ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

“ไม่ปะมือย่อมไม่รู้จักกัน ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความ และตามท่านไปรู้จักกับหัวหน้าของท่าน” หลิวซูซูโบกมือ ก่อนจะเดินไปหาหม่าเฉียงที่ตอนนี้ลุกขึ้นได้แล้ว หยิบขวดยาเปิดเทยาลูกกลอนส่งให้เม็ดหนึ่ง “เจ้าบาดเจ็บภายใน กินนี่เสีย” “ขอรับพี่สาวหลิว” หม่าเฉียงรีบกินยาทันที เพียงแค่อึดใจเดียว อาการบาดเจ็บก็ทุเลาลง เขายิ้มกว้างรีบเช็ดเลือดที่เปื้อน แล้วประสานมือทำความเคารพทันที “ข้าดีขึ้นแล้ว ขอบคุณพี่สาวหลิวมาก” “แม่นางหลิวมีความรู้เรื่องการแพทย์ด้วยหรือ ช่างน่านับถือ” โจวอวี่เหวินเห็นหม่าเฉียงอาการดีขึ้นหลังกินยาไม่นาน ก็รู้สึกทึ่ง ขยับเข้ามาดูใกล้ๆ สายตาจับจ้องยาในมือของหลิวซูซู “ข้าไม่ใช่หมอ แค่รู้เรื่องสมุนไพรเล็กน้อย หากท่านไม่รังเกียจ ข้าจะแบ่งยาให้ลูกน้องทั้งสองคนของท่าน” หลิวซูซูเทยาออกมาสองเม็ดส่งให้โจวอวี่เหวิน อีกฝ่ายรีบรับเอาไปดมดู ก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อไม่ได้กินสมุนไพรอะไร แต่ก็ยอมส่งยานั้นให้ลูกน้องทั้งสองแบ่งกันกินคนละเม็ด “พี่โจว ยานี่ดีจริงๆ ข้ากินเข้าไปแล

“แม่นางหลิวรอสักครู่ ข้าจะไปเรียนหัวหน้าสาขาก่อน” เมื่อมาถึงห้องหนึ่งโจวอวี่เหวิน ก็เชิญนางให้นั่งรอ ก่อนจะหายเข้าไปด้านใน ครู่หนึ่งจึงออกมา “หัวหน้าสาขารออยู่ เชิญแม่นางหลิวตามข้ามา” โจวอวี่เหวินเดินนำไปตามทางเดิน ด้านในของอาคารมีพื้นที่โล่งกว้างอยู่ตรงกลาง แบ่งเป็นสี่ชั้นมีทางขึ้นเป็นบันไดเวียนราวกับหอคอย เขาเดินขึ้นบันไดไปที่ละชั้น จนมาถึงชั้นบนสุด “หัวหน้าขอรับ ข้าพาแม่นางหลิวมาแล้วขอรับ” “เข้ามาได้” เปิดตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่มีคนผลัก เผยให้เห็นด้านใน เป็นห้องหนังสือ มีร่างของสตรีผู้หนึ่งสวมชุดดำแบบบุรุษ นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะ ที่วางกองเอกสารและเครื่องเขียนอยู่ ในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีแจกันกระเบื้องเคลือบวางประดับ บนผนังมีภาพเขียนสองสามภาพ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานกลิ่นไม้จันทน์โชยมาบางๆ ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย “แม่นางหลิว นี่คือท่านหัวหน้าสาขา ชางหลิน ท่านหัวหน้านี่คือแม่นางหลิวซูซู” โจวอวี่เหวิน แนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน หลิวซูซูยืนนิ่งจ้องมองไปยังคนที่นั่งอยู่ อีกฝ่ายเป็นสตร

