All Chapters of กลยุทธ์ฉีกกฎของนางร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

โซเชียลมีเดียแทบทุกแอปของฉันโดนทัวร์ลงยับเยิน ชาวเน็ตต่างพากันออกโรงทวงคืนความยุติธรรมให้หลิวม่านนางเอกของเรื่องเพื่อนสมัยเด็กจางเหว่ยส่งข้อความมาหา[ซุนเสวี่ยเสวี่ย อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ เธอแค่อยากใช้แผนสกปรกพวกนี้บีบให้ฉันเลิกกับอาม่านแล้วไปคบกับเธอ][หึ ลงทุนทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ก็แค่อยากเจอฉันไม่ใช่หรือไง ได้ สมใจเธอแล้ว บ่ายวันศุกร์เจอกันที่เดิม!]ฉันไม่ได้ตอบ บล็อกหมอนั่นทิ้งแล้วกดปิดหน้าจอมือถือข้อความป๊อปอัปหลั่งไหลเข้ามา[ไม่ได้จะฟอกขาวให้นะ แต่อันที่จริงความร้ายกาจของนางรองมันก็มีเหตุผลอยู่ คุณหนูบ้านรวยที่เคยหยิ่งผยอง ชั่วข้ามคืน ทั้งพ่อแม่ คนรัก เพื่อนฝูงกลับเมินเธอเหมือนโดนของ แล้วหันไปประคบประหงมผู้หญิงอีกคนแทน เป็นฉัน ฉันก็ประสาทแดกป้ะ][นางรองทั้งสวยทั้งรวย ทำไมถึงต้องแพ้ทุกทางให้กับนางเอกที่เป็นแค่ยัยซื่อบื้อหน้าใสที่แม้แต่ Word กับ WPS ยังแยกไม่ออก นิยายเฮงซวยนี่แม่งโคตรไร้ตรรกะ…][ถ้าฉันเป็นนักเขียนนะ จะตบนังนางเอกบ้าสักฉาด ตบไอ้พระเอกประสาทสักสองฉาด แล้วจับยัยนางร้ายกับพระรองยันเดเระล็อกกุญแจขังไว้ให้ร่วมรักด้วยความแค้น ไม่ปั๊มลูกให้ได้แปดคนห้ามออกจากห้องใ

วินาทีที่ริมฝีปากและปลายลิ้นสัมผัสกัน จางเสวี่ยเฟิงก็พลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมทันที ฝ่ามือใหญ่ที่อุ่นจัดของเขาล็อกท้ายทอยฉันไว้แน่นอากาศในปอดถูกสูบออกไปอย่างเอาแต่ใจ ทำเอาฉันแข้งขาอ่อนระทวยไปหมดไม่รู้ว่ามี “เชือก” สีดำเส้นหนามาพันรอบเอวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่มันรัดแน่นเกินไปจนฉันรู้สึกเจ็บ ร้องอู้อี้ในลำคอ พยายามจะปัดมันออกไปด้านข้าง“ขอโทษ อย่า… อย่ามองนะ…” จางเสวี่ยเฟิงเหมือนเพิ่งได้สติ รูม่านตาของเขาหดเกร็งวูบ พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายที่จะซ่อนหางที่โผล่ออกมาเพราะอารมณ์พุ่งพล่านยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัวได้ ชายหนุ่มก็วิ่งเตลิดเปิดเปิงออกจากห้องไปแล้วไม่นานนัก ก็มีเสียงรื้อค้นลิ้นชักดังโครมครามมาจากห้องทำงานข้างๆ กลิ่นยาที่ไม่คุ้นเคยลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศฉันเกาะตู้เสื้อผ้าไว้ พยายามสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด พลางมองดูข้อความป๊อปอัปที่เลื่อนไหลไปมา[จางเสวี่ยเฟิง ไอ้ลูกหมา เอ็งกลับมาเดี๋ยวนี้นะ! พ่ออุตส่าห์ถอดกางเกงรอแล้ว เอ็งจะวิ่งหนีทำซากอะไร][พอเหอะ มีฉันคนเดียวใช่ไหมที่สงสารพระรอง เพราะเป็นอินคิวบัสเลยโดนรังแกโดนดูถูกมาตั้งแต่เด็ก อุตส่าห์ดีใจได้แต่งงานกับรักแรกเข้าบ้าน แต่ร

