บทที่ 3

แต่ก่อนทำไมไม่เคยสังเกตเลยนะ ว่าเวลาผู้ชายคนนี้เขินก็น่ารักดีเหมือนกัน

ฉันสังเกตเห็นว่าปกเสื้อของจางเสวี่ยเฟิงมันเบี้ยว เลยเอื้อมมือไปกะจะจัดให้เข้าที่สักหน่อย

“อย่าแตะ” เสียงห้ามปรามเย็นเยียบดังข่มลงมา

ดุชะมัด

ฉันชะงักไปทันที นึกถึงข้อความป๊อปอัปที่เพิ่งเถียงกันเมื่อกี้

ก็จริงอย่างว่า สามปีมานี้ฉันไม่เคยทำดีกับจางเสวี่ยเฟิงเลยสักครั้ง ตรงข้ามกับหลิวม่านที่ทำตัวเป็นพระอาทิตย์ดวงน้อยคอยให้กำลังใจเขาให้ออกจากเงามืดอย่างอบอุ่น

จางเสวี่ยเฟิงจะเกลียดฉันก็เป็นเรื่องปกติแหละ

ฉันหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ แล้วชักมือที่ค้างอยู่กลางอากาศกลับมา “ตอนคุณออกไปก็อย่าลืมปิดประตูด้วยล่ะ ฉันจะนอนแล้ว”

ชายหนุ่มปิดประตู แต่กลับไม่ยอมออกไป แถมยังก้าวเข้ามาหาฉันทีละก้าว

เสียงหอบหายใจร้อนแรงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ขอบตาแดงก่ำน่ากลัวเพราะพยายามอดกลั้น

ในที่สุดฉันก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ “จางเสวี่ยเฟิง คุณเป็นอะไรไปน่ะ เป็นไข้เหรอ?”

ข้อความป๊อปอัป

[พูดให้ถูกคือ… อาการรัทกำเริบจ้า ไม่ใช่นะพระรอง แกจะคลั่งรักเกินไปไหม นางรองก็แค่วางท่าอ่อยเล่นแก้เบื่อ แกดันฟินจัดจนทำเอาช่วงรัทมาถึงก่อนกำหนดเลยรึไง]

“ช่วงรัทเนี่ยนะ?” ฉันพึมพำกับตัวเอง

แต่งงานกันมาสามปี ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจางเสวี่ยเฟิงมีอาการรัทด้วย

ข้อความป๊อปอัป [นางรองนี่ก็ซื่อบื้อจริงๆ ดันคิดมาตลอดว่าพระรองเป็นพวกไร้อารมณ์ทางเพศ โธ่เอ๊ย เขาเป็นอินคิวบัสนะยะ! อีกอย่าง หุ่นหล่อนก็ออกจะแซ่บ หน้าตาก็สวยสุดในเรื่อง ที่เขาไม่ทำอะไรก็แค่ไม่อยากบังคับฝืนใจหล่อนเท่านั้นแหละ]

[เมื่อก่อนตอนช่วงรัท จางเสวี่ยเฟิงจะแอบฉกชุดชั้นในของหล่อนไปตัวนึงแล้วหนีออกไปอยู่ข้างนอกก่อน เพื่อไม่ให้หล่อนเห็น]

[เมนต์บนทำเอาฉันนึกขึ้นได้ เสื้อผ้าพวกนั้นก็น่าสงสารเนอะ แทบจะเปื่อยยุ่ยเพราะโดนพระรองที่สวรรค์ประทานพรสวรรค์มาให้อย่างหนักหน่วงถูไถจนขาดกระจุย…]

ฉันมองดูข้อความป๊อปอัปที่เลื่อนไหลไปมาอย่างเหม่อลอย ราวกับกำลังดูภาพเซ็นเซอร์โมเสกเต็มหน้าจอ

นี่อย่าบอกนะว่าที่เขาไม่ยอมให้ฉันแตะต้องตัวเมื่อกี้ ก็เพราะกำลังอยู่ในช่วงรัท?

จางเสวี่ยเฟิงซุกหน้าลงกับซอกคอของฉันอย่างทนไม่ไหวแล้วถูไถไปมา

ผิวสีขาวซีดของเขาตอนนี้แดงระเรื่อ ซึมซาบไปด้วยแรงปรารถนา ทำลายความรู้สึกห่างเหินเย็นชาแบบที่เคยเป็นในยามปกติจนหมดสิ้น

ก่อนหน้านี้ฉันเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการจัดการหลิวม่าน พยายามแย่งเพื่อนสมัยเด็กอย่างจางเหว่ยกลับมา เลยไม่เคยแม้แต่จะชายตามองจางเสวี่ยเฟิงตรงๆ

เพิ่งจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้หล่อลากไส้ได้ขนาดนี้

หน้าตาหล่อเป๊ะยิ่งกว่าดาราในทีวีซะอีก

“ในลิ้นชักห้องทำงาน… มีตลับยาตลับเข็มฉีดยาอยู่ ไปเอามา…” เสียงของจางเสวี่ยเฟิงขาดห้วง เขาพยายามปกปิดลวดลายและเกล็ดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนร่างกายอย่างลนลาน

ฉันมองดูผู้ชายที่อดกลั้นจนถึงขีดสุด ริมฝีปากถูกกัดจนเลือดซิบ และเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบชิดไปกับลำตัว เผยให้เห็นเส้นสายกล้ามหน้าท้องที่ทำเอาเลือดลมสูบฉีด…

จู่ๆ ฉันก็เปลี่ยนใจ

นอนเหงาเฝ้าห้องมาตั้งสามปี ถึงฉันจะไม่ได้มีความต้องการพุ่งพล่านแบบอินคิวบัส

แต่ยังไงซะฉันก็เป็นคนปกติคนนึงนะ

ถึงแม้กฎข้อแรกในสัญญาแต่งงานที่ฉันเป็นคนเขียนเองจะระบุไว้ว่า

ห้ามมีความรัก คุยกันแค่เรื่องเงิน และห้ามฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายกำลังลำบากเด็ดขาด

แต่ฉันเป็นนางร้ายที่ศีลธรรมต่ำตมนี่นา จะไปสนเรื่องสัจจะทำไมกันล่ะ…

พอคิดตก ฉันก็ตบแก้มชายหนุ่มเบาๆ แล้วกระซิบ “จางเสวี่ยเฟิง อย่าลืมเบามือหน่อยนะ”

“อย่าแตะตัวฉัน มันสกปรก…” จางเสวี่ยเฟิงตัวสั่นเทิ้มเพราะสัมผัสของฉัน แต่ก็ยังพยายามรักษาสติเฮือกสุดท้ายเอาไว้

“แต่ฉันต้องการนี่นา…”

ฉันถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก ใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบเลือดบนริมฝีปากของเขา แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นประกบจูบ

ข้อความป๊อปอัป

[เกิดอะไรขึ้นเนี่ย นางรองเป็นฝ่ายรุกเข้าใส่ก่อนเลยเว้ย]

[ช็อตตบแก้มนั่น กรี๊ดดดดด โคตรยั่ว ฉันตายสงบศพสีชมพูแล้ว! พี่สาวคะ พี่ขาดหมาสักตัวไหม?]

[ความรักที่ปะปนด้วยความแค้นมันห่วยแตก แต่ความรักที่ก่อเกิดจากความแค้นนี่สิ ของโคตรเทพ!]

[ใจเต้นตึกตัก มือสั่นระริก ในที่สุดคู่รักวายร้ายของเราก็กำลังจะร่วมรักด้วยความแค้นแล้วใช่ไหม!]