ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

เจ้าภูติน้อยปลูกบ้านหลังเล็ก ให้หม่าเฉียงกับหูเยี่ยพักอาศัย หม่าเฉียงนำมารดาของเขามาอาศัยอยู่ด้วย หลิวซูซูรักษาอาการป่วยของนางกู้หลิง มารดาของหม่าเฉียงจนหาย อีกฝ่ายดีใจมาก และยอมทำงานถวายหัวตามแต่นางจะสั่งให้ทำ นางมู่หลินก็มาช่วยทำงานบ้าน แบ่งเบาภาระของนางจางสุ่ยได้มาก ทำให้มีเวลาดูแลเสี่ยวหยาอย่างเต็มที่ หม่าเฉียงเองก็ได้รับยาทาแก้สิวขวดหนึ่ง เมื่อทาหน้าไปราวสิบวัน สิวที่หน้าก็ยุบลง จากที่ถูกเรียกว่าไอ้หน้าปลวก ตอนนี้เริ่มฉายแววความหล่อเหลาออกมา ด้านหูเยี่ยนั้น ลดท่าทีแข็งกร้าวลง เมื่อกินอยู่อุดมสมบูรณ์ ทำให้ร่างกายผอมแห้งมีเนื้อหนัง หน้าตาผ่องใสดูหล่อเหลาขึ้น แตกต่างจากในอดีตราวคนละคน หลังจากหลิวต้าหลางประสบภัยไฟไหม้บ้าน ทำให้ไม่สามารถรับซื้อผลผลิตของชาวบ้านได้ ระหว่างนั้นหลิวซูซู ก็ตัดช่องทางทำมาหากินของผู้เป็นลุง ด้วยการรับซื้อผลผลิตของชาวบ้านให้ราคาดีกว่าที่เคยขายกับหลิวต้าหลาง “ข้ารับซื้อผลผลิตให้ราคาสูง หากทำสัญญาซื้อขายกับข้า จะรับซื้อในราคาสูงกว่าที่หลิวต้าหลางเคยให้” หลิวซูซูทำการค้าเชิงรุก

“ท่านน้า ท่านมีอะไรหรือเปล่า ตอนนี้ข้ายังไม่สะดวกรับรอง ต้องขออภัยด้วย” หลิวจิ้งแม้จะเคืองใจน้าชาย แต่ยังรักษามารยาท พูดจากับอีกฝ่ายอย่างสุภาพ “ช่วงนี้ดูเจ้าเหนื่อยๆ การค้ากำลังรุ่งเรืองคงยุ่งมาก” หลี่หยุนเอ่ยอย่างห่วงใย พลางทำท่าเห็นอกเห็นใจ “เจ้ามีแต่ลูกสาว คงไม่มีคนช่วยแบ่งเบา ข้าเองเห็นใจเจ้ายิ่ง เลยอยากมาช่วยเจ้าดูแล” “ท่านน้า ท่านอยากจะมาช่วยงานข้าหรือ” หลิวจิ้งได้ยินก็เอ่ยถามขึ้น เขามองผู้เป็นน้า ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหน้าด้านมาถามอะไรแบบนี้ “เรียกว่าแบ่งเบาจะดีกว่า ข้าเห็นว่าเจ้ายุ่งมาก ก็เลยอยากมาช่วย” “ท่านน้า ข้ามีคนช่วยงานพอแล้วขอรับ” หลิวจิ้งบอกปัด เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับท่านน้าผู้นี้อีก “เราเป็นญาติกัน ข้ามาช่วยเจ้าย่อมดีกว่าเจ้าให้ผู้อื่นมาทำงานให้” หลี่หยุนอ้างความเป็นญาติ หวังให้หลานชายเกรงใจ แต่หลิวจิ้งไม่ใช่คนที่หัวอ่อน เขายังจำสิ่งที่น้าชายทำต่อมารดาของเขาได้ ไม่คิดให้อภัยคนผู้นี้ “ดูเหมือน ท่านน้ายังจำได้ว่าข้าเป็น

“ท่านแม่ ท่านแม่...” เสียงเล็กๆ ของเสี่ยวหยาร้องเรียกมารดา เจ้าตัวน้อยมีใบหน้ากลมตัวขาวนุ่มนิ่ม ยามนี้เส้นผมบนศีรษะถูกมัดเป็นจุกเล็กสองข้าง ผู้ผ้าสีแดง ชุดที่สวมก็เป็นสีแดงสดใส น่ารักน่าเอ็นดู ร่างเล็กถูกผู้เป็นยายอุ้มไว้ “หยาเอ๋อร์ วันนี้แม่เจ้าเปิดกิจการวันแรก เจ้าต้องไม่กวนท่านแม่ เข้าใจหรือไม่” นางจางสุ่ยบอกหลานสาว ใบหน้ากลมเล็กนั้นแหงนมองท่านย่า แล้วก็ฉีกยิ้มกว้างพยักหน้ารับอย่างรู้ความ “ไม่กวน ไม่กวนท่านแม่” “เด็กดี เสี่ยวหยาของทวดเป็นเด็กดีจริงๆ” นางหลี่ถงยื่นมือมาลูบศีรษะของเหลนรักด้วยความเอ็นดู เสี่ยวหยาเติบโตขึ้นทุกวัน ทั้งฉลาดและรู้ความ หลิวซูซูยังตั้งครัวไว้ตรงกลางร้าน เพื่อแสดงการทำอาหารให้ลูกค้าชม เมื่อลูกค้าทยอยเข้ามานั่ง นางจึงเริ่มแสดงฝีมือการใช้มีด ในการแล่ปลา “คนเริ่มมาดูซูเอ๋อร์ทำอาหารแล้ว ข้าว่าข้าไปดูใกล้ๆ ดีกว่า” หลิวจิ้งรู้สึกตื่นเต้น ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยมองไกลๆ ได้ เขาจึงลงมาจากชั้นสอง มาดูบุตรสาวแสดงฝีมือปรุงอาหาร “ร้านเรามีปลาสดๆ

