All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ: Chapter 51 - Chapter 60

นางกวาดสายตาดูรอบร้านอย่างภาคภูมิใจ แม้แขกที่นางเชิญจะมีไม่กี่คน แต่ส่วนใหญ่ก็เลือกซื้อสิ้นค้ากลับไปไม่น้อยเช่นกัน จนของบางอย่างหมดเกลี้ยงทีเดียว”วันนี้ดึงร้านลงเร็วหน่อย ข้าจะเข้าครัวทำอาหารเลี้ยงเอง” เสียงปรบมือของเหล่าคนงานและสาวใช้ที่มาช่วยกันวันนี้ดังกึกก้อง เวลาหนึ่งเดือนที่นางมาอยู่ที่นี่ นางทำได้อย่างที่พูดจริงๆ อยากให้ใครบางคนมาเห็นเหลือเกิน“เหล้าหมักข้าวโพดนี้ท่านลุงนายอำเภอมอบให้เป็นของกำนัลเปิดร้าน ดื่มให้เต็มที่” นางเข้าครัวไปช่วยมู่เหยียนทำอาหาร มีทั้งไก่ดำต้มน้ำแกง เนื้อผัดเปรี้ยวหวาน ขาหมูตุ๋นผักกาด หมั่นโถว และเพิ่มเติมคือถั่วทอดที่ใครได้ชิมต่างติดใจ โดยมีคนสกุลโหลวมาร่วมฉลองด้วย ทั้งโหลวฮูหยิน บุตรชายคนโตและสะใภ้ใหญ่ บุตรชายคนเล็กที่กลับจากงานราชการในวังพอดี หนนี้นางพึ่งพบหน้าเขาเป็นครั้งแรก หน้าตาที่ถอดแบบกันมานั้นสมกับคำล่ำลือว่า บุตรชายสกุลโหลวหล่อเหมือนเทพบุตรจุติก็ไม่ปาน“เจ้าเก่งจริงๆเหมือนที่ท่านแม่เล่าให้ฟังไม่มีผิด พี่รองของข้าก็สนับสนุนได้ถูกคนเสียด้วย” นางยกยิ้มก่อนลอบมองน้องสาวที่ปกติเป็นคนพูดเก่งแต่บัดนี้ดูท่าทางเงียบๆแปลกๆ โหลวจวี๋หลงก็ลอบมองนางอยู่เป

“อวี๋หลิน ข้าไม่ใช่คนหัวโบราณที่เมื่อยามแต่งแล้วจะขังเจ้าไว้ในกงทอง เจ้ายังมีอิสระ ยังหาเงินได้ตามที่ใจเจ้าปราถนา” เป็นโหลวหนิงหลงที่รีบเอ่ยบอก“ท่านพูดจริงหรือไม่” เขาพยักหน้าเพื่อยืนยันว่าจริง“เช่นนั้น…ข้าก็ไม่มีปัญหา” หลังจากคืนนั้นนางมีเวลาเพียงเจ็ดวันให้เตรียมตัว เรือนสวนสกุลเซี่ยที่ไม่เคยมีงานมงคลเลยบัดนี้รายล้อมไปด้วยเครื่องประดับสีแดง“ปีกขวานั่นแม่ว่าเหมาะกับที่จะเป็นเรือนหอ ห่างไกลเรือนอื่นหน่อย เจ้าจะได้รับเวลาส่วนตัวยามกลับมาพักผ่อนกับสามี” นางได้ย้ายเรือนนอนจากห้องเก่ามาเป็นเรือนปีกขวาที่ใหญ่โตพอประมาณเป็นเรือนแยกที่เหมาะสำหรับบุตรสาวคนโตของท่านแม่ทัพ“ท่านแม่ ท่านแม่ทัพได้เล่าสิ่งใดเกี่ยวกับลูกหรือไม่เจ้าคะ” หายากที่นางจะมีเวลาพูดคุยกับท่านแม่เช่นนี้จึงเลือกจะถามตรงๆ“เขาแค่บอกกับแม่ว่า จะไม่มีอนุให้ลูกลำบากใจ วันหน้าลูกจะเป็นเพียงฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพโหลวเพียงหนึ่งเดียว” นางบีบมือบุตรสาวแน่น ก่อนจะจ้องตาสุกสะกาวดั่งดาวบนท้องฟ้าด้วยความรัก“เพราะเจ้าต้องเกิดมาในครอบครัวนักรบ และยังได้ว่าที่สามีเป็นนักรบอีก ต่อให้เขามอบคำมั่นสัญญาใดๆแม่ก็พอรู้ว่าชีวิตในค่ายทหารลำบากไม่น้อ

