ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

“พวกเจ้าสองคนมีมารดาสั่งสอนแล้ว ขาดเพียงฉู่อวิ๋นยังไร้มารดา เจ้าว่าบิดาของเจ้าควรหามารดาให้เจ้าดีหรือไม่” อ๋องต้วนนึกสนุกแกล้งหยอกฉู่อวิ๋น เขารู้ดีว่าฉู่เฟยหยางต้องพิษกู่หยินหยางผสานใจ ย่อมไม่อาจฝืนใจแต่งสตรีมาร่วมเรือนได้ “ข้าไม่ต้องการแม่เลี้ยงขอรับท่านลุงอ๋องต้วน” ได้ยินแบบนี้ เสียงของฉู่อวิ๋นตอบกลับไปอย่างแข็งกร้าว เขาไม่เคยปรารถนามารดา สตรีเหล่านั้นล้วนเจ้ามารยาน่ารังเกียจ ยกเว้นสตรีผู้หนึ่งที่เขานึกชอบใจ “ท่านลุง การมีแม่เลี้ยงย่อมอึดอัดใจ ข้าเองยังไม่อยากมีพ่อเลี้ยงเลย” เสี่ยวหยาเข้าใจหัวอกของฉู่อวิ๋น แม่หนูเองก็ไม่อยากมีบิดาเลี้ยงเช่นกัน “เสี่ยวหยา เจ้าไม่มีบิดาเหรอ เช่นนั้นให้ท่านลุงเป็นบิดาเจ้าดีหรือไม่” อ๋องต้วนพลั้งปากเสนอตัวออกไป ด้วยชอบแม่หนูเสี่ยว หยาคนนี้มาก แต่แม่หนูน้อยกลับส่ายหน้าทันที “ไม่เอาเจ้าค่ะ ท่านแม่ข้าไม่ชอบบุรุษที่เล่นพนัน” “เช่นนั้นฉู่เฟยหยางกับหยางเทียนก็หมดสิทธิ์เช่นกัน เพราะพวกเขาก็เล่นพนันกับข้า” เพื่อไม่ให้เสียหน้าที่ถูก

“ข้ากลับเอง พวกเจ้าไปดูแลพี่น้องของเราเถอะ” หลิวซูซูบอกชางหลินกับโจวอวี่เหวิน ก่อนจะจูงมือเสี่ยว หยาขึ้นไปบนรถ ชางหลินโบกมือให้รถม้าที่เคลื่อนตัวออกไป ก่อนจะหันมาเห็นแขกผู้ทรงเกียรติ ในห้องรับรองหมายเลขสี่ “นั่นท่านอ๋องต้วนนี่ รีบหลบดีกว่า” นางจับข้อมือโจวอวี่เหวิน ดีดเท้าพาหลบไปยังตรอกข้างๆ ทันที “ข้าได้ยินข่าวว่า ฮ่องเต้จะมาเสด็จทอดพระเนตรรอบสุดท้าย แค่ท่านอ๋องก็ยังพอทน แต่นี่ฮ่องเต้เสด็จมาเอง น่าจะวุ่นวายไม่น้อย” ชางหลินยื่นหน้าไปส่องดูขบวนของท่านอ๋องต้วน ปากก็บ่นไปด้วย โดยไม่รู้ตัวว่านางกับโจวอวี่เหวินนั้นยืนชิดกันเพียงใด ตรอกนี้เป็นตรอกแคบๆ พอสองคนมายืนด้วยกันจึงต้องเบียดกัน “หัวหน้าชาง เจ้ารังเกียจขุนนางหรือ” “ไม่ได้รังเกียจ แต่ข้าไม่ชอบพิธีรีตองน่ะ เป็นชาวยุทธแสนแสนสบายไม่มากพิธี ไม่ต้องเคร่งครัดธรรมเนียม” นางพูดไปก็ส่องดูไป ขยับตัวยุกยิกจนเนื้อตัวเสียดสีร่างหนาของโจวอวี่เหวินไปมาโดยไม่รู้ตัว อีกฝ่ายยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ ร่างเล็กนั้นแม้จะนิสัยคล้ายบุรุษ แต่อย่างไรก็นา

