บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 121 - บทที่ 130

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขัดบทสนทนา เสียงของหลี่ซินดังขึ้นหน้าประตูว่า “เถ้าแก่เนี้ยเจ้าคะ ข้าพาเด็กๆ มาแล้วเจ้าค่ะ” “เข้ามาได้” หลิวซูซูอนุญาต เมื่อประตูเปิดนางก็ส่ายหน้า เมื่อเห็นเจ้าเด็กน้อยสองคน หอบหิ้วถุงขนมเข้ามา “นี่ชวนกันไปซื้อขนมอะไรเยอะแยะ” “ท่านแม่ ขนมนี่ท่านลุงซุนซื้อให้ข้ากับพี่ชาย เจ้าค่ะ” เสี่ยวหยาวางถุงขนมลงบนโต๊ะ ฉู่อวิ๋นก็วางถุงขนมเช่นกัน เขามองหน้าหูเยี่ย อีกฝ่ายยิ้มให้เขา เด็กชายยิ้มตอบแต่ก็มองเขาอีกซ้ำๆ จนหูเยี่ยรู้สึกแปลกๆ “หน้าข้ามีอะไรติดหรือไม่ เหตุใดเจ้ามองข้าแบบนั้น” หูเยี่ยเอามือลูบๆ ใบหน้าตัวเอง คิดว่ามีเศษหมึกติด “เสี่ยวอวิ๋น นี่คือพี่หูเยี่ยเป็นหลงจู๊ดูแลกิจการให้แม่ เจ้าเรียกเขาว่าพี่เยี่ยตามเสี่ยวหยาเถอะ” หลิวซูซูแนะนำหูเยี่ยให้ฉู่อวิ๋นรู้จัก เด็กชายพยักหน้าเข้าใจเอ่ยว่า “พี่หู ข้าเสี่ยวอวิ๋นขอรับ” “เด็กดี เจ้าคือเสี่ยวอวิ๋นบุตรชายเถ้าแก่เนี้ยสินะ หน้าตาคล้ายอี้หนิงจริงๆ ด้วย”

เส้นทางที่จะไปยังเมืองหนานไห่นั้น ต้องผ่านอำเภอชิงเหอ ฉู่เฟยหยางกับอ๋องต้วนจึงแวะไปที่โรงหมอของหมอเยี่ยนจง “ไม่ได้พบท่านหมอเยี่ยนนานแล้ว ห้าปีก่อนตอนที่ข้าได้รับพิษจากชนเผ่า เฉินหลินได้พาข้ามาให้หมอเยี่ยนรักษา” อ๋องต้วนเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน เขากับลูกน้องลอบเข้าไปยังเผ่าเมี่ยนเพื่อสืบข่าว แต่กลับถูกพิษของชาวเผ่าหากแก้พิษไม่ทัน จะต้องตายในสามวัน เขาหมดสติไปเพราะพิษร้าย เฉินหลินกับพวกได้พาเขาไปให้หมอเยี่ยนรักษา แต่พิษนั้นยากจะหายามาถอนพิษได้ โชคดีที่ตอนนั้น ได้รับยาแก้พิษจากสตรีแม่ลูกอ่อนนางหนึ่ง จึงรอดชีวิตมาได้ “ท่านบอกว่า สตรีแม่ลูกอ่อนผู้นั้นมอบยาถอนพิษ ทำให้ท่านรอดชีวิตมาได้ ตอนที่เราถูกพิษของพรรคมารที่สนามประลอง ก็ได้รับยาถอนพิษจากสตรีผู้หนึ่ง” ฉู่เฟยหยางเปรียบเทียบเรื่องราว อ๋องต้วนนิ่งคิดแล้วพยักหน้าเห็นด้วย “ยาถอนพิษที่แม่นางผู้นั้นให้เรากิน มีลักษณะเหมือนน้ำเปล่า แต่สามารถแก้พิษได้อย่างชะงัดนัก” “แล้วยาถอนพิษ ที่ท่านได้รับจากสตรีแม่ลูกอ่อนเป็นอย่างไร” คำถามนี้ของฉู่เฟยหยาง ท

“อ้อ เมื่อวานฮูหยินท่านแม่ทัพฉู่ ได้ส่งจดหมายมาว่า นางจะเข้าร่วมประมูลสัมปทานการค้าไข่มุก ข้าคิดว่าครั้งนี้นางคงเป็นผู้ชนะประมูล ข้าจะแวะไปที่เกาะจูไห่สักหน่อย” เกาะจูไห่คือเกาะหลัก ที่มีชาวบ้านงมหอยมุกมาขาย เป็นแหล่งมุกทะเลใต้ชั้นดี หลายปีแล้วที่ตระกูลสวี่ผูกขาดสัมปทาน จนทำให้ชาวบ้านต้องถูกกดขี่ นางให้เจ้าภูติเสี่ยวจิ่วส่งจดหมายให้เกาเว่ย นัดหมายว่าจะไปเยือนที่แห่งนั้นสักครั้ง วันนี้ได้โอกาส จึงใช้เรือสำราญล่องเรือมายังเกาะจูไห่ แต่นางไปพบเกาเว่ยด้วยฐานะหลิวซูซูไม่ได้ หากขึ้นไปบนเกาะคงต้องดื่มสุราสลับวิญญาณกลายร่างเป็นบุรุษ เมื่อเรือเทียบท่า ชาวบ้านพากันมามุงดูอย่างสนใจ เรือสำราญลำใหญ่ดูสวยงามหรูหรา แปลกตากว่าเรือประมงทั่วไป “หูเยี่ย ข้าต้องไปพบใครบางคนบนเกาะ ลงเรือไปหาซื้ออาหารทะเลขึ้นเรือ ให้หม่าเฉียงกับหลี่ซินช่วยเจ้า ข้าจะพาเด็กๆ ไปด้วย” หลิวซูซูบอกกับหูเยี่ย และสั่งการให้หลี่ซินกับหม่าเฉียงช่วยเขา จากนั้นก็จูงเด็กๆ เดินเข้าไปด้านในเกาะ เมื่อเดินห่างจากผู้คนมาสักพัก หลิวซูซูก็แทรกกายเข้าไปในดินแดน