สำนักศึกษาของเมืองหนานไห่นั้น แบ่งระดับการสอนตั้งแต่ระดับชั้นเริ่มต้น รับสอนเด็กอายุหกขวบขึ้นไป ระดับกลางรับสอนเด็กอายุสิบขวบ และระดับสูงสอนเหล่าบัณฑิต บุตรของหลิวซูซูกับหลิวซืออินนั้น อายุเพียงห้าขวบยังไม่ถึงเกณฑ์เข้าเรียน แต่เถ้าแก่เนี้ยทั้งสองอาศัยการบริจาคเงินบำรุงให้สำนักศึกษา จึงได้รับการยกเว้นให้เข้าเรียนก่อนเกณฑ์ อีกทั้งเด็กทั้งสามคนยังเฉลียดฉลาดกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน เกิดจากได้ดื่มน้ำพุเยว่จิน ทำให้ไม่มีปัญหาในการเรียนรู้ อาจารย์ผู้สอนในระดับชั้นต้น ชื่อเหลียงคุน แอบชอบหลิวซูซูจึงดูแลเด็กๆ เป็นพิเศษ คิดอาศัยหลิวเยว่หยาเป็นสะพานทอดไปยังมารดาของแม่หนูน้อย “หลิวเยว่หยา วันนี้มารดาเจ้าจะมารับหรือไม่ หากไม่มาอาจารย์จะไปส่งเจ้ากลับบ้านเอง” อาจารเหลียงเอ่ยถามลูกศิษย์ตัวน้อย ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขามักเอาขนมมาให้แม่หนูเสี่ยวหยากินบ่อยๆ แม่หนูรับขนมเขาไป และมักเอาของบางอย่างของมารดามาให้เขา เช่นผ้าเช็ดหน้า บางครั้งก็บอกว่าท่านแม่ของนางชอบกินขนมชนิดนี้ เขาก็รีบซื้อฝากไปให้ “วันนี้ท่านแม่จะมารับข้าเจ้าค่ะ”

“นี่คือสิ่งใด” หลิวซูซูรับขวดมาเปิดดมดู พบกลิ่นหอมคล้ายกลิ่นดอกลำโพงลอยออกมา “นี่คือ สุราสลับวิญญาณ เปลี่ยนกายจากหญิงเป็นชาย จากชายเป็นหญิง ดื่มอึกเดียวออกฤทธิ์นานสามชั่วยาม” เสี่ยวจิ่วงัดสุราวิเศษออกมาให้ผู้เป็นนายดื่ม มันมีสุราวิเศษนี้หลายชนิด ล้วนเป็นของเจ้านายคนเก่าเก็บไว้ “ดีจริง เช่นนั้นข้าดื่มละนะ” หลิวซูซูยกขวดสุราวิเศษขึ้นดื่มโดยไม่ลังเล พลันร่างกายก็เปลี่ยนสภาพ กลายเป็นบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง ทั้งตัวสูงและผิวขาวสะอาดน่ามอง “ว้าวๆ พี่ชายหลิว ท่านสง่างามมาก” เสี่ยวจิ่วเห็นรูปลักษณ์ใหม่ของผู้นาย ก็เป่าปากส่งเสียงวิดวิ้ว ด้วยความตื่นเต้น หลิวซูซูในร่างบุรุษหล่อเหลาไม่เบา แต่ก็ดูน่าขบขันเมื่อยังสวมชุดของสตรี “พี่ชายหลิว ท่านเปลี่ยนชุดสักหน่อย ดีหรือไม่” “ก็ต้องเปลี่ยนสิ ใครจะบ้าสวมชุดสตรีออกไป เจ้าหาชุดบุรุษมาให้ข้าที” หลิวซูซูเดินกลับเข้าไปในเรือน เสี่ยวจิ่วลอยตามไปพร้อมกับไปเปิดตู้เสื้อผ้า ค้นหาชุดบุรุษมาให้ผู้เป็นนายสวม เมื่อสวมเสร็จก็ลองส่องดูตัวเอ