ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เฉินหลินบอกว่าเจ้านายเป็นขุนนาง แต่กลับมอบเงินรางวัลให้เพียงแค่หนึ่งร้อยตำลึง เงินนี้อาจจะดูมากสำหรับชาวบ้านทั่วไป หลิวซูซูนึกดูแคลนอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ นี่เธอเสียน้ำพุวิเศษไป เพื่อแลกกับเงินเล็กน้อยและป้ายเส็งเคร็งเช่นนี้หรือ “หากแม่นางหลิวและครอบครัวมีเรื่องเดือดร้อน สามารถนำป้ายคำสั่งนี้ไปที่เมืองหลวง ร้องขอความช่วยเหลือที่กรมอาญาได้ทุกเมื่อ” เฉินหลินอธิบายคุณประโยชน์ของป้ายคำสั่งให้หลิวซูซูฟัง นึกชื่นชมผู้เป็นนาย ที่มอบป้ายสำคัญให้แม่นางหลิวผู้นี้ ยากนักที่จะมีผู้ใดได้ป้ายเช่นนี้ไป “ออ ข้าต้องไปถึงเมืองหลวง ถึงจะร้องขอความช่วยเหลือได้เช่นนั้นหรือ” หลิวซูซูพยักหน้าทำท่าทีเข้าใจ ทั้งที่อยากจะคืนป้ายเส็งเคร็งนี่ให้เจ้าของ นึกเปรียบเทียบว่าอีกฝ่ายให้ป้ายคำสั่งนางมา ไม่ต่างจากโลกเดิมที่ห้างสรรพสินค้ามอบใบคูปองส่วนลด แต่ใช้ส่วนลดนั้นได้ที่ห้างเท่านั้น เป็นการตอบแทนที่เหมือนไม่ได้ตอบแทน “เจ้าไม่พอใจสิ่งที่นายท่านของข้ามอบให้หรือ” เฉินหลินเอ่ยถามออกไป เมื่อเห็นท่าทางของหลิวซูซู ดูนิ่งเงียบแปลกๆ “ข้าไม

หลังจากกินอิ่มแล้วครอบครัวตระกูลหลิวก็ออกเดินทางต่อ เนื่องจากถูกพามายังอำเภอชิงหยางทำให้ต้องอ้อมจากทางเดิม เส้นทางที่ผ่านเป็นป่ารกไร้ผู้คนสัญจร ไกลจากหมู่บ้าน “ถ้าเราไม่ต้องไปอำเภอชิงหยางเราคงถึงบ้านท่านปู่ของเจ้าแล้ว” หลิวจิ้งบ่นออกมา เขาบังคับลาให้เดินไปตามทาง ขณะมองไปรอบๆ ที่ดูเงียบสงัดปราศจากผู้คนอย่างกังวล เส้นทางนี้เขาไม่คุ้นเคยมาก่อน ได้แต่หวังว่าจะผ่านไปถึงหมู่บ้านข้างหน้าก่อนพลบค่ำ “ท่านพี่เราคงไม่หลงทางใช่หรือไม่” นางจางสุ่ยเปิดผ้ากั้นมองดูข้างทางแล้วแหงนมองท้องฟ้า เวลานี้ท้องฟ้าเริ่มราแสงลง นกกาพากันบินกลับรัง บรรยากาศโดยรอบเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกขณะ พวกเขาไม่เคยพักแรมในป่าข้างทางมาก่อน “ไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ ถ้าเข้าเมืองไม่ทันก็พักกันก่อน” หลิวซูซูไม่กังวลสักนิด นางมีเจ้าภูติน้อยสี่ยวจิ่วอยู่ข้างกาย อีกฝ่ายสามารถดูแลนางและครอบครัวได้ “ข้าจะเร่งเจ้าลาให้เดินเร็วสักนิด มันเดินช้าเช่นนี้คงไปถึงหมู่บ้านข้างหน้าไม่ทันพลบค่ำแน่” หลิวจิ้งฟาดแส้เร่งให้เจ้าลาเดินไวขึ้น แต่มันชรามา

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวจิ้งลุกขึ้นไปหาไม้ในป่ามาทำเพลาชั่วคราว ก่อนจะขับเกวียนเข้าไปหาช่างในหมู่บ้านมาเปลี่ยนเพลาอันใหม่ แล้วเดินทางไปยังบ้านเกิดของครอบครัวเขา ระหว่างทางก็เล่าให้ลูกสาวฟังว่า เดิมเขาเกิดและเติบโตที่หมู่บ้านซีหนิว ห่างไกลจากตัวอำเภอหนานไห่ ซึ่งเป็นเมืองท่าชายทะเล ชาวบ้านที่นั่นมีอาชีพทำไร่ทำนา หลิวสงบิดาของหลิวจิ้งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านฐานะค่อนข้างดีกว่าคนอื่นๆ จึงสามารถส่งลูกชายสองคนไปเรียนในเมืองได้ หลิวต้าหลางพี่ชายของเขาหัวไม่ค่อยดีจึงกลับมาทำงานไร่ต่อ ตัวเขาแม้จะเรียนเก่งกว่าพี่ชายแต่ก็สอบไม่ติด หันมาเอาดีด้านการค้าจนมีฐานะมั่งคั่ง แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงไปเมื่อถูกใส่ความ จนต้องกลายเป็นนักโทษถูกยึดทรัพย์ขายเป็นทาสทั้งครอบครัว สิบปีที่ผ่านมาเขาไม่ได้ติดต่อครอบครัวเลย กลับไปคราวนี้จึงซื้อของไปฝากหลายอย่าง “ท่านปู่ของเจ้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านซีหนิว มีที่นาอยู่หลายหมู่ หากเรากลับไปขอแบ่งมาทำกินสักหน่อยก็คงไม่ลำบากกันแล้ว” หลิวจิ้งเอ่ยกับหลิวซูซู เขาส่งเงินทองให้ครอบครัวทุกเดือน ยามเทศกาลสำคัญก็มักจะมีเงินก้อน

