Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ: Bab 11 - Bab 20

เช้านี้นางตื่นมาทำอาหารแต่เช้า อาจจะเป็นเพราะเริ่มชินที่มีบุรุษมาอยู่ในบ้านเดียวกัน นางจึงได้พักผ่อนพอควรไม่เหมือนวันแรก คืนนั้นทั้งคืนนางนอนไม่หลับเลย และเป็นไปตามคาดเขาถามถึงที่มาที่ไปของที่นอนเนื้อนุ่มที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างสนอกสนใจ นางจึงบอกเพียงสั้นๆว่าซื้อมาตอนไปเดินตลาดแต่คนขายบ้านอยู่แถวนี้จึงอาสานำมาส่ง เมื่อคืนนี้ทั้งนางและสามีจึงยกแคร่ออกไปและนำเสื่อกกมาปูพื้นตามด้วยที่นอนขนาดหกฟุต สามคนพ่อแม่ลูกจึงนอนด้วยกันเป็นครั้งแรก ดีที่นางนำบุตรสาวนอนตรงกลางจึงไม่เขอะเขินมากนัก“วันนี้ทำโจ๊กไข่เยี่ยวม้าก็แล้วกัน” นางเข้าไปในมิติพิเศษพร้อมมองหาวัตถุดิบแต่นางกลับรู้สึกว่า ในมิติพิเศษนี้มีพืชพันขึ้นเพิ่มเติมหลายอย่าง ทั้งผลไม้และพืชผัก ไหนจะไก่ไข่ ปลาดุกนา ปลาช่อนนา นาข้าว นาเกลือ!!และของที่นางบริจาคไว้ก็ลดจำนวนลงเรื่อยๆ“ให้เราใช้แก้ขัดก่อนสินะ นี่มันแทบจะเป็นเมืองๆนึงแล้ว” ปุ๋ยธรรมชาติก็มีไม่น้อย น้ำท่าอุดมสมบูรณ์จนนางมั่นใจว่าของในนี้จะเปลี่ยนแปลงตามความจำเป็นของนาง “เกลือนี่มีไม่น้อย ไหนจะอุปกรณ์ทำเกลือนี่อีก หากมีใบค้าเกลือก็คงดี” นางบ่นพึมพำก่อนรีบออกมาจัดการต้มโจ๊กในหม้อดินเผา

”เอาไปมอบให้ท่านแม่เถิดเจ้าค่ะพรุ่งนี้แม่ไก่ก็ออกอีก ผักนี่ที่แบ่งไว้ให้ท่านยายลี่ก็มอบให้ท่านแม่ไปก่อนคราหน้าค่อยแบ่งก็ไม่สาย“ นางรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด เพราะมือหน้าหยิบผักพร้อมไข่ไก่ขึ้นมาและวางลงอย่างเกรงใจนางและคิดไม่ตก นางจึงเป็นฝ่ายบอกเขาเองเพื่อให้เขารับรู้ว่านางเข้าใจ”เพราะบุณคุณที่ข้ามิอาจละเลย ขอบใจเจ้ามากอาหรง“ เขานำผักใส่ห่อผ้าชุบน้ำและวางบนตะกร้าสานพร้อมหยิบไข่ไก่วางลงไปจากนั้นจึงหิ้วออกมาด้านนอก พร้อมยื่นให้พี่ชาย”ท่านแม่ ข้ากับอาหรงปลูกผักเลี้ยงไก่ สิ่งที่ข้าสองคนพอมีปัญญาคงมีเพียงสิ่งนี้ขอรับ“ สิ่งที่ได้รับแม้มากมายแต่ไม่ถูกใจผู้ให้กำเนิดนางมองสิ่งของในตระกร้าอย่างดูแคลน “เจ้าสี่ข้าเลี้ยงดูเจ้าหมดข้าวแดงแกงร้อนไปตั้งเท่าไหร่ ยามนี้ข้าลำบากแผ่นเงินสักแผ่นเจ้าเองกลับไม่หยิบยื่นเช่นนี้เจ้ายังเคารพข้าหรือไม่ บ้านเรือนเจ้าปรับจนดูดีแม่อย่างข้าเจ้ากลับเนรคุณเช่นนั้นหรือ ทวยเทพจะต้องลงโทษเจ้า!!“ ร่างสูงยืนนิ่งไม่ไหวติงจนนางต้องรีบเกาะแขนเขาเอาไว้ พร้อมบีบให้กำลังใจ แต่ภายในใจนางนั้นเส้นความอดทนขาดผึงเรียบร้อย”ท่านแม่สามี ยามนี้ข้าและพี่เฉินลำบากไม่น้อย เจินเจินเองก็ยังเล็กนัก

