ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“ขอบคุณหัวหน้าหู กับหัวหน้าหม่ามาก หากไม่ได้พวกท่านปกป้อง ข้ากับเด็กๆ คงไม่รอด” หลิวซืออินเอ่ยขอบคุณ ในตอนนั้นนางกับเด็กๆ กำลังนั่งรอหลิวซูซูในห้องรับรอง จู่ๆ ก็มีชายชุดดำสองคน กระโดดเข้ามาจากระเบียงด้านนอก นางจึงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ หูเยี่ยกับหม่าเฉียงเข้ามาทันเวลา ปกป้องนางกับเด็กไว้ “อีกเดี๋ยวมือปราบคงมาสอบสวน เถ้าแก่เนี้ยให้การไปตามตรง ไม่ต้องกลัวอะไรนะขอรับ” หม่าเฉียงเห็นมือปราบสองคนกำลังเดินมา นึกโมโหตอนเกิดเรื่องอืดอาดยืดยาดนัก พอจบเรื่องมาไวจริง หากมาไวกว่านี้เขากับหูเยี่ยคงไม่โดนอัดจนน่วมแบบนี้หรอก “เสี่ยวหยา เจ้ากลัวหรือไม่” หูเยี่ยเอ่ยถามหลิวเยว่หยา เขามาอยู่กับหลิวซูซูตั้งแต่หนูน้อยไม่ครบขวบ หลิวซูซูไม่ใช่คนที่ถือตัวยกฐานะข่มผู้อื่น หูเยี่ยกับหม่าเฉียง ถูกปฏิบัติไม่ต่างจากคนในครอบครัว ดังนั้นเขาจึงเห็นแม่หนูน้อยเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง “ข้าไม่กลัวหรอกพี่หู ท่านดูสิ ข้าไม่ร้องไห้เลยนะ” กำปั้นเล็กๆ ยกชูขึ้น แสดงให้อีกฝ่ายเห็นความกล้าหาญ เรียกรอยยิ้มจากคนเห็น “เสี

หลิวซูซูเข้ามาในดินแดนไร้กาลเวลา รอให้ฤทธิ์ของสุราสลับวิญญาณสิ้นฤทธิ์ ระหว่างนั้นก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วมานั่งเล่นจิบชากินขนมอยู่หน้าเรือน “ท่านคือท่านแม่จริงเหรอ” เสียงของแม่หนูเสี่ยวหยาดังขึ้น ร่างเล็กๆ นั้น วิ่งเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่ พลางยื่นหน้ามาจ้องใบหน้าไม่คุ้นตานั้นแล้วก็ยื่นมือทั้งสองข้างมาจับแก้ม พลิกดูด้านซ้ายด้านขวา “โถ เสี่ยวหยานี่แม่เอง” หลิวซูซูยอมให้บุตรสาว ดูใบหน้าในคราบบุรุษจนพอใจ ก่อนจะดึงแม่หนูน้อยมานั่งข้างๆ หยิบขนมกุ้ยฮวาส่งให้กิน “ท่านแม่ แท้จริงแล้วท่านเป็นบุรุษหรือเจ้าคะ ข้าเกิดมาจากท้องท่านได้อย่างไร” เสี่ยวหยาเอ่ยถามอย่างสงสัย แม่หนูมองร่างกายของมารดาแล้วส่ายหน้า ทำท่าเหมือนรับไม่ไหว ท่าทีนั้นทำให้หลิวซูซูนึกขำปนหมั่นไส้ งอนิ้วดีดหน้าผากเล็กนั้นไปไปหนึ่งที “นี่แหนะ สมองเจ้าคิดอะไรพิลึกอยู่ใช่หรือไม่” “โอ๊ย ท่านแม่ข้าเจ็บนะ นิ้วใหญ่ๆ นี่ดีดเจ็บชะมัด” เสี่ยวหยาขยับออกห่างทำหน้ายู่ มือลูบหน้าผากที่ขึ้นรอยแดง นี่คือวิธีที่ท่านแม่ชอบใ

