All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ: Chapter 31 - Chapter 40

ฮูหยินน้อยแห่งจวนแม่ทัพเหยียนเหงื่อแตกผลักความเจ็บปวดวิ่งเข้าจู่โจมนางไม่หยุด บัดนี้มือบางกำผ้าห่มแน่นเหงื่อไคลไหลอาบจนเปียกชุม “เจ้าทนปวดเสียหน่อย หารู้สึกว่าอยากเบ่งจงรีบบอกข้า” หมอตำแยประจำหมู่บ้านถูกตามตัวตั้งแต่1ชั่วยามที่แล้ว ข้างๆมีแม่รองคอยให้กำลังใจ ส่วนลู่หลินนั้นต้มน้ำร้อนอยู่ในครัว “เจินเอ๋ออยู่ที่ไหนเจ้าคะ” ความเจ็บปวดทำนางนึกถึงวันนั้น วันที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ครั้งแรก แม้มาตอนคลอดเรียบร้อยแล้วแต่นางก็ยังได้สัมผัสความเจ็บปวดหลังคลอดดี จึงนึกถึงบุตรสาวไม่น้อย “เจ้าวางใจเจินเอ๋ออยู่กับอาเหว่ย” แม่รองของสามีนางอย่างหลานเฟินใช้ผ้าซับเหงื่อตามกรอบหน้าด้วยสีหน้าเป็นกังวล “แม่รองอีกนานหรือไม่เจ้าคะ กว่าข้าจะอยากคลอด” นางอยากจะเบ่งให้รู้แล้วรู้รอดแต่ถูกห้ามไว้ก่อน หากร่างกายพร้อมจะรู้สึกอยากเบ่งขึ้นมาเอง “อีกอึดใจเดียว หากร่างกายเจ้าพร้อม เจ้าจะมีแรงเบ่งเอง อดทนเอาเสียหน่อย“ พรึบ แอ็ดดด ผู้มาใหม่ที่ผลักประตูเข้ามาทำสตรีในห้องมองไปที่เขาเป็นตาเดียว ”พะ พี่เฉิน!! ท่าน!!!“ ร่างสูงในชุดเกาะเต็มยศเดินเข้ามาด้วยใจสั่นระรัว ”ข้ามาทัน มาทันเวลาพอดี อาหรงเจ้าไม่ต้องคลอดลูกอย่างเ

นางไม่ได้พักผ่อนตามที่น้องสาวในชาติภพนี้แนะนำ แต่ทำได้แค่มองเด็กสองคนเดินออกไปจากห้องนอนนิ่งๆ เธอมีแซ่เดิมว่าเซี่ยอวี๋หลินและมั่นใจว่าร่างที่เธอย้ายเข้ามาอยู่แทนมีชื่อและแซ่เดียวกันแน่นอน ดูจากหยกที่ห้อยอยู่บริเวณแขนบาง เหมือนจะมีสลักชื่อเอาไว้ทุกคน “เป็นไปได้ยังไง” เธอนึกย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เธอยังทำงานตรวจผู้ป่วยปกติ แต่จู่ๆมีสายเข้าและบอกแก่เธอว่ารถเธอถูกงัดในเวลาเกือบตีสอง เธอที่รู้ดีว่าในรถนั้นมีเอกสารสำคัญเพียงใดรีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ก่อนจะรู้ว่านั่นเป็นแผนของคนลวง อาแท้ๆต้องการทำลายพินัยกรรมของพ่อเธอ ที่จัดการยกมรดกให้แก่ผู้ยากไร้ส่วนนึงเสีย เพื่อที่ตัวเองจะได้ครอบครองมรดกในส่วนนั้นแทน เธอพยายามขอร้องให้เขาไว้ชีวิตเธอ แต่ไม่เป็นผลสำหรับผีพนันอย่างเขา จนกระทั่งชายผู้หนึ่งสวมหมวกปิดบังใบหน้า จัดการใช้เชือกรัดคอเธอจนแน่นนิ่ง ลมหายใจสุดท้ายเธอภาวนาให้มรดกทั้งหมดไม่ตกไปอยู่ในมือคนชั่วเช่นอาของเธอ“นี่มันอะไรกัน” ในขณะที่เธอคิดเรื่องของเธอที่ผ่านมา เหตุการณ์ต่างๆของเด็กน้อยเช่นเซี่ยอวี๋หลินก็ถูกถ่ายทอดออกมาพร้อมกันจนเธอเริ่มปวดหัว และตาลายจึงหลับตาลงและนอนนิ่ง ปล่อยให้เรื่องร้ายๆ

”เอ่อ ก็ตอนนี้เราเดือดร้อนมิใช่หรือ หากอยู่แบบนี้เจ้าและน้องเล็กคงไม่มีทางได้รู้หนังสือ เรื่องแต่งงานข้าก็ยังไม่คิด แต่คราก่อนตอนท่านป้ามาเยี่ยมท่านบอกว่าหากมีสิ่งใดให้ช่วยให้ไปหาท่านที่เรือน ข้าจึงคิดว่านี่เป็นการดีที่จะหลุดพ้น เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่“ เมื่อเห็นน้องสาวพยักหน้าเห็นด้วยจึงวางใจ ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ไม่มีใครอยากถูกกดขี่เป็นแน่“เจ้านอนได้แล้วพรุ่งนี้กินอาหารให้อิ่มท้องแล้วที่เหลือพี่หญิงของเจ้าคนนี้จะจัดการเอง” เซี่ยเข่ออ้ายยังมีความกังวลกับท่าทีเปลี่ยนไปของพี่สาวบ้างแต่นางกลับรู้สึกชอบพี่สาวตอนนี้มากกว่าตอนก่อนป่วย แม้พี่สาวจะพยายามดูแลนางและน้องชายอย่างเซี่ยซานสุ่ยเป็นอย่างดีแต่ไม่ค่อยกล้ามีปากเสียงกับท่านย่าหรืออาสะใภ้มากนัก เรียกว่ายอมได้ตลอดเวลาจนตัวเองล้มป่วย แต่วันนี้นางกลับเห็นแววตาระยิบระยับคล้ายหาทางเอาตัวรอดอยู่ตลอดเวลานั่นนับว่าเป็นเรื่องดี จึงยอมกลับไปนอนหลับเสีย พรุ่งนี้นางภาวนาให้คนสกุลโหลวยื่นมือเข้ามาช่วยทีเถิด“เห้อออ ค่อยทำอะไรสะดวกหน่อย” นางมองสภาพเรือนที่ผุพังตามกาลเวลา แต่หากเดินดูรอบๆดีๆจะเห็นว่าเรือนสวนแห่งนี้ใหญ่โตพอดู เพียงแต่ว่าขาดการดูแลไปสักนิดจ

