บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 111 - บทที่ 120

ตอนพิเศษ1. พิษร้ายและสตรีผู้เป็นยาถอนพิษ/1บนยอดเขาต้าซานที่สูงเสียดฟ้าและสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกตหิน ม่านหมอกหนาทึบปกคลุมยอดเขาไว้ตลอดทั้งปีจนยากที่คนนอกจะย่างกรายเข้ามาได้ ท่ามกลางหน้าผาชันและป่าสนรกชัฏ กลับเป็นที่ตั้งของค่ายโจรขนาดใหญ่ กระท่อมไม้ร่วมร้อยหลังถูกปลูกสร้างลดหลั่นกันไปตามแนวไหล่เขาอย่างเป็นระเบียบแต่แข็งแรงมั่นคง เสียงโห่ร้องฝึกปรืออาวุธของเหล่าสมุนโจรห้าร้อยกว่าชีวิต ดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา ผสานกับเสียงถากไม้และเสียงไฟที่ลุกโชนจากโรงครัวขนาดใหญ่ กลิ่นสาบสุราและเนื้อย่างลอยฟุ้งปนไปกับอากาศ จุดสูงสุดของค่าย คือที่ตั้งของเรือนไม้หลังใหญ่ ประตูไม้มู่ลี่หนาหนักสลักรูปพยัคฆ์แยกเขี้ยวดูน่าเกรงขามภายในนั้นคือที่พำนักของจงเหลียง หัวหน้าโจรผู้เป็นใหญ่เหนือขุนเขาแห่งนี้ เขานั่งตระหง่านอยู่บนแท่นไม้บุหนังเสือดาว ดวงตาคมปลาบจ้องมองลงไปยังเบื้องล่าง ทางขึ้นภูเขาต้าซานถูกวางค่ายกลพิษเอาไว้ ไอหมอกพิษลอยปกคลุมยากที่คนภายนอกจะบุกเข้ามาได้///กลิ่นประหลาดโชยมาตามลมภูเขาที่พัดกรรโชก แม่ทัพหนุ่มในชุดเกราะกระชับดาบมั่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายที่เต็มไปด้วยไอหมอก สัญญาณอันตรายแผ่ออก

ภายในจวนรับรอง แม่ทัพฉู่เริ่มฟื้นคืนสติ ทว่าผิวพรรณของเขากลับแดงซ่านและร้อนรุ่มดุจถูกไฟนรกแผดเผา ลมหายใจหอบถี่สั้นสลับกับเสียงครางในลำคอ ด้วยความทรมานจากฤทธิ์กู่ที่ปะทุขึ้นมา หลังเข็มเงินสะกดพิษถูกดึงออก “พิษนี้ร้ายกาจนัก หากไม่หาสตรีมาช่วยถอนพิษภายในสามราตรี ท่านแม่ทัพจะต้องเส้นเลือดแตกตาย ด้วยแรงกำหนัด”ท่านหมอรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ทว่า หากร่วมหลับนอนกับสตรีนางใดแล้ว ร่างกายและดวงใจจะผูกผันกับสตรีผู้นั้น เพียงคนเดียวไปจนตาย มิอาจมีใจหรือหลับนอนกับหญิงอื่นได้อีก"แม่ทัพฉู่ที่นอนอยู่บนเตียงกัดฟันจนเลือดซึมที่มุมปาก แววตาคมกริบสั่นระริกด้วยความอัปยศ"ข้าเป็นถึงแม่ทัพ จะให้ไปข่มเหงสตรีเพื่อเอาตัวรอดอย่างนั้นหรือ” “ท่านแม่ทัพ ท่านต้องแก้พิษนี้ หากไม่ทันการณ์จะคลุ้มคลั่งจนเลือดในสมองแตกตาย” หมอผู้รักษาจนปัญญาจะหายาแก้พิษ จึงต้องแก้พิษไปตามอาการ “ไม่ ข้าไม่ยินยอม”เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระชากดาบข้างหัวเตียงออกมา"ข้าขอตายเสียยังดีกว่า!"คมดาบเย็นเยียบถูกพาดเข้าที่ลำคอ หวังจะปลิดชีพตนเองเพื่อรัก