เมื่อวานนี้ หูเยี่ยกับหม่าเฉียงพ่ายแพ้ให้กับเกาเว่ยอย่างสิ้นท่า หลิวซูซูมองเห็นว่านี่อาจจะเป็นจุดอ่อน จึงต้องการฝึกพวกเขาสองคนเพิ่มขึ้น “ข้ายินดีขอรับ ข้ายอมรับว่าวรยุทธข้า มิอาจปกป้องผู้ใดได้ ข้าต้องการฝึกเพิ่มขอรับ” “ดีมาก เช่นนั้นตอนเย็นๆ เจ้ากับหม่าเฉียงไปรอข้าที่ภูเขา ข้าจะฝึกให้เจ้าเอง” “ขอรับ” หูเยี่ยรับคำ เขามองผู้เป็นนายสาวด้วยแววตานับถือ หลิวซูซูไม่เพียงแต่รับเขามาทำงาน ยังสั่งสอนเขาหลายสิ่ง ครอบครัวตระกูลหลิวก็ดีต่อเขามาก วันหนึ่งเขาจะต้องตอบแทนคุณ “ไปทำงานต่อเถอะ ข้าจะแวะไปเยี่ยมเถ้าแก่เนี้ยหลิวสักหน่อย เมื่อวานนางคงตกใจมาก” หลิวซูซูออกจากหอโอชารส ตรงไปหาหลิวซืออิน เมื่อมาถึงร้านขายอาหารทะเลแห้งจินไห่ ก็แจ้งกับนางฉีฮุ่ยที่ทำงานดูแลร้านอยู่ ว่าต้องการพบหลิวซืออิน “ข้ามาพบเถ้าแก่เนี้ยหลิวน่ะ เจ้าไปบอกนางว่าข้าขอพบ” “รอสักครู่นะเจ้าคะ” นางฉีฮุ่ยเดินขึ้นไปยังชั้นสองของร้าน ครู่หนึ่งก็กลับลงมาเชื้อเชิญหลิวซูซูให้ขึ้นไปด้านบน “ท่านป้าฉี ช่วยชงชากับน

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว ข้ามาช่วยเจ้า” หลิวซูซูขยับเข้ามาหาหลี่ซิน อีกฝ่ายมองนางแล้วทำตาโต เมื่อจำได้ว่านางเป็นใคร “เถ้าแก่เนี้ยหลิวใช่หรือไม่” “เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ” หลิวซูซูกะพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าหลี่ซินจะรู้จักนาง อีกฝ่ายรีบมาเกาะแขน ใบหน้าดูสดใสขึ้น “ท่านพ่อข้า เคยรับจ้างขนสินค้าให้ท่าน ตอนนี้กิจการของท่านพ่อมีปัญหาจึงได้ไปกู้เงินของเถ้าแก่เฉิน แต่ไม่ทันจะคืนครบ เขาก็หาเรื่องข่มขู่เอาตัวข้ามา แม่เลี้ยงข้าเห็นว่าท่านพ่อไม่อยู่ เลยฉวยโอกาสส่งข้าให้เถ้าแก่เฉิน” หลี่ซินโกรธแค้นมารดาเลี้ยงมาก ยามอยู่ต่อหน้าบิดา นางเฉียวหลันแสร้งทำดีต่อนาง แต่ลับหลังกลับหาทางกลั่นแกล้งรังแก ครั้งนี้สบโอกาสจึงคิดทำลายชีวิตนาง “เจ้าคือเด็กน้อยคนนั้น ไม่คิดว่าผ่านมาห้าปีจะโตเป็นสาว หน้าตางดงามเพียงนี้” หลิวซูซูเริ่มจำได้ว่า อีกฝ่ายคือเด็กน้อยอายุสิบขวบที่นางเคยเห็นเมื่อห้าปีก่อน ตอนนี้เติบโตเป็นสาวงามแล้ว “เจ้าค่ะ ข้าเคยตามท่านพ่อไปที่บ้านท่าน แล้วท่านยังเคยให้ขนมกุ้ยฮวากับข้า”

เช้าวันใหม่ หลิวซูซูได้นำหลี่ซินไปแนะนำกับครอบครัวของนาง “ท่านย่า ท่านพ่อท่านแม่ นี่คือหลี่ซิน ข้ารับนางมาทำงานเป็นสาวรับใช้ข้างกายข้า” หลิวซูซูแนะนำหลี่ซินให้ทุกคนรู้จัก “ข้าซื่อหลี่ซิน ขอคารวะนายท่านทุกคน” หลี่ซินทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย เสื้อผ้าที่นางสวมวันนี้เป็นสีเขียวอ่อน ทำผมแบบเรียบง่าย มีเครื่องประเพียงแค่ปิ่นอันเดียว ดูสุภาพเรียบร้อยมาก “ดีๆ ดูแลรับใช้นายหญิงของเจ้าให้ดีนะ” ผู้อาวุโสที่สุดในบ้านพยักหน้าอย่างพอใจ ในที่สุดหลานสาวก็ยอมหาคนมารับใช้แล้ว “เจ้าแซ่หลี่สินะ แซ่เดียวกับท่านแม่ข้า ต่อไปก็ตั้งใจทำงานให้ดีล่ะ” หลิวจิ้งกำชับ ขณะหันไปมองภรรยา นางจางสุ่ยเองก็ยินดีที่ลูกสาวมีคนรับใช้ใกล้ชิด ทุกวันนี้รอบกายมีแต่ลูกจ้างผู้ชาย นางรู้สึกกังวลว่าจะถูกผู้คนมองไม่ดี “หลี่ซิน นายหญิงของเจ้าอาจจะไม่เหมือนผู้อื่น เจ้าต้องพยายามเรียนรู้ให้มาก” “เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะดูแลนายหญิงให้ดี” หลี่ซินตอบรับคำด้วยน้ำสเยงสุภาพอ่อนโยน นางลอบสังเกตคนในครอบลครัวของหลิวซูซ