”ทำความเคารพแม่บ้านจาง ข้ากับอาซานมาขอความช่วยเหลือ โปรดรายงานท่านป้า พี่หญิงใหญ่ของข้าแย่แล้วเจ้าค่ะ!!“ เสี่ยวจี๊หลบสายตาแม่บ้านจางพัลวัน เมื่อสาวใช้รายงานว่าที่เนื้อตัวคุณหนูรองและคุณหนูสามบ้านเซี่ยเปียกเปื้อนเพราะฝีมือใคร“จงรู้ไว้ว่า…เจ้าทำหน้าที่เพียงเฝ้าประตู ใครเข้าพบได้เป็นหน้าที่ของฮูหยิน มิใช่เจ้ามาตัดสินใจโดยพละการ” พูดจบก็รีบรายงานเจ้านายทันที ก่อนโหลวฮูหยินที่รับฟังคำยอกเล่าของเด็กๆด้วยความร้อนใจ จึงรีบเดินทางมาที่เรือนสวนสกุลเซี่ย แต่ทันทีที่สาวใช้เปิดประตูรั้วของจวนกลับพบว่า เซี่ยเหิงฟู่กำลังลากร่างบางของเซี่ยอวี๋หลินมาตบตีอยู่กลางบ้าน“บอกข้ามา!!เจ้าเด็กเหลือขอสองคนนั่นอยู่ที่ไหนกัน!!ไม่เช่นนั้นข้าจะตีเจ้าจนตาย”“หยุด!! หากเจ้ากล้าฟาดลูกสะใภ้ข้าเพียงแปะเดียว ข้ากับเจ้าได้เห็นดีกันแน่” ดีที่นางรอบครอบตามท่านนายอำเภอและคนของทางการมาด้วย“พะพี่หลี ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ” เดิมทีเซี่ยเหิงฟู่เป่าหูแม่สามีให้ขังเด็กๆไว้ที่นี่ เพื่อที่เวลานางอารมณ์เสียจะได้มีที่ลงอย่างถนัดมือ เพราะเรือนสวนแห่งนี้ห่างไกลผู้คนพอสมควร และยังมีพื้นที่กว้างใหญ่ จนเชื่อว่าหากเกิดการเสียงดังคงไม่มีใค

“มะไม่ได้ๆไม่ได้จริงๆตวนเอ๋อ คือว่า…” เมื่อลูกสะใภ้คนโปรดสะกิดนางเฒ่ารีบรั้งไว้ทันที เรื่องยกสมบัติกลับมาไว้ที่เรือนเป็นไปไม่ได้“เหตุใดจึงไม่ได้ ท่านแม่มิได้ยกไปอำนวยความสะดวกให้หลานๆหรือ” เขาขมวดคิ้วหมุ่น“คือว่า…”“ท่านย่านำทรัพย์สินหรือแม้กระทั้งโต๊ะตู้เตียงไปขายให้พ่อค้าหมดแล้วขอรับท่านอา และท่านย่ายังเอาเงินที่ได้ไปปรับปรุงเรือนนอนของท่านย่าและอาสะใภ้อีกด้วย” เซี่ยซานสุ่ยรีบรายงานผู้เป็นอาทันที ถึงเวลาเอาคืนแล้ว“ท่านแม่ ท่านใจดำเหลือทน!! ตี้ฟาง!!” เซี่ยตวนอู่เรียกคนสนิทให้เข้ามาหา“ต่อไปนี้เจ้าจัดหาคนทำบัญชีในจวนข้า ข้าจะออกค่าใช้จ่ายเฉพาะเท่าที่จำเป็นในจวนเท่านั้น หากเป็นเรื่องส่วนตัว ใครอยากมีให้หาเอาเองทั้งแม่ข้าและเมียข้า สั่งห้ามใช้จ่ายฟุ่มเฟือย มีอะไรกินอันนั้น จัดระเบียบในจวนใหม่ ตามท่านแม่ข้าและสตรีผู้นี้กลับไปรอที่จวน ถ้าข้าไม่อนุญาติห้ามใครลุกออกไปไหนเด็ดขาด หากไม่ฟังคำสั่งขับไล่ออกจากตระกูลทันที!!” สองแม่ผัวลูกสะใภ้แทบทรุด แต่ต้องยอมรับว่าชีวิตทุกวันนี้มีกินมีใช้ได้เพราะเซี่ยตวนอู่จริงๆ จวนที่พำนักอยู่ก็มาจากบุตรชายคนรองได้รับจากตำแหน่งหน้าที่ในวัง โดยมีแม่ทัพเซี่ยบุ