บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 101 - บทที่ 110

ในห้องรับรองหมายเลขสี่ อ๋องต้วนกับสหายทั้งสาม ยังคงติดตามชมการประลองอย่างเหนียวแน่น อ๋องต้วนเหมาห้องรับรองนี้ตลอดสิบวันของการแข่งขัน เขาส่งคนไปรับแม่หนูเสี่ยวหยามาร่วมชมด้วย โดยสลับวันกับฉู่เฟยหยางคนละวัน อี้ หนิงกับฉู่อวิ๋นก็ตามบิดามาร่วมชมเช่นกัน “ฮ่องเต้เสด็จมาเป็นการส่วนพระองค์ ประทับที่ห้องรับรองหมายเลขสองด้านนั้น” อ๋องต้วนชี้ไปยังห้องรับรองฝั่งตรงข้าม ห้องรับรองมีสี่ห้อง อยู่กันสี่มุมของสนามประลอง เขาส่งกองกำลังไปอารักษาอย่างเข้มงวด อีกทั้งยังประสานไปยังสำนักเสวียนหลงให้ช่วยดูแล จึงมั่นใจว่าจะไม่มีอะไรน่าห่วง “ฮ่องเต้คิดเชิญสำนักเสวียนหลง ให้ส่งคนเข้ารับราชการ แต่หัวหน้าสำนักเสวียนหลง ตั้งกฎเคร่งครัดไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนัก ฮ่องเต้ยังไม่ละความพยายาม หวังจะมีสักครั้งที่อีกฝ่ายใจอ่อน” หยางเทียนเอ่ยขึ้น เขาทำงานรับใช้ฮ่องเต้มาหลายปี ในตำแหน่งราชเลขา รู้ถึงความปรารถนาของฮ่องเต้ ว่าพระองค์ต้องการให้ชาวยุทธในใต้หล้ารับใช้แผ่นดินเกิด หลายสำนักในแคว้นเป่ยฉีต่างตอบรับและเข้าร่วม เว้นเพียงสำนักอันดับหนึ่งอย่างสำนักเสวียนหลง ที่ย

ตุ่บ พลั่ก ตุ่บ !หมัดและเข่าของหลิวซูซู อัดเจ้าคนขี้เก๊กจนร่วงลงไปกระแทกพื้นสนาม ม่อเฉียนพลิกกายหลบฝ่ามือที่หลิวซูซูฟาดตามลงมาได้อย่างหวุดหวิด อึก !แต่เขาก็หลบไม่พ้นฝ่าเท้าที่เหวี่ยงกระแทกเข้าเต็มท้อง ตัวงอราวกับกุ้งต้ม กระเด็นไปชนผนังด้านหนึ่งของสนามประลอง ก่อนจะถูกคว้าคอเสื้อกระชากให้กลับเข้ามาในสนามประลองอีกครั้ง แล้วโดนอัดอีกหลายหมัด แม้ม่อเฉียนจะมีพลังปราณโดดเด่น แต่การต่อสู้แบบประชิดตัวนั้น เขาไม่อาจต้านทานฝีมือของสตรีนางนี้ได้ โจวอวี่เหวินเองก็ปิดจบงาน ด้วยการอัดซ่งอวี้จนสลบคาเท้า เขากระโดดไปยืนข้างชางหลิน แล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า"หัวหน้าชาง ข้าจัดการไปสอง ท่านจะให้รางวัลอะไรข้าบ้าง""เจ้าอยากได้ก็เอ่ยมาเลย ข้าให้ได้ทุกอย่าง ฮ่า ฮ่า ฮ่า"ชางหลินรับปากโดยไม่คิดสักนิด นางหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นม่อเฉียนโดนหลิวซูซูอัดจนเละ "ม่อเฉียน เจ้ายอมแพ้เสียเถอะ เหลือเจ้าคนเดียวแล้ว"ม่อเฉียนที่ถูกหลิวซูซูเหวี่ยงกระแทกพื้น กระอักเลือดออกมาอึกใหญ่ เขายกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดบนริมฝีปาก แววตาไม่ยอมแพ้ แม้ร่างกายจะร้าวระบมไปทั้งตัว"ท่านม่อเฉียน ไม่ไหวก็อย่าฝืน ฝีมือท่านยอดเยี่ยมแต่ฝีมือข้าล้ำเลิศกว่

