บทที่ 1

“อะไรนะ?” จางเสวี่ยเฟิงปรือตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ

ท่าทางที่ไม่ยี่หระของเขาทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า ข้อความป๊อปอัปเมื่อกี้ฉันตาฝาดไปเองหรือเปล่า

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ วางปากกาที่เพิ่งเซ็นไปได้ครึ่งหนึ่งลง แล้วเค้นสมองหาคำอธิบาย

“จู่ๆ ฉันก็ไม่อยากหย่าแล้วล่ะ เป็นสามีภรรยากันวันเดียวผูกพันร้อยวัน เราอยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี ต่างคนต่างก็ชินที่มีกันและกันแล้ว เอาจริงๆ ฉันเองก็ขาดคุณไม่ได้เหมือนกัน…”

พอพูดถึงตอนท้าย สีหน้าของชายหนุ่มก็ค่อยๆ เต็มไปด้วยความสงสัย ฉันเองก็ชักจะหมดความมั่นใจ เสียงเลยเบาลงเรื่อยๆ

การแต่งงานระหว่างฉันกับจางเสวี่ยเฟิงเป็นเรื่องบังเอิญ

เมื่อห้าปีก่อน ตั้งแต่บริษัทมีเด็กฝึกงานยากจนที่ชื่อหลิวม่านเข้ามา

ชีวิตที่เคยราบรื่นของฉันก็พังทลายไม่เป็นท่า

เพื่อนสมัยเด็กที่เคยสัญญากันดิบดีว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิตดันเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น แถมยังมาถอนหมั้นต่อหน้าสาธารณชน ทำเอาฉันเสียหน้าป่นปี้

แม้แต่พ่อแม่ที่คอยตามใจฉันมาตลอด ก็ยังเปลี่ยนไปเข้าข้างหลิวม่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉันอิจฉาจนแทบคลั่ง เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ไม่มีใครต้องการ

ฉันเลยประชดชีวิตด้วยการแต่งงานกับจางเสวี่ยเฟิง ประธานอินคิวบัสที่มีข่าวลือว่าโหดเหี้ยมอำมหิตจนใครๆ ก็พากันหลีกหนี

ตลอดสามปีหลังแต่งงาน ฉันคอยหาเรื่องหลิวม่านทุกวิถีทาง แต่ก็ต้องหน้าแตกกลับมาทุกครั้ง

ทุกครั้งถ้าไม่ถูกจางเสวี่ยเฟิงจับได้และขัดขวางเสียก่อน

ก็มักจะจับพลัดจับผลูขุดหลุมฝังตัวเองซะงั้น

จนกระทั่งล่าสุดเรื่องที่ฉันใส่ร้ายหลิวม่านถูกแฉ ฉันก็หมดอนาคตย่อยยับ เพื่อนฝูงหลายคนต่างพากันตีตัวออกห่าง

ฉันรู้ดีว่าจางเสวี่ยเฟิงเกลียดชังพฤติกรรมร้ายกาจของฉันมาตลอด และลำเอียงไปทางหลิวม่าน

ฉันเลยคิดว่า แทนที่จะรอให้เขามาซ้ำเติมเหมือนคนอื่นๆ สู้ฉันเป็นฝ่ายชิงสะบัดบ๊อบทิ้งเขาไปก่อนดีกว่า แบบนี้ยังจะดูเท่กว่าตั้งเยอะ

ตอนที่ส่งข้อความไปขอหย่า จางเสวี่ยเฟิงกำลังติดประชุมสำคัญอยู่

แต่เขากลับโทรกลับมาแทบจะในทันที

“ขอเหตุผลหน่อย” เสียงของชายหนุ่มดังลอดผ่านหูโทรศัพท์มา

ฉันหัวเราะอย่างร้ายกาจ “คราวก่อนประตูห้องน้ำปิดไม่สนิท ฉันบังเอิญไปเห็นหางของคุณโผล่ออกมาน่ะสิ ลื่นๆ เมือกๆ โคตรน่าขยะแขยงเลย”

เพราะงั้น พอตอนนี้มาพูดพล่ามว่า ‘ขาดเขาไม่ได้’ อย่าว่าแต่จางเสวี่ยเฟิงเลย ตัวฉันเองยังไม่เชื่อตัวเองด้วยซ้ำ

“แน่ใจนะว่าจะไม่หย่า?” แทนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอย่างที่คิดไว้ เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มกลับดึงสติฉันกลับมา

“ตอนนี้ยังไม่อยากหย่าแล้ว”

ฉันลอบสังเกตสีหน้าของจางเสวี่ยเฟิง ก็ไม่ได้เห็นแววตาดีใจอะไรจากใบหน้าของเขาเลย

“ก็ตามใจ” ชะงักไปไม่กี่วินาที ชายหนุ่มก็หยิบหนังสือสัญญาหย่าที่เซ็นไปครึ่งหนึ่งบนโต๊ะ ยัดใส่เครื่องย่อยกระดาษทันที

ข้อความป๊อปอัปเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[อะไรของนังนางรองวะเนี่ย ทำไมจู่ๆ เหมือนเพิ่งจะคิดได้]

[ซุนเสวี่ยเสวี่ยตาสว่างแล้วเหรอ เตรียมตัวเกาะขาอ่อนพระรองแล้วสิ? เสียดายที่ตอนนี้มันสายไปหน่อย ความแค้นของพระรองมันหยั่งรากลึกไปแล้วจ้า]

[ใครบอกว่าสาย เวลานี้แหละโคตรดี พวกแกไม่เห็นมุมปากพระรองตอนโยนใบหย่าทิ้งเหรอว่ามันฟินขนาดไหน? แล้วก็นะ ไอ้เครื่องย่อยกระดาษนี่ทำเอาฉันขำกลิ้งเลย ไอ้หมานี่มันกลัวนางรองจะเปลี่ยนใจวินาทีต่อไปขนาดไหนวะเนี่ย]

[นังนางรอง สู้เค้าต่อไป อย่าหยุด เอาให้หนักกว่านี้ พระรองเป็นอินคิวบัสสายยันเดเระ ศีลธรรมไม่มี ส่วนหล่อนก็เป็นนางร้าย ผีเน่ากับโลงผุจับคู่กันคือสวรรค์สร้างชัดๆ จับเขาให้อยู่หมัด แล้วยังต้องกลัวอะไรว่าจะสู้แม่นางเอกหลิวม่านไม่ได้อีก!]

ฉันใช้เวลาช่วงบ่ายนั่งทบทวนเรื่องราวทั้งหมด

ในที่สุดก็ตาสว่างและเข้าใจว่า โลกที่ฉันใช้ชีวิตอยู่นี้คือโลกในนิยายรักหวานแหววเรื่องหนึ่ง

หลิวม่านคือนางเอก ส่วนฉันคือนางร้ายที่ทำเรื่องเลวทรามสารพัด จนสุดท้ายต้องถูกพระรองกักขังหน่วงเหนี่ยวจนตาย

มิน่าล่ะ ไม่ว่าใครที่เข้าใกล้หลิวม่านต่างก็ต้องโดนตกกันเป็นแถว ราวกับว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวหล่อนเพียงคนเดียว

วันนี้ฉันรับข้อมูลเข้ามาเยอะเกินไปจริงๆ

ตอนค่ำอาบน้ำเสร็จ ฉันเปิดมือถือหวังจะพักสมองสักหน่อย แต่กลับเจอคอมเมนต์ด่าทอสาดเสียเต็มไปหมด