“ซุนเสวี่ยเสวี่ย”จางเหว่ยเดินตามออกมาจากร้านกาแฟ เขามองฉันกับจางเสวี่ยเฟิงที่ยืนเคียงข้างกัน“เธออายุยี่สิบกว่าแล้วนะ ทำไมยังใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้อยู่อีก คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะหึงหรือไง”ฉันสอดประสานนิ้วมือเข้ากับจางเสวี่ยเฟิงผ่านแขนเสื้อ จับมือเขากุมไว้แน่น“จางเหว่ย ฉันไม่ได้ชอบนายแล้ว ฉันแต่งงานแล้ว มีสามีแล้ว รบกวนวันหลังอย่ามารังควานฉันอีก”“แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันกับหลิวม่านเลิกกันแล้ว ตอนนี้ฉันโสดล่ะ” จางเหว่ยจ้องมองฉันด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนคนถือไพ่เหนือกว่าฉันกะจะก้าวเดินไปข้างหน้า แต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงดึงพอหันไปก็พบว่าจางเสวี่ยเฟิงยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขาบีบมือฉันกลับแน่นมาก ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกนิดๆเขากำลังกังวล“พวกนายจะเลิกกันแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ” ฉันตอกกลับอย่างเริ่มรำคาญ “อย่าว่าแต่โสดเลย ต่อให้นายเปลี่ยนไปชอบผู้ชายมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่ดี อย่าขวางทาง ไสหัวไปซะ”ตอนเป็นวัยรุ่นเพิ่งรู้จักความรัก ฉันเคยหวั่นไหวกับจางเหว่ยที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กจริงๆ นั่นแหละแต่หลังจากนั้น เขาก็เอาแต่เข้าข้างหลิวม่านครั้งแล้วครั้งเล่า คอยซ้ำเติมและมองดูฉันถูกทำ

ภาพตรงหน้าค่อยๆ เลือนรางลงเรื่อยๆ ชายหนุ่มจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาฉันอย่างอ่อนโยน แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงโทษตัวเอง“ขอโทษนะ สุดท้ายผมก็ทำให้คุณแปดเปื้อนจนได้…”ฉันออกแรงผลักแผงอกของคนตรงหน้าอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ต้องเป็นฝ่ายรองรับครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่อาจขัดขืน“จางเสวี่ยเฟิง หยุดนะ มันร้อน… ตรงนั้น ตรงนั้นไม่ได้นะ…”“เสวี่ยเสวี่ยคนเก่ง เรียกผมอีกหน่อยสิ อีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”ฉันยอมทำตามอย่างว่าง่าย เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนระทวย “จางเสวี่ยเฟิง ที่รัก… พี่เสวี่ยเฟิง…”“เด็กดี…”คนโกหก ไอ้คนตอแหลไอ้คำว่า ‘อีกแป๊บเดียว’ บ้าบออะไรปาเข้าไปตั้งสามชั่วโมง!ข้อความป๊อปอัป[ฉันอุตส่าห์เปย์เติมวีไอพีให้นิยายกากๆ เรื่องนี้แล้วนะ มีฉากไหนที่เมมเบอร์ผู้ทรงเกียรติอย่างฉันดูไม่ได้อีก][แม่งเอ๊ย คู่พระนางประสาทแดกห้องข้างๆ ดราม่าจะเป็นจะตาย ฉันดันไม่รู้สึกรู้สาอะไรแถมยังแอบอยากขำ แต่คู่รักวายร้ายคู่นี้แค่จุ๊บปากกันเบาๆ ทำเอาฉันฟินจนน้ำตาไหลเลย][ใครเข้าใจบ้าง โคตรได้ฟีลเลยโว้ย ความต่ำต้อยที่ฝังอยู่ในสายเลือดของจางเสวี่ยเฟิงทำให้เขารู้สึกว่าการทำแบบนี้คือการทำให้รักแรกของตัวเองต้องแปดเป

“พี่จาง คุณ… คุณคือสามีของซุนเสวี่ยเสวี่ยเหรอ?”หลิวม่านยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล มองฉันสลับกับจางเสวี่ยเฟิงด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ[มาแล้วๆ ฉากโป๊ะแตกในตำนานกำลังจะมาแล้ว ก่อนหน้านี้หลิวม่านไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของจางเสวี่ยเฟิงมาตลอด คอยทำตัวเป็นพระอาทิตย์ดวงน้อยมอบความอบอุ่นให้พระรองตั้งเยอะ ในใจพระรองหล่อนอาจจะสำคัญไม่แพ้นางรองก็ได้นะ][เมนต์บน ที่แกบอกว่ามอบความอบอุ่นน่ะ คงไม่ได้หมายถึงตอนที่หลิวม่านเข้าใจผิดคิดว่าจางเสวี่ยเฟิงเป็นคนยากไร้ เลยซื้อนมอุ่นมาให้แล้วทำหกใส่ตัวพระรองจนหมดแก้วหรอกนะ โอเค อบอุ่นจริงๆ นั่นแหละ อบอุ่นทางกายภาพอะนะ][บางทีก็รู้สึกว่านางเอกแม่งโคตรแอ๊บใสเลยว่ะ ดูของแบรนด์เนมทั้งตัวที่พระรองใส่สิ ดูยังไงถึงเหมือนคนไม่มีข้าวจะกินวะ? แต่น่าแปลกที่พวกผู้ชายในเรื่องดันซื่อบื้อหลงกลหล่อนกันหมด เฮ้อ]จางเหว่ยทำหน้าสงสัย “อาม่าน เธอรู้จักจางเสวี่ยเฟิงด้วยเหรอ?”หลิวม่านพยักหน้า สีหน้ายิ่งดูน่าสงสารน่าเวทนาขึ้นไปอีก“คิดไม่ถึงเลยว่าคนดีๆ อย่างพี่จาง จะมาคบกับ…”“จะมาคบกับผู้หญิงอย่างฉัน ใช่ไหมล่ะ” ฉันช่วยต่อประโยคครึ่งหลังให้หลิวม่านด้วยน้ำเสียงเย็นชาหลิวม่านยัง