บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 71 - บทที่ 80

“ไอ้อ้วน เจ้าดีแต่รังแกผู้อื่น” เสียงเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้น ข้างกายของเขามีคนรับใช้ผู้ชายสองคนรูปร่างล่ำสัน เด็กชายก้าวขึ้นมายืนขวางหน้าเด็กหญิงไว้อย่างปกป้อง “ไอ้ขี้โรคฉู่อวิ๋นนี่เอง วันนี้คิดทำตัวเป็นผู้กล้าหรือ” เจ้าอ้วนเห็นหน้าคนที่มาขวาง ก็ขยับเข้ามายืนประจันหน้ากับฉู่อวิ๋น บุตรชายของแม่ทัพฉู่ “ข้าทำตัวเป็นผู้กล้าแล้วอย่างไร ดีกว่าเจ้าที่ทำตัวเป็นอันธพาลรังแกผู้อื่น” ฉู่อวิ๋นอายุเพียงห้าขวบ มีร่างกายผอมอย่างเด็กขี้โรค ด้วยเกิดมาไม่แข็งแรงนัก คนในครอบครัวดูแลอย่างทะนุถนอม “ให้นังเด็กบ้านั่นคืนน้ำตาลปั้นมาให้ข้า จะถือว่าเลิกแล้วต่อกัน” เจ้าเด็กอ้วนชี้ไปยังน้ำตาลปั้นรูปมังกร ในมือของเด็กหญิง เอ่ยทวงของอย่างหน้าด้านๆ “น้ำตาลปั้นนี้เป็นของข้า ไอ้อ้วนนั่นแย่งของข้าไป” แม่หนูเสี่ยวหยาเก็บท่าทางห้าวหาญก่อนหน้าไว้ แล้วสวมบทเด็กน้อยผู้อ่อนแอ เมื่อมีคนออกหน้าช่วยแล้ว นางจะต้องต่อยตีไปทำไม “อยู่ในมือข้า ก็เป็นของข้าสิ คืนข้ามานะ” เด็กอ้วนไม่ย

“พี่หลิว ท่านให้ข้าสืบเรื่องการประมูล ท่านสนใจเข้าร่วมแข่งขันหรือ” เกาเว่ยเอ่ยถาม ขณะคีบเนื้อแพะเข้าปาก ยกจอกสุราดื่มเข้าไปอีกอึก รสร้อนแรงทำให้เขารู้สึกโล่งคอไม่น้อย แม้จะอัดอั้นใจเพราะสงสารชาวบ้าน แต่มือสังหารไร้ชื่อเช่นเขา จะทำอะไรได้ “ข้าให้เจ้าสืบเพื่อหาคนที่เหมาะสม บางทีเปลี่ยนผู้รับสัมปทานบ้าง ชีวิตของชาวบ้านอาจจะดีขึ้น” หลิวซูซูคิดร่วมการประมูล และนางต้องหาทางชนะการประมูลครั้งนี้ให้ได้ “ข้าขอเดาว่า ท่านคิดให้เถ้าแก่เนี้ยหลิวได้รับการประมูลใช่หรือไม่” เกาเว่ยเดาได้ตรงเผง หลิวซูซูหัวเราะในคอ ไม่เอ่ยอะไร “ก็รอดูวันประมูลเอาเถอะ ตระกูลสวี่ค้าขายเอาเปรียบคนเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหัวหน้าตระกูลและคนอื่นๆ เป็นเช่นไร” หลิวซูซูมีความคิดบางอย่างในหัว นางอยากรู้ว่าคนในตระกูลนี้ มีนิสัยเช่นไร หากไม่ได้เลวร้ายมาก อาจจะไม่ต้องสั่งสอนรุนแรง “พี่หลิว ท่านคิดว่าคนที่เอาเปรียบผู้อื่นยังเป็นคนดีอยู่หรือ อยู่ใกล้ชาดติดสีแดง อยู่ใกล้หมึกติดสีดำ เป็นเช่นนั้นเอง” เกาเว่ยยกสุภาษิตมาเอ่ย คว