หลิวซูซูตกลงเข้าร่วมสำนักเสวียนหลง สร้างความดีใจให้กับชางหลินและโจวอวี่เหวินมาก ศิษย์ในสำนักบนเกาะอิ่นเต่าต่างยินดีเช่นกัน พวกเขาติดใจอาหารฝีมือของเถ้าแก่เนี้ยเจ้าของของหอโอชารส แทบจะยกย่องบูชานางเป็นเทพเซียน “ในเมื่อเจ้ายอมเข้าร่วมสำนักเสวียนหลงของเราแล้ว ต่อไปข้าจะให้รหัสประจำตัวกับเจ้า” ชางหลินพาหลิวซูซูมายังหอทะเบียนของสำนัก ให้คนดูแลหอทะเบียนจัดการเพิ่มรายชื่อของหลิวซูซู พร้อมอธิบายกฎของสำนักเสวียนหลง “ข้าชื่ออู่เทียน เป็นผู้ดูแลหอทะเบียน แม่นางหลิว เจ้าได้รับการลงทะเบียนเข้าร่วมเป็นคนของสำนักเสวียนหลงแล้ว รหัสประจำตัวของเจ้าคือ หนานหลงลำดับที่ สองหมื่นห้าพันห้าสิบ ปั้มลายนิ้วมือ ตรงนี้เพื่อยืนยัน” อู่เทียนวางตลับชาดให้หลิวซูซู หญิงสาวจัดการแตะนิ้วโป้งบนชาดและประทับลายนิ้วมือลงไป ขั้นตอนไม่ยุ่งยาก แต่กลับรู้สึกว่านางได้กลายเป็นอันหนึ่งอันเดียว กับสำนักเสวียนหลงไปแล้ว “กฎของสำนักเสวียนหลง มีสามข้อด้วยกัน หนึ่ง เมื่อเข้าสำนักแล้ว มิอาจถอนตัวได้ตลอดชีวิต เว้นแต่จะถูกขับไล่หรือตาย สอง รักษาความลับของสำนักเท่า

“ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงท่านมาก กังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืน” หลี่ซินเขย่ามือของหลิวซูซูด้วยความดีใจ ปากก็พร่ำพูดออกมา “ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ ไม่ต้องกังวลอะไร” หลิวซูซูหยิกแก้มของหลี่ซินอย่างเอ็นดู อีกฝ่ายอายุน้อยอีกทั้งยังเก็บความรู้สึกไม่เป็น ท่าทางห่วงใยกับแววตาที่มองมา ทำให้รู้สึกถึงความจริงใจ นับเป็นสาวน้อยที่น่ารักผู้หนึ่ง “หม่าเฉียง ปิดประตู ข้ามีเรื่องจะคุยกับพวกเจ้าสักหน่อย” หลิวซูซูดึงมือออกจากการเกาะกุมของหลี่ซิน เดินเข้ามานั่งตรงเก้าอี้ ท่าทางนั้นจริงจัง จนคนทั้งสามรีบขยับเข้ามายืนเรียงแถวกัน “ภายในสามเดือนนี้ ข้าจะกำจัดเฉินอวี้ “ “กำจัดเฉินอวี้หรือ ขอรับ/ เจ้าคะ” ทั้งสามได้ยินก็อุทานขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะรีบลดเสียงลง เกรงจะได้ยินไปถึงผู้อื่น “อะไรกัน ทำตกใจไปได้ เฉินอวี้ลงมือกับข้าสองครั้งสองครา เจ้าคิดว่าข้าจะนิ่งเฉย ปล่อยให้มันลงมืออีกเป็นครั้งที่สามหรืออย่างไร” หลิวซูซูเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับวาววับขึ้นมา แผ่ไอสังหารออกมา

“ท่านเป็นคนดี แต่กลับถูกคนชั่วรังแก ข้าจึงยื่นมือมาช่วยเหลือท่าน” หลิวซูซูมอบเงินลงทุนก้อนใหม่ และให้หลี่ซินมาช่วยงานที่ร้านและสอนงานปักและออกแบบเสื้อผ้า หลี่ซินมีพรสวรรค์เรื่องการออกแบบและตัดเย็บ หลิวซูซูได้มอบตำราการปักเย็บ ที่นำมาจากคลังตำราให้นางศึกษา อีกฝ่ายทำได้ดีจนน่าทึ่ง “ผ้าไหมนางเงือกพวกนี้ ไม่มีขายในหนานไห่ มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ เถ้าแก่เนี้ยนำไปตัดชุดแล้วเปิดประมูลขาย ย่อมมีคนสนใจ” หลิวซูซูนำผ้าไหมนางเงือกมาจากเกาะอิ่นเต่า นำมามอบให้เถ้าแก่เนี้ยร้านขายผ้า แล้วเริ่มกระพือข่าวให้คนในเมืองสนใจ อีกทั้งยังเปิดการแสดงเดินแบบชุดเสื้อผ้าสตรีและบุรุษ โดยทำเวทีบนชั้นสองของร้านขายผ้า โดยคัดนายแบบนางแบบหน้าตาดี มาเพื่อเรียกร้องความสนใจ วิธีการนี้ได้ผลตอบรับดีมาก ผู้คนที่เคยซื้อผ้าจากร้านของเฉินอวี้ เปลี่ยนใจกลับมาซื้อที่ร้านของเถ้าแก่เนี้ยลู่ การค้าของอีกฝ่ายจึงซบเซาลง ณ คฤหาสน์ตระกูลเฉิน เฉินอวี้ตรวจดูบัญชีแล้วเห็นรายได้ที่ลดลง ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ “เหตุใดรายได้ ถึงหดหายไปกว่าครึ