บททั้งหมดของ รัก(ลับ)ของมาเฟีย: บทที่ 21 - บทที่ 30

เชอเบลล์เม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตาอ่านข้อความในสัญญาคร่าวๆ ก่อนจะตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว เธอยอมก้มหัวให้เขาเพื่อแลกกับความลับและการปกป้องครอบครัว แต่ในเมื่อเธอกลายเป็น "คนของเขา" ตามสัญญาแล้ว เธอก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองเช่นกันหญิงสาววางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับมาเฟียหนุ่มด้วยแววตาเรียบนิ่งที่แฝงความจริงจัง "ตกลงค่ะ..." เชอเบลล์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับแน่วแน่ "แต่พี่เองก็อย่าลืมทำตามสัญญา เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วยนะคะ... อ้อ! แล้วก็ระหว่างที่อยู่ในสัญญานี้ พี่เองก็ควรจะมีแค่ฉันคนเดียวนะคะ เบลล์ไม่ชอบใช้ของผู้ชายร่วมกับใคร"คำพูดที่กล้าต่อรองและทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของกลายๆ จากปากของน้องสาวต่างแม่ ทำให้อคินถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่งในความใจกล้าของเธอหึ... ยัยนี่กล้าต่อรองกับเขาถึงขนาดนี้เชียวหรือ?เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น เชอเบลล์ก็ไม่รอช้า เธอรีบหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาทันที เพราะทั้งความหิวโซและพิษไข้เริ่มรุมเร้าจนร่างกา

ดวงตาคมกริบของอคินฉายแววกรุ่นโกรธปนความตกใจระคนกันอย่างเด่นชัด เมื่อความจริงกระจ่างว่าอาการหอบเหนทรมานและผื่นแดงน่ากลัวเหล่านี้เกิดจากกุ้งราดซอสมะขามที่เขาเป็นคนตักใส่จานให้เธอกับมือเมื่อตอนเย็น ชายหนุ่มขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดตัวเองผสมกับความระ2แคะระคายในความดื้อรั้นของคนตรงหน้า"ทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกฉันตั้งแต่ตอนอยู่ที่โต๊ะอาหารวะ"อคินตวาดแหวด้วยน้ำเสียงดุดัน เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด มือหนารีบช่วยดึงชายเสื้อแขนยาวของเธอดึงลงมาคลุมปิดแผงอกและลำคอที่เต็มไปด้วยผื่นแดงปื้นใหญ่อย่างลวกๆ เพื่อปกปิดสภาพน่าเวทนานั้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความร้อนรน"แล้วตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้าง? ไหวไหมจะไปโรงพยาบาลหรือเปล่า เดี๋ยวฉันสั่งคนเอารถออกเดี๋ยวนี้"คำถามรัวเร็วที่แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ หลุดออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนโยนให้ใครเห็น ทว่าเชอเบลล์กลับทำได้เพียงส่ายหน้าช้าๆ อย่างอ่อนแรง"ไม่ต้องค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตอบขาดห้วงและสั่นพร่า ลมหายใจยังคงหอบถี่เล็กน้อย "เบลล์เบลล์ทานยาแก้แพ้ไปก่อนมาที่นี่แล้วค่ะแต่ทุกทีที่แพ้ ผื่นมันก็จะขึ้นแบ

ในห้องทำงานส่วนตัวค่อยๆ กลับคืนสู่ความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้อนเบาๆ ของคนทั้งคู่ที่ยังคงดังสลับกันท่ามกลางความมืดสลัวยามค่ำคืนอคินผละกายแกร่งออกจากร่างบางที่นอนซบหน้าแนบไปกับเบาะโซฟาอย่างหมดแรง ชายหนุ่มจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือหนาช่วยดึงกางเกงนอนขายยาวและชุดชั้นในของเชอเบลล์ขึ้นมาสวมใส่ให้อย่างเบามือ แม้ท่าทางจะดูเผด็จการและเอาแต่ใจ แต่แววตาที่มองร่างระบมนั้นกลับเจือประกายความพึงพอใจและอ่อนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดเชอเบลล์นอนนิ่งปล่อยให้เขาจัดการทุกอย่างให้อย่างคนหมดเรี่ยวแรง เธอน้ำตาซึมด้วยความเหนื่อยล้า ทั้งพิษไข้จากอาการแพ้กุ้งและร่องรอยความเร่าร้อนที่เขาเพิ่งฝากฝังไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ร่างกายของเธอตอนนี้แทบจะไม่เหลือชิ้นดี"ลุกไหวไหมนั่น" เ สียงทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ พลางยื่นมือเข้ามาช่วยประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟาเชอเบลล์ช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากต่อว่าอะไรออกไป มือบางรีบยกขึ้นปาดหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยออกลวกๆ แล้วพยักหน้ารับเบาๆ"ไหวค่ะ..." เ ธอตอบเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่

