บทที่ 2

โซเชียลมีเดียแทบทุกแอปของฉันโดนทัวร์ลงยับเยิน ชาวเน็ตต่างพากันออกโรงทวงคืนความยุติธรรมให้หลิวม่านนางเอกของเรื่อง

เพื่อนสมัยเด็กจางเหว่ยส่งข้อความมาหา

[ซุนเสวี่ยเสวี่ย อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ เธอแค่อยากใช้แผนสกปรกพวกนี้บีบให้ฉันเลิกกับอาม่านแล้วไปคบกับเธอ]

[หึ ลงทุนทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ก็แค่อยากเจอฉันไม่ใช่หรือไง ได้ สมใจเธอแล้ว บ่ายวันศุกร์เจอกันที่เดิม!]

ฉันไม่ได้ตอบ บล็อกหมอนั่นทิ้งแล้วกดปิดหน้าจอมือถือ

ข้อความป๊อปอัปหลั่งไหลเข้ามา

[ไม่ได้จะฟอกขาวให้นะ แต่อันที่จริงความร้ายกาจของนางรองมันก็มีเหตุผลอยู่ คุณหนูบ้านรวยที่เคยหยิ่งผยอง ชั่วข้ามคืน ทั้งพ่อแม่ คนรัก เพื่อนฝูงกลับเมินเธอเหมือนโดนของ แล้วหันไปประคบประหงมผู้หญิงอีกคนแทน เป็นฉัน ฉันก็ประสาทแดกป้ะ]

[นางรองทั้งสวยทั้งรวย ทำไมถึงต้องแพ้ทุกทางให้กับนางเอกที่เป็นแค่ยัยซื่อบื้อหน้าใสที่แม้แต่ Word กับ WPS ยังแยกไม่ออก นิยายเฮงซวยนี่แม่งโคตรไร้ตรรกะ…]

[ถ้าฉันเป็นนักเขียนนะ จะตบนังนางเอกบ้าสักฉาด ตบไอ้พระเอกประสาทสักสองฉาด แล้วจับยัยนางร้ายกับพระรองยันเดเระล็อกกุญแจขังไว้ให้ร่วมรักด้วยความแค้น ไม่ปั๊มลูกให้ได้แปดคนห้ามออกจากห้องใต้ดินเด็ดขาด เป็นไง?]

“…”

ไม่เห็นจะดีตรงไหน

ปรับอารมณ์เสร็จ ฉันก็เตรียมตัวนอน พอเพิ่งจะถอดชุดชั้นในออก

ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกกะทันหัน

สายตาของจางเสวี่ยเฟิงกวาดมองจากบนลงล่างแล้วไปหยุดอยู่ที่จุดใดจุดหนึ่ง

ฉันรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับอย่างไว

“ขอโทษที เธอไม่ได้ล็อกประตู”

จางเสวี่ยเฟิงมองฉันด้วยสายตาร้อนแรง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เกล็ดสีดำบนเรือนร่างของเขาเผยให้เห็นวับๆ แวมๆ

เวลาอินคิวบัสมีอารมณ์ มักจะเผยร่างจริงออกมาโดยไม่รู้ตัว…

คำว่า “ไสหัวไป” จ่ออยู่ที่ปลายลิ้นแล้ว

แต่ฉันดันเหลือบไปเห็นข้อความป๊อปอัปเสียก่อน

[ฉันเดาได้เลยว่านังนางรองต้องทำหน้าเชิดๆ รังเกียจๆ แล้วไล่ให้ไสหัวไปแน่ๆ เป็นคนสวยซะเปล่า ทำไมชอบหาเรื่องใส่ตัววะ ความรักของพระรองก็โดนบั่นทอนลงทีละนิดเพราะแบบนี้แหละ]

[ซุนเสวี่ยเสวี่ยเอ๊ย อ่อนโยนกับผัวหน่อยเถอะ ขืนตอนนี้หล่อนตบปากผัว อนาคตตอนอยู่ห้องใต้ดิน ปากหล่อนนั่นแหละที่จะเจ็บหนัก ปากฉีกมันทรมานนะยะ]

พอโดนข้อความเตือนสติ ฉันก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันควัน ส่งยิ้มบางๆ ให้จางเสวี่ยเฟิง

“ไม่เป็นไรค่ะ ผะ—”

เท้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้องของจางเสวี่ยเฟิงชะงักกึก นัยน์ตาของเขาเข้มขึ้นรอฟังประโยคต่อไปของฉัน

ซี๊ดดดด โทษข้อความป๊อปอัปเมื่อกี้เลยที่เอาแต่เรียก “ผัว”

จนพาฉันหลงประเด็นไปด้วย…

[โอ๊ย ขัดใจโว้ย อ้าปากพูดสิยะ แค่เรียกผัวคำเดียว เขาก็ยอมถวายหัวให้แล้ว นังนางเอกนั่นมันจะไปมีความหมายอะไร!]

[เลิกทำเหมือนพระรองเป็นของตายไร้ค่าสักทีได้ป้ะ โดนทำร้ายจิตใจด้วยความเย็นชามาตั้งสามปี พระรองต้องแค้นนางรองมากกว่ารักอยู่แล้ว อีกอย่าง พวกหล่อนลืมไปแล้วเหรอว่าพระรองจับนางรองไปขังจนตายก็เพื่อปกป้องนางเอกนะ]

ข้อความป๊อปอัปแตกเป็นสองฝ่ายแล้วเริ่มเถียงกัน

ฉันเลิกคิ้วขึ้น นึกอยากพิสูจน์ความจริงของข้อความพวกนี้ เลยแกล้งอ่อยไหลตามน้ำไป

“จางเสวี่ยเฟิง หุ่นฉันดีไหม?”

“ก็งั้นๆ” ชายหนุ่มหลุบตาลงเรียบๆ ทำให้มองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

[ไอ้คนขี้เก๊ก ปากแข็งแบบนี้ระวังจะไม่ได้เมียนะ มิน่าล่ะแต่งงานกันมาตั้งหลายปีนางรองถึงยังไปชอบพระเอกอยู่ แกมันก็แอบสมควรโดนอยู่เหมือนกันแหละ]

[ฉันตื่นเร็วไปป้ะเนี่ย ทำไมวันนี้นางรองดูไม่รังเกียจพระรองแล้วล่ะ! ด้อมคู่รักวายร้ายของเรา จู่ๆ ก็มีหวังขึ้นมางั้นสิ???]

ฉันยังไม่ยอมแพ้ ก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วหยอกเย้า “คุณยังไม่ได้มองเลย รู้ได้ไงว่าก็งั้นๆ”

“ไม่จำเป็นต้องมอง” จางเสวี่ยเฟิงตอบกลับอย่างเย็นชา แต่ปลายนิ้วกลับหงิกงอโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ตะเข็บกางเกงแทบจะโดนจิกจนขาดอยู่แล้ว