“พวกเจ้าเล่ามาสิ ว่าพวกเจ้าไปเอาขนมกุ้ยฮวานี้ มาจากไหนหรือว่ามีผู้ใดให้เจ้ามา” ชางหลินพาตัวนักสู้ทั้งสองไปสอบสวนในห้องด้านใน หลิวซูซูกับโจวอวี่เหวินร่วมฟังอยู่ด้วย “ขนมนี่ มีแม่นางน้อยผู้หนึ่งมอบให้ข้า ข้าไปเข้าห้องน้ำแล้วขากลับ พบนางถูกคนชั่วรังแก ข้าจึงไปช่วยนาง นางตอบแทนบุญคุณข้าด้วยขนมกล่องนี้ ข้าจึงรับมา” ถังหมินออกไปเข้าห้องน้ำ แล้วพบกับแม่นางผู้หนึ่งกำลังถูกอันธพาลรังแก จึงเข้าไปปกป้องนาง อาศัยฝีมือจัดการอันธพาลผู้นั้นจนวิ่งหนีไป เมื่อนางมอบขนมให้เขาก็เอามาแบ่งให้หลงต้าหู่และเพื่อนคนอื่นกิน แต่อีกสามคนไม่ชอบกินขนมหวาน จึงรอดพ้นจากการวางยา “นี่ต้องเป็นแผนชั่วของใครสักคน ที่ต้องการให้นักสู้ของเราแพ้” โจวอวี่เหวินได้ฟังก็รู้สึกว่า มีการวางแผนนี้ขึ้น “ต้องเป็นม่อเฉียนแน่ ข้าจะไปเอาเรื่องเขา” ชางหลินได้ยินแล้วก็โมโหมาก คนที่นางนึกออกว่าเป็นตัวการคือม่อเฉียน นางผุดลุกขึ้นจะออกไปจัดการเขา “ใจเย็นก่อน เรื่องนี้ข้าว่าอาจจะไม่ใช่ม่อเฉียนทำ” หลิวซูซูดึงแขนชางหลิน แล้วกดไ

“สาขาประจิม โยนผ้าขาวยอมแพ้แล้ว!” เสียงกรรมการประกาศขึ้น ชางหลินถึงกับเฮลั่น กระโดดกอดหลิวซูซูอย่างดีใจ “พี่หลิว พวกเราชนะแล้ว ชนะแล้ว” “ข้าบอกแล้วไงว่า พี่น้องของเราย่อมไม่แพ้ผู้ใด” หลิวซูซูตบไหล่ชางหลิน นางยกมือขึ้นโบกให้นักสู้ในสนามประลอง ก่อนจะตะโกนว่า “เย็นนี้ ข้าจะทำปลาต้มเผ็ดเลี้ยงพวกเจ้า” /// ม่อเฉียนสั่งให้ซ่งอวี้โยนผ้าขาวยุติการต่อสู้ เขาเดินหนีกลับไปยังห้องพักด้านใน โดยไม่ยอมพูดจาอะไร “เหตุใดข้าต้องแพ้ ให้เจ้าลิงนั่นด้วย เจ็บใจนัก” เขากำหมัดทุบกำแพงอย่างเจ็บใจ ไม่คิดว่านักสู้ของตัวเองจะพ่ายแพ้ทั้งกลุ่ม “พี่ม่อ ท่านสงบใจก่อน ยังมีการแข่งอีกสามนัด ข้าจะให้นักสู้ของข้ายอมแพ้ให้ท่านนัดหนึ่ง” เสียงหวานไพเราะของอวี้ฝูหรงดังขึ้นด้านหลัง เมื่อม่อเฉียนหันไปก็พบกับสาวงามฉายาเทพธิดาบุปผา เขาขยับเข้าไปกุมมือนางไว้ สายตาแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนแสงลง “หรงเอ๋อ เจ้าช่างแสนดีนัก” “พี่ม่อ ครั้งก่อนเป็นท่านที่ยอมแพ้ ทำให้ข้าได้ที

ชางหลินเหม็นขี้หน้าม่อเฉียนไม่คิดยินยอม สมัยเด็กเขามักเข้าข้างอวี้ฝูหรงเสมอ โตมาก็ตามก้นอีกฝ่ายต้อยๆ ช่างเป็นคนไร้ศักดิ์ศรีเสียจริง “มู่ชิงไป๋ฝีมือโดดเด่น หากต้องระวังควรระวังคนผู้นี้มากกว่า” หลิวซูซูมองไปยังบุรุษในชุดเขียวอ่อน ที่ยืนถือพัดท่าทางสง่างามผู้นั้น มู่ชิงไป๋เป็นพวกคมในฝักซ่อนความเก่งกาจไว้ภายใต้ท่าทีนุ่มนวล เป็นน้ำนิ่งไหลลึกยากหยั่งถึง “ครั้งก่อนเขาก็ยอมแพ้ให้กับอวี้ฝูหรงเช่นกัน พวกผู้ชายพอเจอหญิงงามก็ยอมสยบเหมือนกันหมด” ชางหลินมองมู่ชิงไป๋แล้วเบ้ปากใส่ ตอนเด็กเขาเคยเป็นพี่ชายใจดีของนาง ยอมให้นางขี่หลังเล่น เคยปีนไปเก็บผลผิงกั่วต้นหลังสำนักมาให้นางกินจนโดนทำโทษ แต่พอโตมากลับทำตัวเหินห่าง เมื่อรู้ว่าท่านพ่อของเขากับท่านพ่อของนาง ต้องการให้หมั้นหมายกันก็ไม่ยอมรับปาก ขอไปเป็นหัวหน้าสาขาอุดร “หญิงงามสำหรับข้า คือสตรีที่จิตใจงดงาม ใช่ใบหน้างามแต่เจ้ามารยา” โจวอวี่เหวินเปรยออกมา เขาเห็นสายตาที่ชางหลินมองมู่ชิงไป๋มีความน้อยใจแฝงอยู่ หัวใจเหมือนกระตุกแปลกๆ จึงหลุดปากออกมา “ท่านโจวช่า