All Chapters of รัก(ลับ)ของมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

อคินกระชากท่อนแขนเรียวของเชอเบลล์อย่างป่าเถื่อนและไม่ปรานี เขาเหวี่ยงร่างบางขึ้นไปบนเบาะนั่งข้างคนขับของรถสปอร์ตหรูอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอแทบจะกระแทกกับเบาะหนัง โชคดีที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดรสเรียบร้อยชุดเดิมตั้งแต่ตอนอยู่ในห้าง ทำให้ชายหนุ่มไม่ได้ติดใจสงสัยเรื่องเครื่องแต่งกายที่ดูผิดแปลกไปจากเด็กดริ้งก์ในคราบเย้ายวน แต่สิ่งที่ตรึงสายตาคมกริบของเขายังคงเป็นหน้ากากลูกไม้สีดำ ที่ปกปิดใบหน้าท่อนบนของเธอเอาไว้อย่างมิดชิด พวงมาลัยสปอร์ตถูกหักเลี้ยวพารถพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน แสงไฟจากข้างทางสาดส่องเข้ามาในห้องโดยสารวูบวาบ ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กดทับจนแทบขาดใจ อคินละสายตาจากถนนชั่วครู่ เลื่อนดวงตาคมปราบปั้นที่ตลบอบอวลไปด้วยความอยากรู้อย่างรุนแรงมามองใบหน้าเรียวเล็ก ความสงสัยและสัญชาตญาณความต้องการครอบครองมันปะทุขึ้นในอกจนยากจะควบคุม... ชายหนุ่มละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัย เอื้อมมือหนาอันร้อนผ่าวหมายจะไปปลดสายรัดและกระชากหน้ากากลูกไม้นั่นออก เพื่อดูใบหน้าจริงของหญิงสาวใต้ร่างที่ทำให้เขาคลั่งไคล้มาตลอดหลายวัน "อย่าถอดนะ" เชอเบลล์สะดุ

ปึก "อ่าสส์... ร่องเธอแน่นมาก ตอดนิ้วฉันใหญ่เลย" อคินครางกระสึบสบถในลำคอด้วยความซาบซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวหอบกระเผล่าเมื่อแรงรัดแน่นจากช่องทางนุ่มนิ่มตึงมือบีบรัดนิ้วเรียวยาวของเขาอย่างหนักหน่วง มาเฟียหนุ่มเร่งจังหวะขยับข้อมือ กระแทกกระทั้นนิ้วสอดแทรกเข้าออกอย่างป่าเถื่อนและต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความปรานี! "กรี้ดดด อ๊ะ... เจ็บ! คุณอคิน... เจ็บค่ะ " เชอเบลล์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดผสมผสานความวาบหวาม ร่างบางเกร็งกระตุก สองมือเอื้อมไปจิกขยำผ้าปูที่นั่งบนเตียงจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความรัญจวนที่ถาโถมเข้ามา นิ้วแกร่งที่กระแทกซ้ำๆ ลงบนจุดอ่อนไหวทำเอาขาทั้งสองข้างของเธอสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความสับสนและหวาดกลัวไหลซึมผ่านขอบหน้ากากลูกไม้สีดำ ความรู้สึกนึกคิดตีรวนไปหมด... ผู้ชายที่กำลังรังแกและตักตักเรือนร่างของเธออย่างหลงใหลในตอนนี้ คือพี่ชายต่างแม่ผู้แสนเกลียดชังเธอเข้าไส้! เสียงร้องและอาการตอดรัดอย่างหนักหน่วงยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวอคินให้พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด! เขาแค่นยิ้มอย่างชอบใจในชัยชนะ ชายหนุ่มถอนนิ้วเรียวยาวออกกะทันหัน จนเกิดเสียงชุ่มชื้นแผ่วเบาชวนวาบหวาม อคินไม่ปล่อยให้เธ