"แม่ของเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่"หลี่หยุนตั้งสติได้แล้ว ตอบหลานชายไป "มีคนบอกข้าว่า ท่านแม่กับบ้านเดิมข้าจึงมาตามหา นี่ท่านแม่ข้าไปอยู่ที่ไหนกัน"หลิวจิ้งได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยถาม "แม่ของเจ้าเป็นหญิงม่าย เป็นตัวอัปมงคล ไม่อาจให้มาอยู่ร่วมบ้านได้ ข้าให้นางไปอยู่บ้านเล็กท้ายหมู่บ้าน เจ้าไปตามหานางที่นั่นเถอะ"หลี่หยุนไม่ต้องการต้อนรับหลานชายขี้คุก เช่นเดียวกับพี่สาวที่เป็นม่าย จึงไม่ยอมให้นางอยู่ร่วมบ้าน ขับไล่ไปอาศัยกระท่อมเก่าท้ายหมู่บ้าน "นี่ท่านน้าไม่ยอมให้แม่ข้าอยู่ร่วมบ้าน แล้วท่านตาล่ะ ท่านตาเห็นด้วยหรือไม่"หลิวจิ้งมองท่านน้าของเขาอย่างผิดหวัง ท่านแม่รักน้องชายมาก สั่งสอนเขาให้รักท่านน้า แต่น้องชายของท่านแม่กลับไม่ยอมรับพี่สาว ท่านตาของเขาใยจึงไม่ห้ามปราม"ท่านพ่อตายไปสิบปีแล้ว ก่อนที่แม่ของเจ้าจะกลับมา บ้านนี้ข้าเป็นเจ้าของ ข้ามีสิทธิ์ให้ใครอยู่ก็ได้"บิดาของหลี่หยุนตายไปเมื่อสิบปีก่อน จึงไม่อาจขัดขวางบุตรชายได้ หลี่หยุนแต่งภรรยามาคนหนึ่ง นางบอกเขาว่า หญิงม่ายเป็นตัวอัปมงคล มิอาจให้อยู่ร่วมบ้าน เขาจึงต้องให้พี่สาวไปอยู่บ้านเก่าท้ายหมู่บ้าน"ท่านน้า ข้าหมดธุระแล้วขอตัวลา"หลิวจิ้งข

“ใช่ ข้าเห็นด้วย เสี่ยวหยายังเล็กต้องการบ้านที่แข็งแรงและอบอุ่น” นางจางสุ่ยเห็นพร้องกับบุตรสาว นางเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อยที่เพิ่งคลอด หากต้องอาศัยบ้านผุพังหลังนี้ หน้าหนาวจะทนได้เช่นไร “ข้าลืมคิดเรื่องนี้ไป เอาเถอะ ข้าทำตามพวกเจ้าว่า” หลิวจิ้งยอมทำตามความต้องการของภรรยาและลูก เขาหันไปเอ่ยถามมารดาว่า “ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าจะไปหาช่างมาสร้างบ้านใหม่ ท่านไม่ขัดข้องใช่หรือไม่” “เจ้ามีเงินพอหรือ สร้างบ้านใหม่ อาจจะต้องใช้เงินหลายตำลึงเชียวนะ” การสร้างบ้านใหม่จ่ายเงินตามวัสดุที่ใช้ หากต้องการบ้านที่เป็นดีกว่านี้ ก็ต้องจ่ายแพงขึ้น “ท่านย่าไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราพอมีเงิน ท่านวางใจเถอะ” หลิวซูซูกุมมือท่านย่าพลางเอ่ยปลอบโยน เงินทองสมัยนี้ช่างมีค่าและหายากนัก “อย่างแรกคงต้องซ่อมหลังคาก่อน ให้พออยู่ได้ จากนั้นก็ค่อยสร้างบ้านหลังใหม่” หลิวจิ้งแหงนมองหลังคาบ้าน บางแห่งเป็นรูโหว่ บางแห่งก็ใกล้พังเต็มที โชคดีช่วงนี้ฝนไม่ได้ตก หากฝนตกหนักหลังคาอาจจะรั่ว “เช่นนั้นพร