All Chapters of Daddy, Let's Get Mommy Back! : Chapter 21 - Chapter 30

Dahan-dahang tumayo si Drew mula sa tabi ng kaniyang mga anak. Inilapag niya ang hawak na mug sa mesa at kinuha ang kaniyang telepono mula sa bulsa. May kailangan siyang gawing hakbang na hindi p'wedeng marinig ng mga bata."Sige lang, ipagpatuloy niyo lang ang pagbabantay sa system," mahinang bilin ni Drew kina Gideon at Atticus bago humakbang patungo sa beranda ng rest house.Nang makalabas si Drew, sumalubong sa kaniya ang matinding lamig ng hangin sa Wright Park. Mabilis niyang hinanap sa encrypted contacts ang numero ni Daven Verano Costello—ang lider ng Terranova Syndicate at isa sa pinakamalakas na kalaban ni Zuko.Inilapat ni Drew ang telepono sa kaniyang tainga. Ilang ulit muna itong tumunog bago sinagot ng kabilang linya, ngunit walang nagsasalita."Digger," panimula ni Drew, diretso at walang pag-aalinlangan.Isang malamig at halatang iritableng boses ang sumagot mula sa kabilang linya. "I don't know who you are and where in hell did you get my private number, but you have

Pagdating ng convoy sa likurang pasilyo ng eksklusibong auction hall sa Baguio, agad na nabalot ng tensyon ang buong paligid. Ang gusali ay lumang istruktura na ginawang modernong gallery, may matataas na kisame, mga nakasinding kulay-dilaw na ilaw, at naglalakihang mga painting sa bawat dingding. Sa paligid, nakatayo ang mga taong nakasuot ng mamahaling barong at gown, hawak ang kanilang mga baso ng alak habang nag-uusap-usap.Agad na pinalibutan ng mga tauhan ni Zuko ang paligid ng sasakyan. Pagkabukas ng pinto, inilabas ni Zuko si Iya habang nakahawak nang mahigpit sa baywang ng babae. Ramdam ni Iya ang bawat titig ng mga bisita, pero mas ramdam niya ang bigat ng braso ni Zuko na tila ayaw siyang pakawalan.“Ingatan mo ang bawat hakbang mo, mia cara,” bulong ni Zuko habang dahan-dahan silang pumasok sa main hall. “Maraming mata ang nakatingin sa atin ngayon.”Pilit na ngumiti si Iya habang patingin-tingin sa paligid. Bawat pintuan, bawat sulok ng silid, at maging ang mga nakatagong

Kinabahan nang matindi si Iya. Hinawakan niya nang mahigpit ang kaniyang leeg, nararamdaman ang biglang pagbilis ng kaniyang paghinga.“Mommy, kilala mo ba kung sino ang nariyan?” mahinang tanong ni Blake habang dahan-dahang lumalapit sa kaniyang tabi.Umiling si Iya, bagamat pumupukpok na naman ang matinding sakit sa likod ng kaniyang mga mata. “Hindi ko... hindi ko masyadong maaninag... bakit narito ang larawang ito?”Tumingin si Drake sa kaniyang kapatid bago muling humarap kay Iya. May simpleng ngiti sa mga labi ng bata, isang ngiting punong-puno ng pag-asa.“Kuwento 'yan ng dalawang taong nagsimula sa wala, Mommy,” panimula ni Drake. Pumwesto siya sa kabilang tagiliran ni Iya at dahan-dahang hinawakan ang kaniyang mga daliri. “Noong una, magkahiwalay silang mundo. Strangers lang sila. Walang nakakaalam na magtatagpo ang buhay nila hanggang sa magkaroon sila ng isang kasunduan.”Lumunok si Iya. Naramdaman niya ang malamig na pawis na lumalabas sa kaniyang noo. “K-kasunduan?”“Opo,

Nakatitig pa rin si Gideon sa tatlo. Pakiramdam niya, pinagsabak sila sa isang napakasamang biro ng tadhana. Ang taong ipinaglaban ni Drew hanggang sa gumuho ang buong gusali. Ang babaeng naging dahilan kung bakit halos mamatay ang buong pamilya nila sa Baguio—ay naglaho na lang bigla sa isip nito na parang usok. “Drew... hindi mo ba talaga siya naaalala?” nauutal na tanong ni Gideon, pilit na hinahanap ang kahit anong patak ng pagkilala sa mata ng pinsan. “Si Iya. Ang asawa mo. Ang mommy nina Blake at Drake.” Umiling si Drew. Walang galit sa kaniyang mukha, walang lungkot, walang ekspresyon o emosyon na makikita. “Kuya Gideon, wala akong asawa,” seryosong sagot ni Drew habang inaayos ang kaniyang neck brace. “Wala akong asawa, hindi ba? Oo, naalala kong may anak ako. Pero asawa?” Tumingin si Drew sa dalawa niyang anak. “Kayo, boys? Alam niyo ba kung sino ang mommy niyo?” Mabilis na umiling si Blake. Kumunot ang kaniyang noo habang nakatitig sa pader. “Wala, Pa. Kayo lang naman n

Bumaba ang elevator patungong basement parking nang walang nagsasalita sa loob. Nang makarating sila sa bahay ay tahimik ang bawat isa sa kanila. Nang bumukas ang pinto, agad na inakay ni Atticus sina Blake at Drake patungo sa itim na SUV na nakaparada sa di-kalayuan. Sumunod si Drew. Mabagal ang bawat hakbang habang pilit na inilalayo ang sarili sa nararamdamang bigat sa kanyang dibdib.Pumasok si Drew sa passenger seat at isinara ang pinto. Lumingon siya sa rearview mirror para tingnan ang kanyang dalawang anak sa likod. Nakadungaw sina Blake at Drake sa bintana, parehong tahimik at parang may malalim ding iniisip.“Boys,” tawag ni Drew habang iniikot ang kanyang leeg para harapin sila. “May masakit ba sa inyo? Gusto niyo bang kumain muna bago tayo bumiyahe?”Umiling si Blake. “Hindi ako gutom, Dad. Gusto ko lang po talagang makauwi.”“Ako rin po, Dad,” dagdag ni Drake habang nilalaro ang zipper ng kanyang jacket. “Pakiramdam ko kasi... may nawawala sa bahay natin. Gusto kong ting