“ความรุ่งเรืองในยุคพ่อ มิอาจส่งต่อให้รุ่นลูกเช่นเจ้าอีกต่อไป เจ้าสำนักหนานกงดูให้เต็มตา ว่าคนที่พวกท่านถวายอารักขา มีจุดจบเช่นไร!”สิ้นคำพูด เฟิ่งสือก็สะบัดมือเพียงครั้งเดียว หักคอคนในกำมือทันที แล้วฟาดร่างนั้นไปมาบนแผ่นป้ายจนกระดูกแหลกเละ เลือดไหลนองแดงฉาน ก่อนจะโยนลงบนพื้นปลายเท้าของเขาเหยียบลงบนแผ่นหลังของศพที่ยังอุ่นอยู่ด้วยท่าทีสง่างาม พลางทำท่าปัดฝุ่นที่ปลายนิ้วอย่างรังเกียจ“สำนักเสวียนหลง ที่แท้ก็แค่รังหนูที่เน่าเฟะ”ตูม!เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อสีแดงพรึบเดียว พลังปราณก็พุ่งเข้ากระแทกป้ายหินหนาทึบ จนระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เศษหินร่วงกราวลงมาทับถมอยู่ข้างศพ เฟิ่งสือเหยียบลงบนเศษหินที่สลักคำว่า หนึ่งในใต้หล้า แล้วแค่นหัวเราะอย่างหยามเหยียด“วันนี้คือจุดเริ่มต้น อีกไม่นาน โลกันตร์ดับสูญจะเหยียบย่ำพวกเจ้า!”สิ้นคำประกาศ ร่างงามสง่าในชุดแดงก็สะบัดหน้าดีดเท้าจากไป ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังและความอัปยศ ที่กรีดลึกลงในศักดิ์ศรีของสำนักเสวียนหลง อย่างไม่มีวันเลือนหาย“คนของพรรคมารช่างบังอาจนัก!”อึก!หนานกงเหยี่ยนกระอักโลหิตออกมาคำโต มองร่างที่ลับสายตาไปด้วยความโกรธแค้น ผู้อาวุโสสำนัก

ผู้อาวุโสอวี้เหยียนชิงนั้นกำลังแอบเก็บตัวอย่างยาแก้พิษไปศึกษา แต่เมื่อลองดมแล้วดมอีก ก็ไม่พบกลิ่นตัวยาสมุนไพรใดๆ ลองชิมก็ไม่มีรสชาติ ไม่ต่างจากดื่มน้ำเปล่า คิดจนหัวแทบแตกก็ไม่อาจหาสูตรยานี้ได้สำเร็จ ผู้อาวุโสม่อเจิ้นเซียนกับผู้อาวุโสชางหรงเซิ่ง เสนอให้เจ้าสำนักไปตามตัวเจ้าสำนักคนเก่า กลับมาให้คำปรึกษา “ท่านพ่อข้าปลีกวิเวกที่ใดไม่รู้ คงต้องใช้เวลาสักพักสืบหาที่อยู่ของท่าน” สิบสองปีแล้วที่หนานกงเหยียนสละตำแหน่ง ทิ้งให้หนานกงเหยียนบุตรชายดูแลสำนักแทน การหาตัวเขาย่อมทำได้ยากนัก หากหนานกงเส้าไม่ติดต่อมา ก็คงไม่พบตัวโดยง่าย /// หลังจากองครักษ์ชุดใหม่เดินทางมาถึง ฉู่เฟยหยางจำต้องปลีกตัวออกไปดูแลฮ่องเต้ แม้อยากจะรู้ว่านางโจรผู้นั้นเป็นใครแต่ต้องข่มใจไว้ เพราะต้องทำหน้าที่ของตนเองก่อน เมื่อฉู่เฟยหยางพร้อมกับหยางเทียน และฉู่หมิงฮ่าวอารักขาฮ่องเต้กลับวังหลวง ต้วนอ๋องจึงอาสาไปส่งแม่หนูเสี่ยว หยากับฉู่อวิ๋นและอี้หนิงกลับบ้าน อ๋องต้วนพาแม่หนูเสี่ยวหยา ไปส่งที่โรงเตี้ยมก่อนเป็นคนแรก เขาเดินลงจากรถม้าอุ้มแม่

“แม่นาง เด็กคนนี้ทำร้ายคุณชายน้อยของข้า รู้หรือไม่ว่าคุณชายเป็นบุตรของท่านเสนาบดีเจียง” เขาคิดเอาชื่อบิดาของเด็กมาข่มขู่ หวังให้สตรีนางนี้ยอมถอย “บุตรท่านเสนาบดีแล้วอย่างไร รังแกลูกชาวบ้านได้อย่างนั้นหรือ” หลิวซูซูไม่ได้สนใจสักนิด แค่บุตรชายเสนาบดี บุตรชายโส่วฝู่นางก็เตะตกหลังคามาแล้ว “แม่นาง เจ้าไปเสีย เด็กคนนี้ต้องถูกลงโทษ” คนรับใช้ปรี่เข้ามา คิดจะดึงตัวแม่หนูน้อยไปตี แต่กลับถูกใครบางคนเตะกระเด็นไปกองกับพื้น กระอักเลือดออกมา “ท่านลุงหยาง!” เสี่ยวหยาน้อยร้องเรียกด้วยความดีใจ เมื่อเห็นหยางเทียนปรากฎตัวขึ้นช่วยเหลือ “จับตัวมันไปกรมอาญา เสี่ยวหยาเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า” หยางเทียนสั่งให้องครักษ์หิ้วคนรับใช้ผู้นั้นออกไป แล้วเข้าไปปลอบโยนแม่หนูน้อย “ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ท่านลุงหยาง ไอ้อ้วนนั่นมันรังแกข้า มันมาแย่งน้ำตาลปั้นของข้า” แม่หนูฟ้องฉอดๆ ชี้มือไปยังเด็กอ้วน ที่ตอนนี้ถูกคนรับใช้ประคองให้ลุกขึ้นแล้ว “พาคุณชายของเจ้ากลับบ้านไปซะ หาก