ความจริงที่เปิดเผยขึ้นตรงหน้าทำเอาสมองของอคินตื้อตันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้หลับสนิท ไร้ซึ่งพิษภัยและเต็มไปด้วยคราบน้ำตาของผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง หัวใจของมาเฟียหนุ่มปั่นป่วนด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันมั่วซั่ว ทั้งตกใจ โกรธเกรี้ยว และสับสนระคนกันไปหมด ผู้หญิงที่เขาราวีตามล่าด้วยความแค้นกลับกลายเป็นคนเดียวกับน้องสาวต่างแม่ที่เขาคอยเหยียดหยามและรังเกียจมาตลอดใต้ชายคาเดียวกัน หึ... ทำแบบนี้ทำไมวะ? เกาะพ่อฉันกินยังไม่รวยรึไง ถึงต้องลดตัวไปทำงานต่ำๆ ขายเรือนแลกเงินแบบนั้น อคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นสัน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและความเคลือบแคสงสัย ความจริงข้อนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างเสแสร้งและตีสองหน้าเก่งเสียเหลือเกิน ต่อหน้าพ่อทำตัวเป็นเด็กสาวเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ลับหลังกลับกลายเป็นยัยเด็กดริ้งก์แต่งตัววาบหวิวที่ยอมให้ผู้ชายแตะเนื้อต้องตัว แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามและอารมณ์คุกรุ่น แต่ประกายตาเจ้าเล่ห์และสัญชาตญาณความเจ้าเล่ห์เพทุบายของมาเฟียหนุ่มก็พุ่งวาบขึ้นมา เขาตัดสินใจยังไม่เปิดเผยความจริงนี้ในตอนนี้... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ที่เธอยังหม

กึก ..ทันทีที่บานประตูห้องน้ำปิดลง แรงกดดันและน้ำตาที่อัดอั้นอยู่ข้างในก็ทะลักออกมาทันทีเชอเบลล์ทรุดตัวลงพิงกับบานประตูห้องน้ำ ปลดปล่อยเสียงสะอื้นไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น มือบางรีบเอื้อมไปเปิดก๊อกฝักบัวให้สายน้ำไหลแรงที่สุด เพื่อช่วยกลบเสียงร้องไห้สะเทือนใจของเธอไม่ให้เล็ดลอดออกไปข้างนอกให้ชายหนุ่มได้ยินแสงไฟสลัวในห้องน้ำสะท้อนภาพเงาของเธอในกระจกผิวพรรณขาวเนียนละเอียดตอนนี้เต็มไปด้วย ร่องรอยกุหลาบสีแดงเข้มและรอยจุมพิต จากการกระทำอันป่าเถื่อนของอคินเมื่อคืนกระจายอยู่ทั่วร่าง ทั้งลำคอ ไหปลาร้า และแผ่นอกระหง ทุกรอยแผลและรอยสัมผัสนั้นคือเครื่องตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ว่าเธอได้ตกเป็นของผู้ชายคนนั้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้วเมื่อเธอขยับตัว อาการเจ็บแปลบและระบมตรงจุดกึ่งกลางกายก็แล่นริ้วขึ้นมาจนต้องนิหน้าด้วยความทรมาน หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับสายน้ำอุ่นจากฝักบัวที่ไหลชะโลมลงมาบนเรือนร่างอันบอบช้ำทำไมชีวิตของเธอถึงต้องมาพัวพันกับความซับซ้อนและเลวร้ายแบบนี้ด้วยนะ..."เจ็บชะมัด พรุ่งนี่จะไปเรียนไหวมั้ยเนี่ย"เธอพึมพำเบาๆ พลางลูปไล้ไปตามผิวกาย ของตัวเองเชอเบลล์ยืนหลับตาปล่อยให้สายน้ำชำระล้างคราบน้

บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตหรูคันคันงามตกอยู่ในความเงียบงันและตึงเครียด อคินเหลือบสายตาคมกริบมองสำรวจท่าทีของน้องสาวต่างมารดาที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ เป็นระยะ สังเกตความผิดปกติบนใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความเจ็บปวดและอาการเกร็งตัวเอาไว้ใต้ความนิ่งเงียบ รถแล่นไปได้สักพัก มาเฟียหนุ่มก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน"ฉันขอถามอะไรเธอหน่อย เชอเบลล์"เชอเบลล์สะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า"ค่ะ... พี่อคินจะถามอะไรเบลล์คะ ถามมาได้เลยค่ะ"อคินละสายตาจากถนนชั่วครู่ หันมาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวย ก่อนจะพ่นคำถามที่ทิ่มแทงความรู้สึกของเธอออกมาตรงๆ"ทำไมเธอถึงไปทำงานแบบนั้น.เธอร้อนเงินขนาดนั้นเลยเหรอ?"คำถามที่เจือไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามทำเอาเชอเบลล์ชะงักค้าง นัยน์ตาสั่นไหววูบด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก เธออ้าปากพะงาบๆ แต่กลับไม่อาจหาคำพูดใดมาแก้ตัวได้ทันที จนกระทั่งความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งคู่อคินเห็นเธอนิ่งเงียบไปนาน ชายหนุ่มก็แค่นหัวเราะในลำคออ