Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ: Bab 21 - Bab 30

ดึกดื่นเช่นนี้หลังบุตรสาวตัวน้อยเข้านอนนางรีบนำผ้ากระสอบมาม้วนแล้วมัดต่อกันเป็นโครงสร้างของเป้อุ้มเด็ก ส่วนเบาะนั้งนางตั้งใจทำให้หนาๆสักนิดเพื่อเจินเจินน้อยจะได้สบายตัว ก่อนจะยัดด้วยผ้าบุใยนุ่มที่พอจะหาได้ในมิติพิเศษ เมื่อได้โครงสร้างเป้อุ้มเด็กที่น่าพอใจ นางจึงเลือกผ้าไหมที่นุ่มเนียนมาเย็บเป็นชั้นสุดท้าย“แบบนี้น่าจะพอช่วยเบาแรงไปได้สักหน่อย” นางมองผลงานชิ้นเอกอย่างภูมิใจ แม้เวลานี้ตาใกล้จะปิดเพราะง่วงหงุ่นเต็มทีก็ตาม”ต่อไปก็กระเป๋าใส่ของ แล้วก็ทำเสื้อสำหรับให้นม“ นางทำทีละอย่างด้วยความพิถีพิถัน พรุ่งนี้ตั้งใจจะเก็บพืชผักที่พอกินได้ไปแบ่งปันชาวบ้าน เมื่อเย็บกระเป๋าสะภายหลังเรียบร้อยนางจัดการเก็บของสำคัญใส่ทันที ทั้งผ้าห่มของบุตรสาวและเสื้อผ้าที่พอจะหยิบจับได้ และที่สำคัญคือกระบอกไม้ไผ่สำหรับใส่น้ำดื่ม ที่นางจะแอบตักออกมาจากมิติลับทีละน้อย เพื่อไม่ให้เป็นที่หน้าสงสัยจนเกินไป ก่อนจะจัดการปิดบ้านโดยใช้ไม้ไผ่ปิดทับตามหน้าต่างให้เรียบร้อย ”วันนึงในภายหน้าข้าก็ยังอยากเก็บสมบัติชิ้นนี้ไว้ให้เจินเจิน“ นางมองบ้านหลังนี้แล้วนึกถึงผู้เป็นสามีที่แม้บาดเจ็บเขาก็ยังพยายามทำบ้านให้บุตรสาวได้มีที่

กองไฟลุกโชนในยามเช้ามืด ทำคนที่ออกเดินทางก่อนเวลาใจหายไม่น้อย “บ้านของข้าไม่มีอีกแล้ว” แม่เฒ่าลี่ร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ“ท่านยายโชคยังเข้าข้างที่เรารักษาชีวิตรอดมาได้ เดินทางต่อกันเถิดเจ้าค่ะ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ป่านนี้ข้าศึกคงเดินทัพแล้วเหมือนกัน” ทั้งหมดเห็นด้วยรีบออกเดินทางต่อแบบไม่หยุดพัก นางเองก็จัดการป้อนข้าวลูกในเกวียน หนูน้อยที่ตื่นมาในคราแรกมีความสงสัยบ้างแต่เมื่อพบเจอคนคุ้นหน้าก็อารมณ์ดี“ไงเจินเอ๋อ ไม่งอแงเช่นนี้ข้าหล่ะอิจฉาเจ้ากับเทียนเฉินเหลือเกิน” ลู่หลินหยอกล้อกับเด็กสาววัยหกเดือนไปตลอดทาง“ตอนคลอดก็คลอดง่าย ออกก่อนเวลาอันควรเสียอีก เติบโตมาก็ไม่ค่อยเป็นไข้เป็นหวัด ให้คุณแท้ๆเลย” แม่เฒ่าลี่คนทำคลอดก็รู้สึกภูมิใจไม่น้อย“เฟิงหรงให้คนขับเกวียนหันหัวไปทางทิศตะวันตกเถิด ไปทางนี้อาจเจอคนดักปล้นเสบียง” เสียงเตือนทำนางรีบหันไปมองก่อนจะแหวกผ้าคลุมออกไปแจ้งแก่จางเหว่ยและพ่อเฒ่าลี่“พี่ชายหันหัวเกวียนไปทางทิศตะวันตกเถิดเจ้าค่ะ ทางนั้นถึงจะไกลสักหน่อย แต่ไม่ต้องขึ้นเขาให้เสี่ยงโจรป่า” นางมองไปฝั่งทางที่มุ่งหน้าพบเป็นป่าเขาจึงมั่นใจว่ามีโจรซุ่มอยู่เป็นแน่“ข้าก็คิดเช่นนั้น” จา