แผ่นหลังบางของเชอเบลล์ก้าวเดินเข้ามาภายในรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาที่กำลังเดินจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ทว่าจิตใจของเธอกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความกังวล ร่างกายที่ยังคงระบมจากศึกหนักเมื่อคืนและช่วงเช้าทำให้ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบากในขณะที่เธอกำลังจะเดินผ่านลานน้ำพุตึกคณะ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่าง เอวา'ก็โผล่พรวดเข้ามาดักหน้าด้วยใบหน้าตื่นเต้นระคนสงสัย พร้อมกับส่งเสียงแซวเสียงดังลั่น"ยัยเบลเมื่อกี้แกมากับใครอ่ะ รถสปอร์ตคันหรูคันนั้น ราคาเป็นสิบล้านนะเว้ย แกแอบซ่อนหนุ่มกระเป๋าหนักไว้เหรอ ถึงว่าพักนี้หายหน้าหายตาตลอด" เอวาเปิดประเด็นถามทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเพื่อนรักเชอเบลล์สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจกลัวความลับแตก เธอรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนพิรุธ"วะ.. ว่าอะไรเล่า แกตาฝาดไปแล้ว ไม่มีอะไรสักหน่อย." เชอเบลล์พยายามกลบเกลื่อน สีหน้าเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด "ก็แค่รถของคนในครอบครัวฝั่งพ่อเลี้ยงฉันต่างหาก เขามีธุระผ่านมาทางนี้พอดีก็เลยติดรถมาลงด้วยเฉยๆ หรอกน่า"พูดจบ เชอเบลล์ก็รีบคว้าแขน

เชอเบลล์ส่ายหน้าพัลวัน ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนกและความอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ร่างบางพยายามถดกายหนีจนหลังชิดติดกับประตูรถฝั่งข้างคนขับ มือเล็กพยายามยกขึ้นดันอกแกร่งของเขาเอาไว้สุดกำลัง แม้จะรู้ว่าแรงแค่นี้ไม่อาจต้านทานพละกำลังของมาเฟียหนุ่มได้เลยแม้แต่น้อย"มะ... ไม่เอาค่ะพี่อคิน นี่มันข้างทางนะ ถึงฟิล์มรถจะมืดแต่ถ้ามีคนเดินผ่านมาเห็นเข้าจะทำยังไงล่ะคะ" เสียงหวานละล่ำละลักปฏิเสธด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคออคินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความนึกสนุก แววตาวาวโรจน์ฉายชัดถึงความกระหายใคร่ที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ มือหนาที่ตรึงท้ายทอยของเธอไว้ไม่ได้คลายแรงลงเลยแม้แต่น้อย กลับออกแรงกดบังคับให้ใบหน้าหวานเคลื่อนเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนกลิ่นกายสาวปะทะเข้ากับจมูกโด่งเป็นสัน"หึ... กลัวอะไรล่ะ?" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเธออย่างเย้ายวน "ฟิล์มรถคันนี้เกรดพรีเมียม มืดสนิทจนต่อให้คนยืนแนบกระจกก็มองไม่เห็นข้างในหรอกอีกอย่าง ความตื่นเต้นแบบนี้นี่แหละที่มันเร้าใจนักไม่ใช่เหรอ เชอเบลล์?" "แต่ว่าเบลล์...""ไม่ต้องมาอ้างโน่นอ้างนี่ " อคิ