ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ได้ พ่อจะรีบไปบอกเดี๋ยวนี้”พูดจบหลิวจิ้งก็รีบออกไปทันที หลิวซูซูหันมาบอกมารดากับผู้เป็นย่าว่า“ท่านย่ากับท่านแม่ พวกท่านต้องการให้บ้านของเรา มีห้องกี่ห้อง และอยากตกแต่งเช่นไร จงบอกข้ามาเถิด”“พวกเราเลือกได้ด้วยเหรอ ดีเลย แม่อยากได้ห้องครัวกว้างๆ มีชั้นวางถ้วยชาม มีเตาสักสองเตา แล้วก็มีที่ล้างจานชามในครัว อ้อ มีโต๊ะสำหรับหั่นผักเตรียมอาหารด้วย”นางจางสุ่ยชอบเข้าครัวทำอาหาร ดังนั้นสิ่งที่นางต้องการ ย่อมเกี่ยวกับห้องครัว“ย่าอยากให้บ้านเรามีเตียงอุ่น จะได้นอนอุ่นในหน้าหนาว มีเตาผิงในห้องโถงสักเตา ขอเป็นห้องโถงกว้างๆ จะได้นั่งพักผ่อนได้หลายคน”คนแก่เกลียดความหนาวชอบความอุ่น จึงให้ความสำคัญกับเตาผิงและเตียงอุ่น“ข้าอยากได้ห้องนอนส่วนตัว มีห้องเสื้อผ้า มีเตียงกว้างๆ ให้เสี่ยวหยานอน แล้วก็มีสวนปลูกดอกไม้สวยๆ ให้เสี่ยวหยาได้วิ่งเล่น”ความต้องการของหลิวซูซู ล้วนมีลูกสาวตัวน้อยเกี่ยวข้องด้วย แต่เมื่อท่านย่าได้ยินก็เอ่ยท้วงขึ้นว่า“หากสร้างบ้านตามที่พวกเราต้องการ ต้องใช้เงินทองไม่น้อย เรามีเงินพอหรือไม่”“นั่นสิ ถึงเจ้าจะพอมีเงิน แต่ใช้จ่ายไปย่อมหมดเปลือง เสี่ยวหยายังเล็กต่อไปต้องใช้เงินมาก”ท

"ให้ย่าเฝ้าบ้านเถอะ ข้าวของเราเยอะแยะ ไปกันหมดแล้วใครจะดูแล"นางหลี่ถงยังห่วงบ้านใหม่ เกรงว่าไม่มีคนอยู่ จะมีโจรขโมยมายกเค้า นางอยู่อย่างลำบากมาหลายปี จึงรู้สึกหวงข้าวของ"นั่นสิ ท่านพี่พาท่านแม่กับซูเอ๋อร์ไปเถอะ ข้าเฝ้าบ้านเอง"นางจางสุ่ยอาสาเฝ้าบ้าน ด้วยอยากให้แม่สามีไปเปิดหูเปิดตาบ้าง"ไปกันทั้งหมดนี่แหละ ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครเข้ามาในบ้านได้ เดี๋ยวข้าจัดการเอง"หลิวซูซูหยิบกุญแจออกมา นางสั่งให้เจ้าภูติน้อย ทำระบบป้องกันความปลอดภัยกันขโมยไว้แล้ว ไม่ต้องกังวลว่าไปข้างนอกแล้ว จะมีใครมาขโมยของหลังจากตกลงกันแล้ว หลิวจิ้งก็จูงลาเทียมเกวียนออกจากคอก ในช่วงเวลาเก้าวัน ที่คนในครอบครัวตระกูลหลิวหลับไป เจ้าลาได้รับการดูแลอย่างดีจากเสี่ยวจิ่ว ได้ดื่มน้ำจากบ่อน้ำที่ต่อท่อตรงมาจากดินแดนไร้กาลเวลา และกินผักหญ้าที่ปลูกด้วยน้ำพิเศษ เจ้าลาแก่ตัวผอมจึงอ้วนพี มีเรี่ยวแรงมากกว่าลาทั่วไป แถมยังฉลาดแสนรู้อีกด้วย"ทุกคนนั่งดีๆ นะ"หลิวจิ้งร้องบอกทุกคน ก่อนจะใช้แส้ฟาดให้เจ้าลาออกวิ่งไป เกวียนเคลื่อนออกไปจากหน้าบ้าน ไปตามถนนมุมหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ มีคนแอบมองอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นคนในบ้านตระกูลหลิวพากันไปแล้ว