”กำลังจะเข้าสู่เหมันต์เช่นนั้นหรือ…แล้วนี่คือสิ่งใดกัน“ นางมองผลไม้ที่มีสีแดงก่อนจะหยิบขึ้นมากัดกิน คำแรกที่กินเข้าไปนางรู้สึกสดชื่นและร่างกายกระปรี้กระเป่าสุดๆ”หืมมมตัวช่วยเดินทางนี่เอง“ นางเก็บผลไม้วิเศษสีแดงสดดูน่ากินออกมา ก่อนจะตระเตรียมของใช้จำเป็นอีกหลายอย่างเผื่อหยิบใช้สะดวก ไม่ลืมที่จะเตรียมน้ำอุ่นไว้อาบน้ำให้บุตรสาวตัวน้อยในวันพรุ่งนี้ด้วย“เฟิงหรง กำลังมีคนมาขโมยของ” นางได้ยินเสียงกระซิบจึงรีบออกมาทันที จัดการดับตะเกียงก่อนแง้มกระโจมดู“ชาวบ้านที่เดือดร้อนหรือ” นางถามกระรอกน้อยเซี่ยวจ้าน“ชาวบ้านในเมืองหลวง ตระเวรมาหลายครัวแล้วให้ข้าจัดการหรือไม่” นางส่ายหัวสายตาหวานมองเงาตระคุ่มสองเงาอย่างหมายมาด“หว่านแห่จับคนดีหรือไม่” กระรอกรีบปีนมาบนบ่านางทันที “ย่อมได้” กระรอกน้อยและนางขยับไปยืนตรงจุดเก็บอาหารและสัมภาระข้างเกวียน ก่อนจะแบ่งแหคนละฝั่ง ความไวดั่งพายุทำขโมยไม่ทันมอง เมื่อกระรอกน้อยคาบแหไปอีกฝั่งได้นางจัดการขึงขึ้นทันที“หนึ่ง สอง สาม” พรึบ ทันทีที่นับหนึ่งถึงสามทั้งนางและกระรอกโหมแหผืนใหญ่เพื่อไม่ให้ตั้งตัว เป้ง เป้ง เป้ง”ขโมยเจ้าค่ะ ขโมยยย“ นางจับกระมังมาเคาะจนเกิดเสี

เช้าตรู่วันนี้เทียนเฉินที่รู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เข้ามืดกำลังนอนมองเฟิงหรงและลูกสาวตัวน้อยอย่างรู้สึกผิด แต่เพราะภาระหน้าที่ทำเขาต้องปล่อยให้นางลำบาก มือหยาบจากการจับดาบจับอาวุธลูบไล้ใบหน้าอ่อนเยาว์อย่างแสนรัก นางก็เป็นเพียงสตรีมีวัยเพียงสิบแปดหนาวเท่านั้น“อืมมมเหตุใดจึงตื่นเช้านัก” นางที่โดนก่อกวนทั้งคืนลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก“พี่กวนเจ้าหรือไม่” เขาจ้องนางไว้แน่วแน่อยากจบศึกเพื่อกลับไปชดเชยให้เมียและลูก“ไม่เจ้าค่ะข้าตื่นเวลานี้ทุกวัน บาดแผลเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” นางลุกขึ้นก่อนแกะดูบาดแผลเขาที่แห้งสนิทไม่มีเลือดซึมแถมยังสมานดีอย่างไม่น่าเชื่อ“ไม่รู้สึกเจ็บเท่าที่ควร ยาเจ้าดีมากจริงๆ” เขาลุกขึ้นนั้งและสวมเสื้อเมื่อได้ยินฝีเท้าคนวิ่งเข้ามา“ท่านแม่ทัพน้อยฝ่าบาทมีรับสั่งให้ประชุมกองขอรับ หากท่านไม่ไหวข้าน้อยจะรายงานเดี๋ยวนี้” เสียงที่ดังอยู่นอกกระโจมไม่ได้ก้าวล่วงเข้ามาแต่อย่างใด“ข้าจะร่วมฟังด้วย ขอเวลาเพียงครู่” เขากดจูบที่หน้าผากนางแรงๆ “รอข้าอยู่นี่ ยามพลบค่ำข้าจะมา เตรียมตัวให้พร้อม” นางพยักหน้ารับก่อนมองร่างสูงใหญ่ที่เดินออกไปจนลับตา“แม่เชื่อแล้วว่าพ่อเจ้างานยุ่งจริงๆ” นางอุ้มบุ

“หากไปเมืองเจียงต้องมีจดหมายจากเมืองที่พวกท่านมา เพื่อป้องการหน่วยสอดแนมของข้าศึก” ข้าวของของพวกนางถูกขนจนครบทุกระเบียดนิ้ว“หากเป็นจดหมายจากหอโอสถคุนหลุนเล่าเจ้าคะ พวกข้าลี้ภัยมาจากตำบลลี้เพราะถูกข้าศึกรุกราน หอโอสถคุนหลุนมอบแผ่นป้ายนี้ให้ข้าใช้ยามยากลำบาก” นางมอบทั้งจดหมายและป้ายหยกให้พวกเขาดู นายทหารนำจดหมายและป้ายหยกไปมอบให้ผู้นำทัพดูก่อนจะเดินกลับมา“แม่นางมีสิ่งใดให้พวกเราช่วยหรือไม่ขอรับ” เขาถามนางอย่างน้อบน้อมจนนางอดแปลกใจไม่ได้“ข้าอยากขอที่ปลอดภัยพักค้าแรมสักคืนพอมีที่พักให้หรือไม่เจ้าคะ” นางมองชาวบ้านที่ลี้ภัยมาก็เกิดลังเล“มีแต่ที่อพยพแห่งนี้ แต่หากเดินทางไปอีกห้าลี้มีหมู่บ้านในหุบเขาพอให้ท่านขอพักได้สักคืน แจ้งแก่ผู้นำหมู่บ้านว่าเป็นคนของคุนหลุนเสีย” นางพยักหน้ารับก่อนออกเดินทางต่อ”ข้าจะไปช่วยส่องแสงสว่างให้พี่เหว่ย เจ้ากับลูกพักเถิด“ เพราะใกล้มืดเต็มทีลู่หลินจึงอยากออกไปนั้งเป็นเพื่อนสามี”นี่เจ้าค่ะ พกไว้อุ่นใจกว่า“ นางยื่นปืนผ่าหน้าไม้และมีดดาบให้คนทั้งคู่ ก่อนจะมองหาเซี่ยวจ้านอีกครั้ง”เซี่ยวจ้านเจ้าอยู่แถวนี้หรืิอไม่“ นางโอบกอดลูกน้อยไว้แนบอก ความหวาดกลัวมีไม่น้อย เ