หลิวซูซูพยักหน้าให้เด็กๆ นั่งลง เสี่ยวหยากับเสี่ยวอวิ๋นนั่งลงข้างๆ เกาเว่ยยกน้ำชามารินทันที “พี่หลิว นี่เป็นชาดอกมะลิ ท่านอาจารย์ของข้าปลูกเอง กลิ่นหอมละมุนมาก” “ชาพื้นๆ หวังว่าท่านหลิวจะไม่รังเกียจ” “ชาดีเช่นนี้ เป็นวาสนาของข้ามากกว่า ท่านผู้อาวุโสเกรงใจไปแล้ว” หลิวซูซูยกชาขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยชมอย่างจริงใจ นางชอบดื่มชามะลิมาก แต่หาชาที่มีกลิ่นหอมแบบนี้ได้ยาก “ท่านตา ชาของท่านหอมดี เสี่ยวหยาชอบ” แม่หนูน้อยเริ่มอ่อยคำหวาน ใบหน้ากลมเล็กนั้นแต้มรอยยิ้มน่าเอ็นดู ทำเอาชายชราลดท่าทีห่างเหินลง “ชาดีๆ กินกับขนมกุ้ยฮวาจะอร่อยมาก เจ้าลองกินสิท่านตาทำเองเลยนะ” “อื้อ อร่อยเจ้าค่ะ” แม่หนูน้อยหยิบขนมส่งเข้าปากเคี้ยวจนแก้มป่อง แล้วหยิบส่งให้พี่ชายชิ้นหนึ่ง ให้ท่านแม่ และพี่เกาอีกคนละชิ้น และยังเหลือสองชิ้นไว้ในจาน “สองชิ้นนี้ข้าให้ท่านตาเจ้าค่ะ ท่านแม่สอนว่า ผู้น้อยต้องกินให้น้อย และให้ผู้ใหญ่กินเยอะๆ” หลิวซูซูกลั้นยิ้มจนหน้าตึง นางเคยสอนแบบนี้ด้วยหรือ เจ้าเด็ก

ท่าเรือหนานไห่ มีเรือสำเภาจากต่างแคว้นมาจอดอยู่หลายลำ บางลำขนของในเรือลงมากองที่ท่า บางลำกำลังขนของขึ้นเรือไป มีแผงขายของอยู่หน้าที่จอดเรือ พ่อค้าแม่ค้าต่างแคว้น เอาสินค้ามาวางขาย บ้างก็เปิดให้ประมูล บ้างก็แลกเปลี่ยนกับสินค้าพื้นเมือง บรรยากาศคึกคัก ผู้คนวุ่นวาย เสียงดังเซ็งแซ่แทบฟังไม่ได้ศัพท์ ฉู่เฟยหยางแม้ขาจะบาดเจ็บ แต่ก็ได้รับการรักษามาอย่างดี อ๋องต้วนส่งคนไปตามหมอเยี่ยนมารักษาให้ ตอนนี้จึงเดินได้แล้ว แม้ไม่คล่องแคล่วแต่ไม่ถึงกับขากระเผลก เดินลงจากรถม้าตามอ๋องต้วนไปดูรอบๆ สินค้าต่างแคว้นล้วนแปลกใหม่ แม้จะมีสินค้าบางอย่างส่งไปเมืองหลวง แต่มาเห็นของที่ลงมาจากเรือ ก็น่าสนใจไม่น้อย อ๋องต้วนเดินไปดูร้านค้าต่างๆ เรือบางลำขนเครื่องเทศที่ไม่คุ้นเคยมาด้วย มีหนังสัตว์ ไม้แกะสลัก อัญมณีมีค่า ผ้าไหมเนื้อดี น่าซื้อหา “หากท่านคิดซื้อของพวกนี้ ให้มารดาเสี่ยวหยา จงล้มเลิกความคิดเถอะ นางอยู่หนานไห่พบเจอข้าวของพวกนี้เป็นปกติ คงไม่ตื่นเต้นดีใจยามได้รับหรอก” ฉู่เฟยหยางเอ่ยห้ามอ๋องต้วน ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ซื้อสิ่งใด ด้วยรู้นิสั