนาตบไหล่เพื่อนเบาๆ สองที เป็นรหัสลับว่า 'กูจัดการเอง มึงถอยไป' ก่อนจะหันมายิ้มสุภาพให้สองสาว"โชคดีมากเลยนะครับที่ไม่มีใครเจ็บตัว" หมอวินเอ่ยเสียงนุ่ม ดึงบรรยากาศตึงเครียดให้ผ่อนคลายลง"แต่ผมว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่า ฝุ่นฟุ้งแถมมีเศษกระเบื้องแตกเต็มพื้น ขืนเดินต่อเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุซ้ำซ้อนเปล่าๆ""อ่า... จริงด้วยค่ะ" พรีมพยักหน้ารัว"เรากลับไปตั้งหลักกันก่อนดีกว่า แก้วหน้าซีดมากเลย ไว้ให้ช่างเคลียร์พื้นที่เสร็จแล้วค่อยนัดเข้ามาใหม่นะคะ""ได้ครับ เดี๋ยวให้เลขาฯ ติดต่อกลับไปนัดคิว" วินรับลูกทันควัน ก่อนจะหันไปกดเสียงต่ำลอดไรฟันใส่คนข้างๆ"มึงไปพักที่ห้องปีกซ้ายเลยโปร หน้ามึงเหมือนคนจะตายอยู่แล้ว... ไป"ปรมัตถ์ไม่ได้ตอบรับคำสั่งของเพื่อน เขาเพียงแต่ปรายตามองหมอวินเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตากลับมาทอดมองกลิ่นแก้วที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าตัวเอง แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วย

เปลือกตาของกลิ่นแก้วปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ทิ้งไว้เพียงร่างที่หลับใหลอยู่บนเตียงนุ่มในโลกปัจจุบัน ขณะที่ดวงจิตกำลังก้าวข้ามรอยปริร้าวของกาลเวลา กลับไปสู่สถานที่และห้วงเวลาที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายร้อยปี...โดยไม่รู้ตัวอากาศเย็นฉ่ำจากแอร์ในคอนโดหรูเลือนหายไป แทนที่ด้วยความร้อนระอุ เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเสียงแตกปะทุ เปรี๊ยะ...ปร๊ะ... ของบางสิ่งที่กำลังถูกแผดเผา กลิ่นกำยานที่เคยหอมเย็นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้และควันไฟฉุนที่บาดลึกถึงหลอดลม"แค่ก...แค่ก!"หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว สำลักควันจนหน้าดำหน้าแดง ความแสบร้อนแล่นริ้วไปตามโพรงจมูกราวกับสูดน้ำกรดเข้าไป เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายตามกรอบหน้า ความร้อนที่ลามเลียรอบทิศทำให้เธอต้องรีบยันตัวลุกขึ้น"โอ๊ย!"เธอชักมือกลับทันทีเมื่อสัมผัสเข้ากับความหยาบกระด้างของ 'พื้นกระดานไม้สัก' ที่ร้อนระอุจนแทบลวกผิว กลิ่นแก้วก้มมองตัวเองผ่านม่านควัน ชุดนอนตัวโคร่งหายไปแล้ว! บัดนี้ร่างกายเธอถูกพันธนาการด้วยผ้าสไบสีดอกบุนนาคและโจงกระเบนสีน้ำตาลไหม้ที่เปรอะคราบเขม่า"นี่มันฝันบ้าอะไรเนี่ย..." เธอสบถ เสียงสั่นพร่าเมื่อกวาดสายตามองฝ่ากลุ่มควันออกไป ดวง

บานประตูไม้สักเนื้อหนาปิดลงพร้อมเสียงล็อก กักเก็บความเร่าร้อนและพายุอารมณ์ไว้ภายในห้องนอนกว้าง แม้เครื่องปรับอากาศจะส่งความเย็นฉ่ำ ทว่าอุณหภูมิในห้องเวลานี้กลับร้อนระอุไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่แผดเผาปรมัตถ์ก้าวเดินอย่างมั่นคงก่อนจะวางร่างอรชรลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นของล้ำค่าที่เขาแสนหวงแหนและเฝ้ารักษามาเนิ่นนาน สายตาคมกริบที่ทอดมองมาไร้ซึ่งความเยือกเย็นดั่งเคย ทว่าเต็มไปด้วยความลุ่มหลง รักใคร่ และความคิดถึงที่เอ่อล้น ปลายนิ้วสากไล้แผ่วเบาไปตามกรอบหน้าหวาน ดื่มด่ำกับภาพหญิงสาวที่เขารอคอยมานับศตวรรษ"แก้ว..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเขาค่อยๆ ปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออก ชุดนอนผ้าซาตินร่นหลุดจากลาดไหล่เนียน เผยความงดงามบริสุทธิ์และผิวขาวนวลที่อาบไล้ด้วยแสงโคมไฟสลัว ชายหนุ่มจัดการเสื้อผ้าของตนเองให้พ้นทาง ก่อนจะทาบทับกายแกร่งลงแนบชิดกับความนุ่มละมุนริมฝีปากหยักกดจูบหน้าผากมน ไล่เรื่อยลงมายังพวงแก้มและซอกคอหอมกรุ่นที่อบอวลด้วยกลิ่นดอกแก้ว... กลิ่นที่ร้อยรัดหัวใจเขาไว้ทุกภพทุกชาติ เขาขบเม้มฝากรอยรักสีจางด้วยความหวงแหน สูดดมความหอมหวานที่คุ้นเคยอย่างค

