Todos os capítulos de พันธะวิวาห์เถื่อน : Capítulo 31 - Capítulo 40

“ก็ฉันอยากยุ่งนี่ ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเมียฉัน ฉันต้องยุ่งอยู่แล้ว”หนึ่งเดือนมานี้ เขาได้รู้จักนภษรมากขึ้น เมื่อก่อนเขาคิดว่าเธอเป็นคนว่านอนสอนง่าย เขาพูดอะไร เธอก็เออออตามไปหมด แต่ตอนนี้รู้แล้วว่านั่นไม่ใช่ตัวตนของเธอ เห็นหงิมๆ ติ๋มๆ แบบนี้ ดื้อรั้นไม่เบา ก็เขาจะตามมาซะอย่าง อีกอย่างอยากรู้นักว่าวันนี้เธอมีธุระอะไร เพราะปกติแต่งตัวเสื้อยืด กางเกงยีนเรียบๆ ทาแป้งเด็กกับลิปกลอสเวลาออกมาโรงพยาบาลหาลูก แต่วันนี้นภษรกลับแต่งหน้าอ่อนๆ และใส่ชุดเดรสชีฟองตัวสวย รองเท้าส้นสูง เธอต้องนัดใครแน่นอน และพอตามมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งก็เห็นเธอเดินยิ้มเข้าไปในร้าน เขาจึงตามไปติดๆ “ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน” เขาถามตัวเอง มองจ้องหน้าชายหนุ่มหน้าละอ่อนที่ภรรยาตนนัดเจอและเหมือนทั้งสองจะพูดคุยกันสนุก เขาเลือกนั่งโต๊ะด้านหลังนภษรเพื่อแอบฟังบทสนทนาของทั้งคู่ นภษรรู้ว่าสามีตามมาและนั่งอยู่ด้านหลังตัวเอง แต่เธอไม่สนใจ เพราะเธอและเขาไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว แม้ว่าจะยังไม่หย่าก็ตามตอนนี้ “ขอบคุณพี่ทีมนะคะที่ช่วยแนะนำหนังสือให้ษร” เธอขอบคุณรุ่นพี่ “ไม่เป็นไร หนังสือพวกนี้พี่ก็อ่านตอนเต

ษรว่าเยอะแล้วค่ะ กินสามคนเอง เดี๋ยวกินไม่หมด แค่นี้แหละค่ะน้อง” เธอบอกพนักงานของร้าน “มีผัดวุ้นเส้นหมูสับ ปลาหมึกผัดไข่เค็ม ต้มยำกุ้งน้ำข้นและข้าวสวยหนึ่งโถนะคะ” พนักงานทวนรายการก่อนจะเดินจากไป หลังจากทานข้าวกับรุ่นพี่อิ่ม เธอก็แยกย้ายกับรุ่นพี่พร้อมขอโทษที่แทนพูดจาไร้มารยาทดูถูกอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะจากกัน แทนมองดูรถยนต์ของธนากรที่เคลื่อนตัวออกไปจากที่จอดรถ เขาก็หันมาส่งยิ้มหวานให้ภรรยาตัวเอง แต่ก็ได้รับสายตาเอาเรื่องกลับมา “ฉันขอโทษ” “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ยังไงซะ คุณแทนก็ทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว อีกอย่างเลิกตามษรได้แล้วค่ะ ษรมีที่ที่ต้องไปอีก” “ไปไหนอีกล่ะ นัดใครอีก” “ไม่ยุ่งได้ไหมคะ อีกอย่างษรก็บอกชัดเจนแล้วว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรกันแล้ว” “เรายังเป็นผัวเมียกันนะษร หย่าก็ยังไม่ได้หย่า ไปบอกรุ่นพี่ษรแบบนั้นได้ยังไงว่าไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันเป็นพ่อของลูกเธอและผัวเธอนะ ไม่ใช่คนอื่น และเรื่องสอบเนี่ยจำเป็นต้องสอบจริงเหรอ” “ษรถึงอยากหย่าให้จบๆ กันไงคะ คุณแทนจะได้ไม่ต้องเอาเรื่องทะเบียนสมรสมาพูดแสดงความเป็นเจ้าของของษรอีก ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้