“บุตรชายเสนาบดีเจียงผู้นั้น ข้าได้ยินว่าเกเรมาก ตอนอยู่ในสำนักศึกษาก็เคยรังแกคุณชายน้อยฉู่อวิ๋น ของเราหลายครั้ง” หญิงรับคนที่ถือถาดน้ำชาเอ่ยขึ้น นางเป็นหญิงรับใช้คอยดูแลฉู่อวิ๋น จึงรู้สึกไม่พอใจบุตรชายเสนาบดีเจียงไม่น้อย “ท่านโส่วฝู่จึงต้องส่งคนไปดูแลที่สำนักศึกษา คุณชายน้อยถึงได้อยู่อย่างสงบบ้าง” “ตอนนี้คุณชายน้อยฉู่อี้หนิงกับคุณหนูฉู่ผิงอัน เข้าเรียนร่วมชั้นเรียนเดียวกันแล้ว มีพี่น้องสองคนอยู่ด้วย คงไม่มีใครกล้ารังแกคุณชายน้อยอีก” สาวใช้คนที่ถือจานเอ่ยขึ้น นางเป็นสาวใช้ประจำเรือนของท่านแม่ทัพฉู่หมิงฮ่าว “เมื่อครู่ข้าเห็นคุณชายน้อยของข้า นำขนมถังหูลู่ไปมอบให้ทั้งสองด้วย พูดจากันไม่กี่คำ ก็โดนท่านแม่ทัพฉู่เฟยหยาง เรียกเข้าไปอบรม” สาวใช้ทั้งสองเดินผ่านไปแล้ว หลิวซูซูได้ยินก็นึกถึงสิ่งที่เสนาบดีเจียงพูด เหตุใดอีกฝ่ายถึงมาฟ้องเร็วเช่นนี้ จึงอยากไปดูสักหน่อยว่า เด็กน้อยผู้น่าสงสารคนนั้นเป็นอย่างไร ในเรือนสดับสายลม เป็นเรือนพักส่วนตัวของฉู่เฟยหยาง บุตรชายคนโตของตระกูลฉู่ เขาเพิ่งกลับมาพักที่นี่หลั

“ไม่ เราไม่เคยรู้จักกัน ท่านกำลังลวนลามข้าอยู่นะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” หลิวซูซูขืนกายต่อต้าน มองท่าทางคุกคามของอีกฝ่ายอย่างโมโห ผู้ช่ายต่อให้หน้าตาหล่อเหลาแค่ไหน มักจะหนีไม่พ้นสัญชาตญาณของบุรุษไปได้ “เจ้าต้องเคยพบข้า ร่างกายของข้ามันตอบสนองเจ้า” ฉู่เฟยหยางตั้งสติตัวเองอย่างยากลำบาก หกปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยเกิดความรู้สึกแบบนี้กับสตรีคนไหนมาก่อน เขารู้ดีว่าในร่างกายของเขา มีพิษชนิดหนึ่งอยู่ เวลานั้นเขาต่อสู้กับโจรภูเขา แต่ถูกค่ายกลพิษดักจับตัวไว้ได้ และยาพิษทำให้เขาเกือบตาบอด หัวหน้าโจรเชี่ยวชาญการใช้พิษกู่ จึงปล่อยกู่พิษหยินหยางผสานใจใส่เขา พิษกู่หยินหยางผสานใจนั้น เป็นพิษคู่รัก เมื่อต้องพิษแล้วมีความสัมพันธ์กับสตรีคนใด ร่างกายและจิตใจก็จะผูกผสานเป็นหนึ่งเดียว กับสตรีผู้นั้นไปชั่วชีวิต มิอาจเกิดความรู้สึกหรือร่วมเตียงกับสตรีคนใดได้อีก หัวหน้าโจรคิดจะใช้พิษนี้ทำให้แม่ทัพหนุ่มยอมแต่งงานกับบุตรสาว ไม่ทันได้สมหวังคนของเขาก็ตามไปช่วยออกมาได้ทันเวลา และสังหารโจรจนตายหมดทั้งค่าย แต่ไม่อาจค้นหายาแก้พิษได้ เพราะบุตรส

“อืม ก็ทำนองนั้นแหละ” หลิวซูซูจำต้องตอบรับไป น้ำพุวิเศษช่วยรักษาอาการบอบช้ำและบาดแผลทั้งภายในภายนอก แต่กลับไม่ช่วยรักษาอาการปากเจ่อจากการถูกจูบได้ คิดแล้วก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมา เกรงว่าเพื่อนสาวจะจับได้ “พาเด็กๆ ไปที่ห้องรับรองเถอะ จะได้คุยกันสะดวกๆ” หลิวซูซูเดินนำทุกคนไปยังห้องรับรองชั้นสอง แล้วปล่อยให้เด็กๆ นั่งเล่นกัน “อี้หนิง ผิงอัน ไม่ได้เจอพวกเจ้าตั้งนาน ดูสิอี้หนิงตัวสูงกว่าข้าแล้ว ผิงอันเจ้าอ้วนขึ้นหรือเปล่า” เสี่ยวหยาเข้าไปหาสองพี่น้อง พลางทักทายพวกเขา “ช่วงนี้ข้าฝึกยุทธกับท่านพ่อทุกวันน่ะ อาจจะแข็งแกร่งขึ้นและตัวสูงขึ้น แต่ผิงอันนางกินขนมเยอะเลยอ้วน” อี้หนิงลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู ผิงอันทำปากยื่นไม่พอใจ ที่พี่ชายเปิดโปงความตะกละของตัวเอง “พี่ชาย ท่านเองก็กินถังหูลู่ที่พี่อวิ๋นเอามาฝากไปตั้งสองไม้ ให้ข้ากินไม้เดียวเอง” ผิงอันไม่ยอมให้พี่ชายเปิดโปงนางฝ่ายเดียว “เสี่ยวอวิ๋นเหตุใดเจ้าให้ถังหูลู่พวกเขาไปทั้งหมด เจ้าไม่เก็บไว้กินเองสักไม้หรือ”