หากเอาของทะเลสดไป เกรงว่าพอถึงบ้านอาจจะเน่าเสียหรือไม่สดแล้ว หลิวซูซูจึงสั่งให้นึ่งให้สุก ระหว่างรอนางก็เดินไปดูอาหารทะเลแห้งที่คนมาตั้งแผงขาย “แม่นาง เจ้าช่วยซื้อปลาเค็มของข้าได้หรือไม่ ข้าทำเองรับรองว่าเค็มพอดี ทอดกินกับข้าวต้มอร่อยมาก” เสียงเรียกของแม่ค้าดังขึ้น หลิวซูซูที่กำลังเดินผ่านหยุดชะงัก หันไปมองพบว่าเป็นสตรี อายุพอๆ กับตน กำลังร้องขายปลาเค็มบนแผงเล็กข้างทาง ใบหน้าของสตรีคนนั้นงดงามนัก แต่ที่สะดุดตาคือเด็กน้อยสองคนที่นอนในตะกร้า อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวหยาของนาง “แม่นาง ข้าเหลือปลาเค็มอีกสองจิน เจ้าช่วยข้าซื้อหน่อยเถอะ วันนี้ลูกข้าไม่ค่อยสบาย ข้าจะพาเขาไปหาหมอ” น้ำเสียงของคนพูดไม่ดังนัก แววตาคล้ายละอายใจที่ต้องยกลูกน้อยมาขอความเห็นใจ “ข้าเป็นหมอ ให้ข้าช่วยดูอาการให้ลูกเจ้าดีไหม” หลิวซูซูไม่ใช่หมอ แต่อยากช่วยสตรีนางนี้ จึงแอบอ้างตัวว่าเป็นหมอ ให้อีกฝ่ายเชื่อใจ “ท่านหมอ รบกวนท่านแล้ว ลูกข้าเพิ่งสองเดือน ข้าไม่มีคนช่วยเลี้ยงจึงนำเขามาขายของด้วย เมื่อวานแดดร้อนเขาเลยเป็นไข้”

“ใครกัน บังอาจบุกรุกบ้านข้า” หลิวซูซูได้ยินก็คำรามในคอออกมาอย่างดุร้าย วันนี้เป็นวันดีๆ แท้ๆ แต่ใครกันกล้ามากวนใจนาง “เสี่ยวอี้กับเสี่ยวซานจับพวกมันขังไว้แล้วขอรับ พี่สาวหลิวจะให้จัดการกับพวกมันอย่างไรดีขอรับ” เจ้าภูติน้อยได้รับรายงานจากร่างแยก ก็รีบมาบอกผู้เป็นนายทันที “รอข้ากลับไป ข้าจะสอบสวนมันเอง” หลิวซูซูไม่ใช่คนใจดี นิสัยเดิมของนางนั้นค่อนข้างเย็นชาและโหดเหี้ยม คนในองค์กรต่างตั้งฉายาให้นางว่า โฉมงามไร้หัวใจ นางฆ่าคนได้ไวยิ่งกว่ากะพริบตาเสียอีก และเชี่ยวชาญด้านการทรมานเป็นที่สุด “ตอนนี้ข้าเป็นสหายกับซืออินแล้ว วันหน้าข้าต้องแวะมาหานางบ่อยๆ แต่ระยะทางจากบ้านข้ามาบ้านนาง ใช้เวลาเดินทางถึงสองชั่วยาม เจ้าพอมีวิธีย่นระยะทางหรือไม่” หลิวซูซูเอ่ยถาม นางมองเห็นลู่ทางการค้าในเมืองหนานไห่แห่งนี้ แต่ยังมีปัญหาเรื่องการเดินทาง คนในโลกนี้ใช้เกวียนและรถม้าในการเดินทาง ไม่สะดวกทันใจ และยังเสียเวลาอีกด้วย นึกอยากให้เสี่ยวจิ่วช่วยสร้างพาหนะคล้ายรถยนต์เอาไว้ใช้ แต่ดูเหมือนว่าเทคโนโลยีแบบนั้น ล้ำสมัยเกิน

หม่าเฉียงนั้นมีมารดาคนหนึ่ง ร่างกายไม่แข็งแรงป่วยกระเสาะกระแสะทั้งปี ลูกชายอย่างเขาแม้ไม่ได้ร่ำเรียนสูง แต่ความกตัญญูนั้นไม่แพ้ผู้ใด ยอมทำงานสารพัดทั้งงานดีและงานเลว เพื่อหาเงินไปรักษาแม่ “พี่สาวหลิว เจ้าสองคนนี้ไม่ได้เลวโดยเนื้อแท้ ข้าตรวจสอบแล้ว หูเยี่ยเป็นเด็กกำพร้าไร้ที่มา อาศัยลักเล็กขโมยน้อยจนเติบโต ส่วนหม่าเฉียงมีมารดาคนหนึ่งเป็นสตรีม่าย ร่างกายไม่แข็งแรง หม่าเฉียงจึงทำงานหาเงินรักษาแม่” ร่างในชุดดำอีกร่างคือเสี่ยวจิ่วนั่นเอง เจ้าภูติน้อยจำแลงกายเป็นมนุษย์ผู้ชายร่างสูงใหญ่ เพื่อมาร่วมสอบสวนกับหลิวซูซูด้วย ก่อนหน้าเสี่ยวอี้กับเสี่ยวซาน ได้ตรวจสอบคนร้ายทั้งสองแล้ว จึงรู้ข้อมูลของหูเยี่ยกับหม่าเฉียง “พวกเจ้าปรึกษากันให้ดี หากอยากมีชีวิตรอด ก็จงทำตามคำสั่งข้า หากยอมตายก็จะได้ตามนั้น” หลิวซูซูมองดูสองคนทะเลาะกันอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยตัดบทขึ้น “พี่สาว ข้าไม่อยากตาย ข้าจะทำตามคำสั่งท่านทุกอย่าง” หม่าเฉียงตอบโดยไม่ต้องคิดมาก การมีชีวิตย่อมดีกว่าตาย พลางหันไปบอกลูกพี่ของตัวเองว่า “พี่เยี่ย ท่าน