ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 158

เกาเว่ยไม่อยากเสียเวลาย้อนไปมา จึงชวนหลิวซูซูไปพร้อมกัน หลิวซูซูนิ่งคิดแล้วพยักหน้ารับ “ได้ เช่นนั้นเราเดินทางกันเถอะ” หลิวซูซูตามเกาเว่ยไปยังเกาะจูไห่ เมื่อไปถึงก็เข้าพบหนานกงเส้า “ท่านอดีตเจ้าสำนัก ข้ามีเรื่องขอความช่วยเหลือ” หลิวซูซูเล่าเรื่องของคนที่ถูกกลุ่มโจรลักพาตัวไป นางต้องการไปช่วยเหลือพวกเขา “พรุ่งนี้ สำนักเสวียนหลงจะเดินทางไปเกาะไป๋กู่ ระยะทางจากที่นี่ไม่ห่างจากเกาะนั้น เจ้ากับเกาเว่ยก็ร่วมเดินทางไปพร้อมพวกเขา” หนานกงเส้าให้เกาเว่ยเดินทางไปด้วย “ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านอดีตเจ้าสำนัก” หลิวซูซูพยักหน้ารับ การไปหลายคนย่อมดีไปกว่าคนเดียว “พรรคมารล้วนมากเล่ห์ ชำนาญการใช้พิษ พวกเจ้าต้องระวังตัวให้ดี” หนานกงเส้าเอ่ยเตือนทั้งสองคน เกาเว่ยกับหลิวซูซูพยักหน้ารับ “ข้าเข้าใจแล้ว ไม่ต้องกังวลข้ามียาแก้พิษเตรียมไว้แล้ว” หลิวซูซูไม่กังวลเรื่องพิษ น้ำพุเยว่จินสามารถแก้พิษได้ทุกชนิด “พี่หลิวมียาแก้พิษชั้นดี ข้าย่อมไม่เป็นอะไร”

จางลี่อิงดีดถ้วยชาในมือ ไปกระแทกหน้าอกของลูกสมุน ทำให้อีกฝ่ายกระอักเลือดออกมา รีบลนลานรับคำอย่างหวาดกลัว “ข้าเข้าใจแล้ว นายหญิงโปรดระงับโทสะ” “เจ้าไปได้แล้ว หากไม่ได้คนครบ ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก” นางมารจงลี่อิงโบกมือไล่ อีกฝ่ายรีบทำความเคารพแล้วออกไปทันที แปะ แปะ แปะ !เสียงปรบดังก้องขึ้น ก่อนที่ร่างในอาภรณ์สีแดงชาดราวกับโลหิตจะก้าวออกมาจากประตูด้านหนึ่งใบหน้าของเขานั้นเรียกได้ว่า มีความโฉบเฉี่ยวเย้ายวนดุจสตรีผสานลงตัวกับเหลี่ยมคมของบุรุษ ทั้งหล่อเหลาและงดงามในคนเดียวกันเส้นผมสีดำขลับยาวสยายถึงกลางหลัง ประดับด้วยปิ่นเงินรูปงูผิวขาวจัดดุจหยกสลักตัดกับริมฝีปากสีแดงสด ประดับรอยยิ้มหยัน ดูทั้งงดงามและน่าหวาดหวั่น ไอสังหารแผ่ซ่านออกมารุนแรง“เล่นตลกให้ท่านดูแล้ว เชิญท่านทูตนรกเฟิ่งสือเจ้าค่ะ”จงลี่อิงเยื้องกายลงมาจากเก้าอี้ ก้มลงย่อกายทำความเคารพ เฟิ่งสือ ทูตนรกประจิมแห่งพรรคโลกันต์ดับสูญ“ท่านประมุข ให้ข้ามาช่วยเจ้าผ่านด่าน เตรียมการไปถึงไหนแล้ว”เฟิ่งสือนั่งลงบนเก้าอี้ศิลาขาว ด้วยท่วงท่าสง่างามแต่แฝงไปด้วยความนุ่มนวล

