บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 61 - บทที่ 70

"หุบปาก เจ้ามันตัวซวย หาเรื่องให้ข้าเดือดร้อน"เถ้าแก่เฉินไม่คิดโทษตัวเอง กลับโยนโทษให้หลิวซืออิน หากเขาไม่นัดหมายกับนางและพาพ่อค้าเกลือเถื่อนมาด้วย คงไม่ถูกทางการล้อมจับเช่นนี้ "ไอ้สารเลว เป็นท่านที่ทำผิดเอง ปล่อยข้านะ"หลิวซืออินแม้จะหวาดกลัว แต่เมื่อถูกกล่าวหาอย่างไร้ความผิดก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ยามนี้นางลืมตัวไม่กลัวตาย เพียงอยากหนีไอ้คนเลวนี้ให้พ้น จึงกำหมัดทุบเป้าของมันเต็มแรง ส่งผลให้อีกฝ่ายจุกมือไม้อ่อนทันที เปิดโอกาสให้คนที่จ้องอยู่ดีดเท้ากระโดดขึ้นมา ฟาดฝ่ามือเข้าใส่จนคนร้ายกระเด็นไปกระแทกประตู ล้มคว่ำลงไป ทว่า อารามตกใจทำให้หลิวซืออินที่กำลังจะวิ่งหนี สะดุดขาตัวเองพลัดตกบันได กรี๊ด !นางหลับตาแน่นคิดว่าร่างคงหล่นร่วงลงไปยังพื้นเบื้องล่างแน่ แต่กลับถูกใครคนหนึ่งรั้งตัวเอาไว้ในอ้อมแขนได้ทันเวลา ตัวนางถูกวงแขนแข็งแรงโอบกอดแล้วพาลงมาสู่พื้นอย่างไร้รอยขีดข่วนบุรุษผู้สวมหน้ากากสีเงินปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง มองเห็นเพียงริมฝีปากหยักโค้งเจือสีเรื่อ ดวงตาของเขาถูกอำพรางไว้ใต้หน้ากาก แขนแข็งแรงข้างหนึ่งถือดาบอีกข้างกำลังโอบรอบเอวคอดของหลิวซืออิน ประคองนางให้ร่อนลงพื้นอย่างมั่นคง ท่า

บทเรียนนี้ทำให้แม่หนูเสี่ยวหยาต้องนิ่งคิด นางยังเยาว์วัยนัก แม้จะเรียนยุทธจนคิดไปเองว่าตัวเองเก่งกาจ แต่เรื่องเกี่ยวกับผู้คน นางยังอ่อนเดียงสา ตามผู้อื่นไม่ทัน สิ่งนี้ต้องใช้ประสบการณ์ชีวิตในการเรียนรู้ “ไม่เจ้าค่ะ ข้าด้อยปัญญา คิดเอาเองว่าชีวิตล้วนง่าย ที่แท้เป็นตัวข้าที่โง่เขลา” แม่หนูยอมรับตามตรง พลางถอนหายใจออกมาอย่างน่าเอ็นดู จนคนเป็นแม่ต้องยื่นมือมาลูบศีรษะน้อยๆ ปลอบโยน “เพราะเจ้ายังเด็ก เจ้าไร้เดียงสาเกินไป จนไม่เข้าใจเล่ห์กลของผู้คน จำเอาไว้นอกจากแม่และตัวเจ้าเอง อย่าเชื่อใจผู้ใด” คำสั่งสอนนี้ทำให้แม่หนูกะพริบตาปริบๆ เข้าใจครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งไม่เข้าใจ “เหตุใดข้าถึงเชื่อใจได้แค่ตัวเองกับท่านแม่ แล้ว ท่านทวด ท่านตา ท่านยาย พี่หลี่ซิน ท่านน้าหลิว อี้หนิงผิงอันล่ะ ข้าเชื่อใจพวกเขาไม่ได้หรือเจ้าคะ” “เช่นนั้นเจ้าลองตอบแม่มาว่า คนที่เจ้าเอ่ยถึงเหล่านั้น เจ้าจะบอกพวกเขา เรื่องดินแดนไร้กาลเวลาได้หรือไม่” หลิวซูซูพาลูกสาวมายังท่าเรือของสำนักเสวียนหลง นางพาเจ้าตัวน้อยนั่งรอที่เก้าอี้

