All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ: Chapter 41 - Chapter 50

“พี่หญิงซาลาเปานี่อร่อยเหลือเกิน ข้าไม่เคยกินของอร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย” หลังจากสาวใช้ไปซื้ออาหารที่ตลาดได้ซาลาเปาใส้เนื้อมาถึง8ลูก นมแพะอีก2โถ เด็กน้อยอย่างเซี่ยซานสุ่ยก็ชื่นชมไม่หยุดปาก“ข้าเชื่อแล้วว่าน้องเล็กไม่เคยกินอะไรอร่อยเท่านี้จริงๆ” เพราะซาลาเปาในมือนั้นเป็นลูกที่สามแล้ว ส่วนนางกินไปเพียงลูกเดียวก็อิ่มแป้ “มู่เหยียนปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่“ นางเลือกจะถามและทำข้อตกลงกันเสียก่อน”17หนาวเจ้าค่ะ บ่าวอยู่ในค่ายทหารเป็นส่วนใหญ่แต่2ปีหลังมานี้ท่านแม่ทัพและฮูหยินส่งบ่าวกลับมารอเวลาดูแลคุณหนู โดยให้ฝึกงานครัว งานบ้านในจวนสกุลโหลวเพื่อรอเวลาเจ้าค่ะ“ นางตอบอย่างกระฉับกระเฉงซึ่งคนแบบนี้แหละที่เซี่ยอวี๋หลินชอบ”อยู่เรือนนี้มีเพียงพวกเรา เจ้าไม่ต้องทำงานบ้านคนเดียวเพราะในเรือนยังต้องปรับปรุงอีกมาก วันนี้คงต้องรบกวนเจ้าช่วยกันทำความสะอาดเรือนนอน แล้วพรุ่งนี้ข้าจะตรวจดูว่าต้องซ่อมแซมสิ่งใดก่อน“ การซ่อมแซมต้องใช้เงินเห็นทีว่าคืนนี้นางต้องเข้าไปสำรวจมิติลับเสียหน่อยว่าพอมีของมีค่าอันใดที่สามารถขายได้บ้าง พูดถึงตรงนี้ก็อดนึกถึงห้างของพ่อนางในยุคก่อนไม่ได้ เพราะปัญหาญาติพี่น้องนางจึงตัดสินใจปล่อยใ

”เช่นนั้นท่านต้องกลับจวนสกุลโหลว ในเรือนนี้มีแต่สตรีคงไม่เหมาะที่ท่านจะมานอนซมพิษไข้ที่นี่“ รอยถูกฟันยาวแทบพันรอบแขน นางมั่นใจว่าเขาต้องมีไข้แน่นอน เพราะการเสียเลือดทำใบหน้าเขาเริ่มซีดเซียว“อย่าบอกใครว่าข้าอยู่ที่นี่ ขอให้ข้าพักอาศัยจนกว่าจะเดินเหินสะดวก ร่างกายอ่อนแอเช่นนี้เป็นช่องว่างให้ศัตรูพรากชีวิตข้าได้” เสียงที่อ่อนละโหยทำนางถอนหายใจ ในเมื่อเลือกจะช่วยก็คงต้องช่วยจนถึงที่สุด“กัดผ้าเอาไว้ แผลท่านลึกเกินไปต้องเย็บ” นางใช้เข็มจุ่มลงบนแอลกอฮอลล้างแผลก่อนจะจัดการเย็บปิดปากแผลอย่างชำนาน การเย็บแบบนี้ไม่เป็นปัญหาต่อเขาสักนิด แต่ปัญหาที่มีตอนนี้คือ สตรีที่ถูกควบคุมโดยผู้เป็นย่ามาตั้งแต่เด็กเหตุใดจึงรู้เรื่องการแพทย์ และยังมียากลิ่นแปลกๆพวกนี้อีก เขาอยู่ในสนามรบมาเกือบ3ปี ไม่เคยพบเจอยาแบบนี้“เรียบร้อย พรุ่งนี้ท่านต้องไข้แน่ๆ” นางฉีดยาแก้ปวดและแก้อักเสบเข้าแขนเขาอีกข้างก่อนจะพันแผลและทำความสะอาดร่างกายส่วนบนเขาโดยไม่มีการเนียมอายใดๆทั้งสิ้น“รอข้าอยู่นี่ ข้าต้องบอกน้องๆก่อนว่ามีนกปีกหักมาอาศักชายคาเรือน” พูดจบก็ยักคิ้วให้อย่างยั่วโมโห“ใช่คนเดียวกันแน่หรือ” ความสงสัยทั้งหมดเขาทำได้แค่