”เจ้าสังเกตุหรือไม่ เจ้าและข้าเดินผ่านใครพวกเขาจำต้องหันมาเมียงมอง เพราะเครื่องหอมที่เจ้ากับข้าใช้ ไม่มีที่นี่อย่างไรหล่ะ“ คนอยากหาช่องทางทำกินอยู่ตลอดเวลาเอ่ยบอกน้องสาว”จริงด้วยเจ้าค่ะ เห้ออออหากไม่มีสงครามคงดี ข้าจะมาช่วยพี่หญิงเปิดร้านที่นี่ หาเงินเข้าเรือนจนรวยอู่ฟู่ไปเลย“ นางก็คิดเช่นนั้น หากมีสงครามจริงนางคงต้องคิดสิ่งใดให้รอบครอบกว่านี้ กำลังนึกถึงการวางแผนล่วงหน้าพบว่าที่ท้องแขนนางรู้สึกร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับก็พบผงสีขาวคล้ายแป้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพราะตั้งแต่มาที่นี่นางไม่เคยได้สัมผัสแป้งฝุ่นที่มีกลิ่นหอมเช่นนี้ มือบางกำลังจะยกขึ้นสูดดมกลับเห็นเป็นภาพมิติลับเล็กๆอยู่บนฝ่ามือ …จะให้เข้าไปหรือ… นางมองไปที่น้องสาวที่ดูของรายทางไม่ได้สนใจหันมาทางนาง“ขอเวลาเพียงครู่ได้หรือไม่” ความรู้สึกร้อนวูบหายไปทำนางฉงน …ฟังคำสั่งรู้เรื้องด้วยแฮะ…“ขอแผ่นเงิน1ตำลึง” มือบางสอดเข้าไปใต้แขนเสื้ออีกข้าก่อนลองพึมพำขอแล้วจึงแบบมือออก ก่อนที่แผ่นเงินจำนวน1ตำลึงจะปรากฏบนฝ่ามือ“เยี่ยม!!”“มีสิ่งใดหรือเจ้าคะ” เซี่ยเข่ออ้ายที่หันมาเห็นท่าทางดีใจของพี่สาวพอดีรีบเอ่ยถาม“เปล่าหรอกข้า

”แล้วชาวบ้านเล่าเจ้าคะ“ ที่ใดมีสงครามที่นั่นล้วนอดอยาก หากช่วยอำเภอติดชายแดนไว้ได้ อย่างไรภัยก็มาไม่ถึงวังหลวง แต่นี่กลับมีคำสั่งให้คุ้มกันเฉพาะเมืองหลวง ช่างใจดำดีแท้!!”นั่นคือข้อถกเถียงที่ไม่จบสิ้นในท้องพระโรง“ นางโผลเข้ากอดร่างหนาแน่น จนคนที่อยากได้กำลังใจจากฮูหยินน้อยของเขายกมือขึ้นลูบหัว”ข้าจะไปกับท่าน!!“ มือหนาประคองใบหน้างามพริ้งของเซี่ยอวี๋หลินขึ้นมาก่อนจะจรดปลายจมูกลงบนกระหม่อมบาง“อวี๋หลินหากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าคงขาดใจเป็นแน่ ฟังข้าให้ดี ตอนนี้จวนโหลวและจวนเซี่ย มีเพียงเจ้าและพี่ใหญ่ของข้าที่พอพึ่งพาอาศัยให้สามารถพาท่านแม่และเซี่ยฮูหยินอพยพออกไปได้” สายตาคมมองนางอย่างเว้าวอน“ท่านจะไปทั้งๆที่รู้ว่าอาจเพลี้ยงพล้ำหรือเจ้าคะ” กองกำลังกบฏอาจมีถึงสามแสนนายในแต่ละเมือง สามีนางมีทหารไปสมทบเพียงหนึ่งแสนนายหากคนอำเภอเยว่เป็นกบฏมิเท่ากับว่านั่นคือกับดักหรอกหรือ“ข้าเป็นทหาร เป็นแม่ทัพ ข้ามั่นใจว่าเหล่าทหารที่เคยสวามิภักดิ์กับองค์ฮ่องเต้ ต้องมีคนที่ไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างพวกนั้นแน่” ตัวเขาเองยังพอมีเส้นสายบ้างเพราะออกรบบ่อย หัวเมืองใดที่เกิดการรุกรานเขามักนำทัพออกไปช่วยเสมอ เรื่องวางแผนรบเ

“อ้ายอ้าย ซานซาน พวกเจ้าจงพาพี่หญิงของเจ้าใช้ชีวิตให้มีความสุข อย่าอยู่กับความคาดหวัง แต่จงอยู่กับความเป็นจริง ศึกครานี้ไม่รู้ว่ากินเวลาเท่าไหร่ แต่จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอ” คำพูดทิ้งท้ายทำร่างบางที่ทุกคนคิดว่าหลับ ลุกขึ้นมาทันทีที่เขาหันหลังเตรียมเดินจากไป“ข้าจะใช้ชีวิตอยู่ดับความหวังต่างหากเจ้าค่ะ!!” ร่างสูงชะงักนิ่งก่อนหันมารวบนางเข้าไปกอด“อย่าขอร้องให้ข้ามีความสุขทั้งที่ไม่มีท่านอยู่ข้างกาย ข้าจะทำหน้าที่ตอบแทนคุณท่านป้าแทนท่าน ระหว่างที่ท่านไปรบ แต่หากท่านไม่กลับมา วิชาทหารที่ท่านสั่งสอน ข้าจะบุกเข้าไปช่วยท่านรบ อย่าริอาจ…ทิ้งข้าไว้คนเดียว!!“ อ้อมกอดอบอุ่นกอดรัดนางแน่นขึ้นไปอีก”ข้ารับปาก“ขบวนอพยพจวนสกุลโหลวและจวนสกุลเซี่ยออกเดินทางเงียบเฉียบโดยมีแม่ทัพโหลวหนิงหลงและโหลวจวี๋หลงยืนส่งจนพ้นหมู่บ้าน”จวี๋หลงเจ้าต้องเข้าวังหรือไม่ เหตุใดจึงใส่ชุดเกาะออกมา“ เขาสงสัยตั้งแต่ภรรยาเขามอบชุดเกาะแก่น้องชายแล้ว”ข้ายื่นใบลาออกตั้งแต่วันที่คุมตัวใต้เท้าเฟิงแล้วขอรับ ข้า…จะช่วยท่านสู้ศึกเอง“ โหลวหนิงหลงพยักหน้าก่อนตบบ่าน้องชายเบาๆ โหลวจวี๋หลงนั้นถูกฝึกมาพร้อมกับเขาและพี่ใหญ่ตั้งแต่เด็กเ