ทันทีที่ประตูห้องชุดสุดหรูปิดลง ร่างเพรียวบางของกลิ่นแก้วก็ทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับคนหมดเรี่ยวแรง เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทางระเบิดออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปเธอคลานไปซุกหน้ากับโซฟาตัวยาว ร้องไห้จนตัวโยนด้วยความอับอายและโกรธแค้น... โกรธผู้ชายหน้าเนื้อใจเสือคนนั้นที่ใช้ความไว้ใจมาฉวยโอกาส และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือโกรธตัวเอง ที่เผลอไผลไปกับสัมผัสลวงโลกจากเครื่องหอมบ้าๆ นั่นจนไร้สติเวลาล่วงเลยจนสาย กลิ่นแก้วขดตัวอยู่บนเตียงด้วยสภาพจิตใจที่พังทลาย เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา อยากจะทิ้งทุกอย่าง ไม่อยากกลับไปเหยียบสถานที่นั้นหรือเผชิญหน้ากับปรมัตถ์อีกแล้วในชีวิตทว่ายังไม่ทันจะได้พิมพ์ข้อความขอยกเลิกงาน หน้าจอก็สว่างวาบพร้อมสายเรียกเข้าจาก ‘พริมมี่’ เพื่อนสนิทและหัวหน้าฝ่ายการตลาดของแบรนด์"ฮัลโหลแก! ตื่นหรือยังเนี่ย ทีมงานสแตนด์บายพร้อมลุยแล้วนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดสดใสของพริมมี่ดังทะลุลำโพง โดยไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกติของปลายสาย"พริม... คือฉัน..." กลิ่นแก้วเค้นเสียงแหบพร่าออกมา "ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย วันนี้เรายกเลิก...""ยกเลิกไม่ได้เด็ดขาดเลยนะแก!" พริมมี่เบรกห

ช่วงบ่าย การถ่ายทำแคมเปญ ลูนาร์-สเปล ดำเนินต่อไป ทว่าบรรยากาศกลับอวลไปด้วยมวลความร้อนระอุที่คุกรุ่นอยู่ในอกของกลิ่นแก้ว หญิงสาวพยายามสวมเกราะความเย่อหยิ่งและทำตัวเป็นมืออาชีพเต็มร้อย เธอตั้งป้อมไว้แล้วว่านับจากนี้จะพูดคุยกับปรมัตถ์เฉพาะเรื่องงานและขอบเขตสถานที่เท่านั้นแต่ดูเหมือนเจ้าของบ้านรูปหล่อจะไม่คิดให้ความร่วมมือกับกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาเลยสักนิด...เมื่อเห็นว่าการถ่ายทำกำลังจะย้ายเซตไปที่มุมสวนหย่อมด้านข้างเรือนไทย กลิ่นแก้วจึงจำใจเดินเข้าไปหาเขาเพื่อแจ้งรายละเอียดตามหน้าที่ เธอรักษาระยะห่างและพยายามปั้นหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด"คุณปรมัตถ์คะ เซตสวนหย่อมตรงนั้นพวกเราอาจจะขอขยับเข้าไปถ่ายลึกกว่านี้อีกหน่อยนะคะ" เสียงหวานเอ่ยบอกอย่างเป็นทางการปรมัตถ์ที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้วเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตากลมโตที่พยายามตีหน้าเคร่งขรึมของเธอทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก กวาดสายตามองคนตัวเล็กอย่างพิจารณา"ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา..." ชายหนุ่มรับคำเสียงทุ้ม ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อยแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแพรวพราว"...แต่ห้ามเข้าใกล้ห้องทางปีกซ้ายเด็ดขาดนะครับ เพราะตรงนั้น