หลังจากเดินดูของพอคราวๆนางเลือกจะเดินไปโรงไม้ก่อนตรงเข้าไปหาเถ้าแก่“ข้ามาจากเรือนสวนแม่ทัพเซี่ย อยากรบกวนเถ้าแก่ ปีกไม้นี่หากข้าจะนำไปซ่อมแซมหลังคา และคานไม้นั่นก็ด้วยท่านสามารถส่งคนไปวัดระยะได้หรือไม่เจ้าคะ” วันนี้นางต้องทำทุกสิ่งให้ไว จากการกวาดสายตาดูพบว่าโรงไม้แห่งนี้ใหญ่ที่สุดมีคนงานอยู่ไม่น้อย ไม้ส่วนใหญ่ถูกตากจนแห้งหลังตัดแบ่งตามความต้องการแต่ละประเภท“ย่อมได้ หากคุณหนูต้องการไม้ชนิดไหนโปรดเลือกไว้ก่อน เมื่อคนของข้าไปวัดเรียบร้อย จะได้เตรียมไม้ไปถูก” เถ้าแก่ที่รู้ว่านางมาจากสกุลไหนอดแปลกใจไม่ได้ ชาวบ้านแถวนี้มีหลายคนที่รู้ว่า บุตรสาวแม่ทัพเซี่ยอยู่กับผู้เป็นย่าไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก หากแจ้งว่าจะปรับปรุงเรือนสวนเช่นนี้ คงแยกออกจากย่าใจร้ายนั่นได้แล้วกระมัง“ข้าต้องการไม้ที่แห้งและแข็งแรง รบกวนเฒ่าแก่ด้วยนะเจ้าคะ” เจ้าของโรงไม้พยักหน้าก่อนหันไปสั่งการคนในร้าน“เช่นนั้นข้าจะอาสาไปดูที่เรือนเอง ว่ามีส่วนใดต้องปรับปรุงบ้าง เจ้าต้องการช่างไม้ฝีมือดีด้วยหรือไม่” แม้นางจะไม่ใคร่อยากให้ใครรู้ว่าอยู่กันเพียงสตรีและเด็ก แต่คำมั่นที่แม่ทัพโหลวบอกนางว่าจะส่งคนมาช่วยดูแลก็ทำให้นางพยักหน้ารับ

”พวกเจ้าเนรคุณ!! ทำคนแก่ในบ้านเป็นทุกข์พวกเจ้าต้องไม่ตายดี ฮื่อๆๆๆ“ เซี่ยอวี๋หลินกอดน้องๆแน่น ในใจเดือดดาลเพียงใดนางก็ทำได้แค่แสดงออกเป็นเพียงสตรีที่อ่อนแอเท่านั้น ต่อหน้าผู้คนที่หวังดี นางไม่ควรปีกกล้าขาแข็งจนเกินไป”อดทนเอาหน่อย วันนี้ทุกอย่างต้องจบ!!“ นางกระซิบบอกน้องๆก่อนจะถูกมู่เหยี่ยน ประคองให้ลุกขึ้นไปยืนด้านหลังโหลวฮูหยิน“ท่านเป็นถึงแม่ท่านแม่ทัพเซี่ย เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดใต้เท้าเซี่ยตวนอู่ เหตุใดความเมตตาต่อบุตรหลานที่มีเพียงสามคนถึงได้น้อยนิดนักหล่ะ” โหลวหลีชงเอ่ยถามหญิงชราสูงวัยที่แสร้งร้องไห้จนทุกคนเอือมละอา“เพราะพวกนั้นไม่คู่ควรเป็นทายาท สกุลเฉิงเป็นเพียงทหารธรรมดาริอาจจับปลาใหญ่คือบุตรชายข้า พวกนั้นเป็นเพียงเด็กที่เกิดจากการไม่ยินยอมของข้า หากข้าจะไม่อยากรับเข้าจวนข้าผิดงั้นหรือ” คำพูดเห็นแก่ตัวทำเสียงชาวบ้านแตกฮือ“เช่นนั้นท่านย่าต้องการสิ่งใด การรั้งพวกข้าไว้ไม่ให้ตามท่านพ่อท่านแม่ไปอาศัยยังสนามรบ เพราะท่านย่าต้องการทรมานจิตใจท่านแม่ให้เจ็บปวดยามห่างลูกใช่หรือไม่เจ้าคะ เมื่อทำสำเร็จยังมีสิ่งใดที่ท่านต้องการอีก” ครานี้เซี่ยอวี๋หลินพูดตรงไปตรงมาทุกถ้อยคำ“ท่านแม่ นั่น

”หากพรุ่งนี้เรื่องยุ่งๆเบาบางลง คงได้ลงมือทำของเตรียมขายเสียที แค่คิดถึงเงินๆๆแล้วก็เงิน ก็มีความสุขไม่น้อย ต่อจากนี้พี่หญิงของพวกเจ้าจะรับผิดชอบชีวิตพวกเจ้าเอง“ สายตาหวานมองดูเด็กสองคนที่ชื่นชมถังหูลู่และขนมน้ำตาลในมืออยู่ที่ลานหน้าบ้านอย่างมีความสุข”ในหัวข้าตอนนี้มีแต่เมนูที่อยากจะขุนเจ้าสองคนให้อวบอ้วนกว่านี้จริงๆ“ นางท้าวคางมองเด็กๆเพียงครู่ ก่อนที่จะไปเตรียมอุปกรณ์ทำสบู่ และลองคิดที่จะนำกระดาษสามาห่อหุ้มให้ดูสวยงาม“มู่เหยียน ตราประทับนั่นทำยากหรือไม่” ตราประทับมีหลายแบบ มีทั้งแบบจุ่มหมึก เพื่อลงนามและอีกแบบคือวางขี้ผึ้งลงไปก่อนจะวางแท่นตราประทับ ทับลงไปบนขี้ผึ้งเพื่อปิดผนึกจดหมายหรือเอกสารลับ“มีร้านขายอุปกรณ์พวกนี้อยู่ในตลาด หากคุณหนูสนใจวันพรุ่งนี้บ่าวจะพาไปเจ้าค่ะ” นางโบกมือก่อนเอื้อมไปดึงกลีบดอกกุหลายขึ้นมา ในเรื่อนนี้ดอกไม้บานสะพรั้งไม่น้อยแม้ขาดการดูแล เธอไม่ได้รู้สึกผูกพันกับพ่อแม่ และเชื่อว่าเซี่ยเข่ออ้ายและเซี่ยซานสุ่ยเองก็เช่นกัน แต่สามคนพี่น้องนี้ผูกพันกันแน่นอน ขนาดที่นางเองพึ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ยังรู้สึกผูกพัน“เจ้าไปที่ตลาดในช่วงเช้า ซื้อเชือกป่านมาให้ข้าสัก5ฉือ