หลังจากบุกค่ายโจรภูเขาครั้งนั้น เขาถูกพิษจนทำให้ตาบอด และยังมีพิษอีกตัวที่เรียกว่าพิษกู่หยินหยางผสานใจ วิธีถอนพิษคือการหลับนอนกับสตรี แต่ร่างกายกับจิตใจจะถูกผูกไว้กับสตรีนางนั้นไปชั่วชีวิต อ๋องต้วนทนเห็นเขาทรมานเพราะพิษไม่ได้ นำสตรีนางหนึ่งมาให้เขาใช้แก้พิษ หลังจากนั้น เขากลายเป็นคนที่อยู่ใกล้สตรีไม่ได้ หากมีสตรีมาอยู่ใกล้หรือแตะต้องตัว จะเกิดอาการเหม็นจนวิงเวียนอาเจียนออกมาทันที ท่านโส่วฝู่บิดาของเขาจึงสั่งให้ฮูหยินจัดคนรับใช้ผู้ชาย มาดูแลในเรือนของเขา ห้ามสตรีคนใดเข้ามาใกล้เรือนของเขาอีก “อย่าเพิ่งโมโห ท่านอ๋องมีเรื่องสำคัญถึงมาหาพี่ใหญ่ ท่านออกไปดูหน่อยเถอะ” “ก็ได้ ข้าอยากจะด่าไอ้อ๋องบ้านั่น สักคำสองคำอยู่พอดี” ฉู่เฟยหยางยอมตามน้องชาย ออกมาพบกับสหายอย่างอ๋องต้วน เมื่อมาถึงห้องโถงรับรอง ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น อุแว้ อุแว้ อุแว้ ! “น้องเล็ก นั่นเสียงเด็กที่ไหนกัน” “พี่ใหญ่ท่านเข้าไปเถอะ เดี๋ยวจะรู้เอง” ฉู่หมิงฮ่าวประคองพี่ชายเดินเข้าไปในห้อง ทุกคนในห้องกำลังรุมล้

“ใครว่าน้ากลัว น้าแค่อยากถามเจ้าว่า เจ้ากล้าสละฐานะนั้นได้หรือไม่ จะยอมมาเป็นลูกชายของแม่ค้า ไร้ศักดินาเช่นน้าจริงหรือ” หลิวซูซูเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของฉู่อวิ๋น ก็ไม่อาจปล่อยเขาไปได้ นึกถึงใบหน้าของบิดาของเด็กชาย แล้วรู้สึกโมโหขึ้นมา เขาถึงกับผิดสัญญากับบุตรชาย เพื่อสตรีคนหนึ่ง คนเช่นนั้น มีบุตรชายน่ารักเพียงนี้ ยังไม่รู้จักรักษาน้ำใจ ช่างน่าฆ่านัก “ข้าอยากเป็นลูกท่านน้า ข้ายินดีสละทุกอย่าง” เด็กชายตอบรับเสียงจริงจัง เมื่อเขาก้าวขาออกจากบ้าน เท่ากับตัดสินใจหันหลังให้ตระกูลแล้ว เป็นลูกแม่ค้าแล้วอย่างไร เสี่ยวหยามีความสุขขนาดนี้ เขาเองก็อยากมีความสุขเหมือนกัน “เสี่ยวอวิ๋น ต่อไปเจ้ามาเป็นลูกชายของข้าเถอะ” หลิวซูซูยอมรับในที่สุด นางไม่อาจปล่อยเด็กคนนี้ไป เจ้าเด็กตาโศกท่าทางเหมือนแกะตัวน้อยคงไม่รอดแน่ หากต้องออกไปเผชิญโลกคนเดียว “ท่านน้า ต่อไปข้าเรียกท่านว่า ท่านแม่ได้หรือไม่” ฉู่อวิ๋นเอ่ยถามเสียงเบา ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลิวซูซูพยักหน้าให้ “ได้สิ” หลิวซูซูตอ

หลังจากพูดคุยเรื่องฉู่อวิ๋นเป็นที่เข้าใจแล้ว หลิวซูซูก็กลับมายังห้องนอนของตัวเอง นางเรียกเจ้าภูติน้อยเสี่ยวจิ่วออกมาคุยด้วย “เสี่ยวจิ่ว เจ้ารู้เรื่องที่เสี่ยวหยา แอบพาฉู่อวิ๋นมาใช่หรือไม่” การที่เสี่ยวหยาจะพาตัวเสี่ยวอวิ๋นร่วมขบวนมาด้วย ย่อมไม่รอดพ้นสายตาของเจ้าภูติน้อย แต่เสี่ยวจิ่วกลับปิดปากเงียบไม่ยอมบอกนางสักคำ จนนางไปพบด้วยตัวเอง “พี่สาวหลิว เสี่ยวหยาขอร้องข้าไม่ให้บอกท่าน ข้าจำเป็นต้องปิดบังขออภัยด้วย” เสี่ยวจิ่วเอ่ยขอโทษ พลางลอยไปมารอบๆ ตัวนาง ก่อนหน้านั้นมันตรวจพบว่าฉู่อวิ๋นแอบหลบซ่อนในกองสัมภาระ แต่เสี่ยวหยาเข้ามาขอร้องไม่ให้บอกหลิวซูซู “พี่เสี่ยวจิ๋ว ข้าขอร้องท่าน อย่าบอกท่านแม่เลยนะเจ้าคะ เสี่ยวอวิ๋นไม่มีที่ไป ข้าต้องพาเขากลับไปด้วย” เสี่ยวหยาน้อยลงทุนคุกเข่าอ้อนวอน เจ้าภูติน้อยแม้เป็นภูติรับใช้ แต่ก็มีหัวใจอ่อนโยน “หากพี่สาวหลิวรู้เข้า จะทำอย่างไร” “ข้าจะรับผิดชอบทั้งหมด ท่านแม่รักข้าย่อมไม่ลงโทษข้ารุนแรง พี่เสี่ยวจิ่วท่านช่วยเสี่ยวอวิ๋นเถอะนะ เสี่ยวหยาจะไม่ลืมพระคุณเลย”