หลังจากปิดประตูใส่กุญแจแล้ว พวกมันก็พากันเดินออกไปด้านนอก ไม่สนใจจะเฝ้ายามไว้ เพราะคิดว่าเหยื่อเหล่านี้ไม่มีทางหนีรอด “ท่านจะทับข้าอยู่แบบนี้เลยรึ” เมื่อเสียงฝีเท้าของสมุนมารเงียบไปแล้ว หลิวซูซูก็ลืมตาขึ้นพบว่าถูกร่างของฉู่เฟยหยางทับเอาไว้ พวกสมุนมารโยนพวกเขาสองคนไว้ในท่านี้ “เจ้านี่ขี้บ่นจริง หากเจ้ามีหน้าอก ข้าคงคิดว่าเจ้าเป็นสตรีปลอมตัวมาแล้ว” ฉู่เฟยหยางยอมขยับถอยออกมา เขาลุกขึ้นนั่งพลางยื่นมือมาตบที่หน้าอกของหลิวซูซูแปะๆ ไปสองสามที เมื่อสัมผัสก็พบกับแผงอกแบนราบแบบบุรุษทั่วไป ก็ละมือออก “เจ้ามันบังอาจ นี่แหนะ!” หลิวซูซูแม้อยู่ในร่างชาย แต่เมื่อโดนอีกฝ่ายเอามือมาตบโดนหน้าอก ก็โมโหขึ้นมา ยกเท้าขึ้นยันร่างแม่ทัพหนุ่มโครม จนอีกฝ่ายล้มหงายท้อง “โอ๊ย ! อะไรกัน ผู้ชายด้วยกัน มาทำเป็นหวงเนื้อตัว ข้าบอกแล้วไงว่า ข้าไม่ได้ชอบตัดแขนเสื้อ ไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายด้วยกัน” ฉู่เฟยหยางลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า มองใบหน้าแดงจัดของหลิวซวนแล้วส่ายหน้า ไม่คิดจะถีบอีกฝ่ายคืน เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดิ

นางมารสาวได้พาตัวหลิวซูซูออกมาจากถ้ำ ก็ดีดเท้าใช้วิชาตัวเบาอันล้ำเลิศ พาตัวมาที่ห้องฝึกวิชา ในนั้นเฟิ่งสือนั่งรอ อยู่บนแท่นหิน เมื่อเห็นจงลี่อิงพาบุรุษมาเพียงคนเดียวก็ยกคิ้วสูง มองราวกับไม่เข้าใจ “เหตุใดพามาคนเดียว” “เรียนท่านทูตนรก อีกสิบคนกำลังพามาเจ้าค่ะ คนนี้เป็นคนที่ข้าจะเก็บไว้” จงลี่อิงทำท่าจะพาหลิวซูซูไปยังอีกห้อง แต่เฟิ่งสือยกมือห้ามไว้ก่อน “คนผู้นี้ท่าทางดี เหมาะแก่การเป็นเตาหลอมพลัง เจ้าใช้มันเถอะ” จงลี่อิงได้ยินก็จำต้องพยักหน้ารับ ในใจเสียดายบุรุษรูปงามผู้นี้ แต่ให้เลือกระหว่างเลื่อนขั้นกับเก็บตัวไว้ นางย่อมต้องเชื่อฟังเฟิ่งสือมากกว่า “แม่นาง นี่ท่านจะทำอะไร ไหนบอกว่าจะช่วยข้า” หลิวซูซูได้เห็นเพิ่งสืออยู่ที่นี่ และยังถูกอีกฝ่ายคัดเลือกให้เป็นเตาหลอมพลัง ก็รู้สึกว่างานนี้ไม่ง่ายเสียแล้ว จึงส่งจิตบอกเจ้าภูติน้อยว่า “เสี่ยวจิ่ว แย่แล้ว เจ้าทูตนรกเฟิ่งสืออยู่ที่นี่ด้วย แจ้งท่านเจ้าสำนัก ให้ระวังตัวด้วย” “ขอรับพี่สาวหลิว ข้าได้โปรยน้ำพุเยว่จินสลายค่ายกลพิษแล้ว