“แม่นางหลิว ท่านพาเสี่ยวหยาขึ้นมาเองหรือ” ชางหลินขยับไปจ้องมองแม่หนูน้อยใกล้ๆ โจวอวี่เหวิน นั่งยองๆ ยื่นมือไปจับไหล่แม่หนู ให้มองหน้าตัวเองเอ่ยถามว่า “เสี่ยวหยา เหตุใดเจ้าไม่รอให้อาโจวพาขึ้นมา” “ท่านอา ท่านมัวแต่เถียงกับท่านน้าชาง ท่านแม่จึงพาข้าขึ้นมาก่อน” เสี่ยวหยาตัวน้อยไม่ได้บอกว่า นางขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง “เอาไว้คราวหน้า เจ้าให้ท่านอาพามานะ” โจวอวี่เหวินนัดแนะ แม่หนูพยักหน้ารับ ทำให้เขายิ้มกว้างหันมามองหน้าชางหลิน แสดงให้เห็นว่าแม่หนูเลือกเขา “แม่นางหลิว พาเสี่ยวหยาเข้าไปด้านในก่อนเถอะ” ชางหลินขี้เกียจจะตอบโต้กับโจวอวี่เหวิน จึงเปิดประตูพาสองแม่ลูกไปยังด้านใน “ข้าจัดห้องพักให้ท่านกับเสี่ยวหยา อยู่ใกล้ๆ ห้องของข้า” ชางหลินพาทั้งสองมายังห้องพัก โจวอวี่เหวินนั้นรออยู่ตรงห้องรับแขก ไม่ได้ตามมาด้วย เพราะเป็นที่ส่วนตัวของสตรี “ท่านน้าชาง ท่านเป็นหัวหน้าของท่านอาโจวหรือเจ้าคะ” แม่หนูน้อยเอ่ยปากถาม ขณะสังเกตเห็นการโต้เถียงกั

“คนเหล่านี้ ต่อไปจะกลายเป็นครูฝึกให้พี่น้องในสาขานี้ ข้าได้ชี้แนะพวกเขาไว้แล้ว” หลิวซูซูวางแผนฝึกคนกลุ่มแรกจำนวนยี่สิบคนขึ้นมา เพื่อเป็นครูฝึกให้คนอื่นๆ ในสาขานี้ หนึ่งเดือนนี้นางดึงศักยภาพของคนเหล่านี้ออกมา และให้พวกเขาดื่มน้ำพุเยว่จิน เพื่อให้ร่างกายแข็งแกร่ง ปรับเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นมือสังหารระดับสูง “ขอบคุณพี่สาวหลิวมาก ข้าเชื่อว่าพวกเขา จะทำให้ศิษย์สำนักสาขาทักษิณของเราไม่ขายหน้า” ชางหลินสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของทุกคนแม้ไม่ได้ทดสอบ “พี่สาวหลิว ท่านอยากเข้าร่วมงานประลองครั้งนี้หรือไม่” แม้จะมั่นใจขึ้นหลายส่วนว่า พี่น้องที่หลิวซูซูฝึกฝนจะมีฝีมือพัฒนาขึ้น แต่ชางหลินก็อยากให้หลิวซูซูไปร่วมด้วย “ท่านพาเสี่ยวหยาไปด้วยดีไหม นางจะได้เปิดหูเปิดตา” โจวอวี่เหวินเกลี้ยกล่อม เขาส่งสายตาให้เสี่ยวหยา แม่หนูน้อยได้ยินก็รู้สึกอยากไป จึงมองมารดาคล้ายอ้อนวอน “ก็ได้ ข้าก็อยากไปดูการประลองเหมือนกัน แต่ข้าขอไม่เข้าร่วมประลองนะ” หลิวซูซูตอบรับแต่มีข้อแม้ นางไม่อยากเปิดเผยตัวต

“ไม่ลำบากเลยพี่สาวหลิว ข้าอยากให้ท่านกับเสี่ยวหยาเดินทางด้วยความสะดวกสบายที่สุด เรามีเวลาเหลืออีกเยอะ ค่อยๆ เดินทางไป ชมวิวทิวทัศน์ข้างทางไปก็ได้” ชางหลินเอาอกเอาใจสองแม่ลูกเต็มที่ หลังจากหลิวซูซูได้ฝึกฝนศิษย์ยี่สิบคนแรกแล้ว เมื่อนางทดสอบพวกเขาก็ต้องตื่นตะลึงกับศักยภาพและพลังยุทธที่เพิ่มขึ้นจนน่าตกใจ ความสามารถด้านอื่นก็พัฒนาจากเดิม ความแข็งแกร่งและฝีมือของพวกเขา เหนือกว่าศิษย์สำนักคนอื่นๆ ในเกาะอิ่นเต่า อีกทั้งยังสามารถเป็นครูฝึก ช่วยฝึกฝนคนอื่นๆ ให้มีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น ความรู้ที่หลิวซูซูถ่ายทอดให้ชางหลินกับโจวอวี่เหวิน เป็นความรู้ด้านการบริหารจัดการผู้คน และยังมีความรู้เรื่องการสร้างอาวุธ ตำราฝึกยุทธ รวมถึง มอบสูตรยารักษาแผล ยาห้ามเลือด ยาต้านพิษ เหมาะสำหรับมือสังหารในขณะปฏิบัติภารกิจ “ท่านน้าชาง เมืองหลวงคือสถานที่แบบใดกัน” เสี่ยวหยาน้อยเอ่ยถามอย่างสนใจ ชีวิตห้าปีที่ผ่านมาแม่หนูน้อยเติบโตในหนานไห่ ไม่เคยออกไปจากเมืองนี้มาก่อน “เมืองหลวงคือศูนย์กลางของแคว้นเป่ยฉี ที่นั่นมีพระราชวังของฮ่องเต้ผู้ปกครองแคว้นเป่