กลางดึกคืนนึงนางไม่ได้หลับ แต่กลับทำตัวคล้ายคนหลับไปแล้วต่างหาก เสียงขยับลุกของอีกฝั่งที่นอนทำนางผ่อนลมหายใจ ”ดูท่าว่าสามีของข้ากำลังจะไปแบบไม่ลา” นางรอจนเขาจัดการทุกอย่างเสร็จก็เดินถือตะเกียงออกมายังลานหน้าบ้านที่บัดนี้ไม่ได้มีเพียงสามี แต่ยังมีเหล่าทหารม้าอีกหลายสิบนาย“เฟิงหรง..” น้ำเสียงทอดอ่อนไม่ได้ทำให้นางบรรเทาความเจ็บปวดแต่อย่างไร ทุกสิ่งยังอัดแน่นอยู่ในอก“คราก่อนข้ามีเจินเจิน ท่านถูกเรียกไปรบ วันนึงท่านกลับมาพร้อมความทรงจำที่ว่างเปล่า ข้าเองกลัวแสนกลัวแต่ต้องประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เพื่อท่านและลูก แล้วเหตุใดวันนี้ถึงปล่อยให้ข้าต้องเผชิญทุกอย่างตามลำพังหรือเจ้าคะ” นางมองกำไลทองและแหวนทองที่ประดับอยู่บนนิ้วและบนข้อมืออย่างโหวงเหวงในอก“หน้าที่ที่ข้าได้รับ มิอาจบ่ายเบี่ยงได้ หรงเอ๋อ…วันนี้มันอาจจะยากลำบาก แต่ข้าเองทางเลือกแทบไม่มี แม้ไม่อยากห่างแต่ข้าเลือกสิ่งใดไม่ได้” ร่างหนาที่สวมชุดเกาะยืนอย่างสง่าผ่าเผยจนนางรู้สึกตัวเล็กลีบ ดวงตากลมโตมองไปยังเหล่าทหารที่ดูเหมือนนอบน้อมสามีนางพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น“รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ ท่านยังมีข้ากับลูกที่รออ

หลังจากบ้านรองกลับไปนางตัดสินใจเปิดจดหมายของสามีดู ใจความจดหมายมีเพียงสั้นๆ ว่ายามนี้กำลังทหารเริ่มถอยร่นเข้ามาในอำเภออู๋ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านที่นางอยู่เกือบสิบลี้ แต่ก็ไม่เป็นที่น่าวางใจ เขาบอกเพียงให้นางตุนเสบียงและรอประกาศจากทางอำเภอ หากเกิดสิ่งใดขึ้นให้ย้ายไปอยู่บ้านรอง“ท่านไม่รู้หรือว่าบ้านรองกำลังจะย้ายลงทางใต้” มือบางลูบหัวบุตรสาวแผ่วเบา เกิดในยุคที่มีแต่ภัยสงครามเช่นนี้ลำบากไม่น้อย นางตัดสินใจปิดล็อคบ้านดีๆและเข้าไปในมิติลับ อย่างไรก็มองออกมาเห็นบุตรสาวอยู่ดี ร่างบางเดินสำรวจไปรอบๆมิติพิเศษ ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนแปรงตามความเหมาะสมของช่วงเวลา นางเห็นสมุดจดรายชื่อสมุนไพรหากหลาย เขียนสรรพคุณต่างๆมากมายจนไล่ไม่หมด เห็นซาลาเปาที่นึ่งอยู่ในซึ้งร้อนๆ นมมากมายที่นางปั๊มเอาไว้ก็ยังอยู่ดี“มีเกวียนด้วยรึ หรือว่าเราต้องอพยพจริงๆ” ตอนนี้นางเองเริ่มวิตกเมื่อคิดว่าบุตรสาวตัวน้อยยังเด็กนักจะทนฝ่าความลำบากกับนางได้หรือไม่ เรื่องอาหารนางไม่ห่วง ยังมีของจำเป็นหลายอย่างในมิติพิเศษนี้ที่สามารถหยิบใช้ได้ แต่เรื่องการทนแดด ทนฝนนั้นนางห่วงลูกน้อยสุดหัวใจ“ท่านเองคงจะลำบากอยู่เช่นกัน” นางไม่ใช่คนไร้

หลังจากกลับจากตลาดนางเอาแต่พะวงถึงสิ่งที่จะต้องเตรียมยิ่งนางมีลูกอ่อนยิ่งหนักใจ“เจ้าเห็นคำสั่งอพยพแล้วใช่หรืิอไม่ อาหรงเจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร” สาวชาวบ้านที่นั้งเกวียนกลับพร้อมกันเอ่ยถามสีหน้าทุกคนที่อยู่บนเกวียนนี้ทุกข์ใจไม่น้อย“ข้ากังวลอยู่ไม่น้อยเจ้าค่ะ พวกท่านเล่าเจ้าคะ คิดเห็นว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี” อย่างไรนางก็เป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆที่มีบุตรสาวตัวน้อยติดมาด้วย เรื่องจะให้แกร่งเกินบุรุษนั้นยากเย็นนัก“บ้านข้ามีญาติอยู่เมืองหลวงอาจไปขอพักอาศัพเพียงชั่วคราว” “พวกข้าเองคงลงใต้อย่างไรก็ยังพอมีเวลา เจ้าเล่าอาหรงกลับบ้านใหญ่หรือไม่” ความคิดนั้นไม่เคยอยู่ในหัว นางจะไม่พาลูกไปเจอคนอำมหิตคนนั้นอีกเด็ดขาด“ข้าจะไปเมืองเจียงเจ้าค่ะ” คำตอบของนางทำทุกคนทำสีหน้าปั้นยาก“ไกลโขเช่นนั้นเจ้าอาจเกิดอันตรายหากเดินทางไปเจอพวกข้าศึก” ชาวบ้านคนนึงเอ่ยขึ้นมานึกเพราะห่วงสองแม่ลูกไม่น้อยหากภายหน้าระหว่างเดินทางเจอข้าศึกจะมีชีวิตรอดอย่างไรกัน“คงต้องเสี่ยงเจ้าค่ะ ข้าจะอาศัยนอนพักตามเมืองต่างๆค่อยๆไปไม่รีบร้อน พี่เฉินเคยบอกข้าไว้เมืองที่ปลอดภัยจากสงครามที่สุดคือเมืองเจียง” นางเลือกจะเอ่ยว่าสามีเคยบอกมากกว่า