“อะ...อื้อ” นภษรทั้งโกรธทั้งชังสามี แต่ก็ไม่อาจต้านแรงของแทนได้ เขากอดรัดเธอแน่นและบังคับบดจูบเอาแต่ใจดุนดันเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนเข้ามาในปากของเธอ แม้ว่าเธอพยายามจะเม้มปากแค่ไหน แต่เขาก็เก่งเหลือเกินทำให้เธอเปิดปากรับเรียวลิ้นอุ่นร้อนสากกร้านของเขาได้ “อ่า...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากทั้งสองและเสียงหอบหายใจดังสลับกันของพวกเขา แทนกอดอุ้มร่างเล็กของนภษรไปยังเตียงนอนนุ่มขนาดห้าฟุตของสาวเจ้า นภษรพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดของตัวเองผลักดันบุรุษที่คร่อมทับตนเหนือร่างในตอนนี้ พยายามบิดเบี่ยงหน้าหนีปากหนา แต่แทนก็ตามมาบดจูบดุนดันเรียวลิ้นเข้าไปในปากของเธอ “อือ...อย่าพยายามดีกว่าษร คุณก็รู้ว่าเราสองคนผัวเมียเข้ากันได้ดีแค่ไหน” “สารเลว! อะ...อื้อ” แล้วปากหนาก็ทาบทับปิดกลืนคำพูดและเสียงหอบหายใจของเธออีกครั้ง “อ่า...อื้อ” เขาจะง้อแม่ของลูกในแบบของเขา และเขาก็ต้องการนภษรเหลือเกินตอนนี้ นานแล้ว นานจนจำไม่ได้แล้วว่าร่างกายนี้สวยงามแค่ไหนยามบิดกายเด้งเร่าร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างใหญ่ของตนเอง “อื้อ...เป็นของผม และจะเป็นของผมตลอดไป จำไว้ษร ผมขอโทษ

“อ้อ...ได้สิ คงตกอยู่หน้าห้องนั่นแหละ” แล้วแทนก็หยิบผ้าเช็ดตัวผืนที่นุ่งมาเมื่อคืนพันรอบเอวสอบหลวมๆ แล้วเดินไปเปิดประตูหยิบของที่ตนทิ้งไว้หน้าห้องเมื่อคืนไปให้คนตัวเล็กในห้องน้ำ “เปิดประตูออกมาเอาสิ” เขาบอกพร้อมยกมือขึ้นจะยกเคาะประตูห้องน้ำ แต่มือเล็กดึงประตูห้องน้ำเปิดเสียก่อน “ขอบคุณนะคะ” เธอยื่นมือออกมาจากช่องประตูห้องน้ำที่ตนเปิดแง้มพอดีมือยื่นออกมา “ฉันก็อาบน้ำไม่เสร็จตั้งแต่เมื่อคืน อาบด้วยหน่อยสิ” เขาเย้าหยอกคนที่ยื่นมือออกมาข้างนอกแล้วเธอก็ชักมือกลับ ไม่สนใจของที่เขาส่งยื่นให้ ปึก! ประตูห้องน้ำปิดสนิทพร้อมเสียงลงกลอนจากด้านใน หึหึ “ผมจะทำให้คุณระทวยและยอมกลับบ้านของเรากับผมให้ได้ษร ผมวางไว้หน้าประตูห้องน้ำนะ” แล้วแทนก็วางของในมือไว้หน้าห้องน้ำแล้วเดินจากไป นภษรฟังเสียงเขาเดินออกจากหน้าประตูห้องน้ำ เสียงเปิดปิดประตูก็เปิดแง้มประตูออกมายื่นหน้าออกมาดูว่าเขาไปแล้วหรือว่ายังอยู่ในห้อง พอไม่เห็นก็ก้มลงหยิบขวดยาสระผม ครีมนวดและครีมอาบน้ำเข้าไปอาบน้ำให้เสร็จ นภษรอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เปิดประตูห้องออกมาสอดส่องหาแทน พอไม่เห็นเ

นภษรไม่คิดว่ามื้อเที่ยงวันนี้ แทนจะมาร่วมโต๊ะด้วย และเขาก็นั่งข้างเธอในตอนนี้ เธอนั่งเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังในตอนนี้ “หนูษรกินเยอะๆ นะลูก ว่าแต่คุณทองดีกับคุณวิทย์ไปกี่วันรอบนี้”พิมพ์ภาเอ่ยถามหลานสะใภ้ เพราะได้ยินเพ็ญนภาบอกว่าตอนนี้พ่อกับแม่ของนภษรไปศึกษาดูงานต่างจังหวัด ทิ้งให้หลานสะใภ้กับหลานชายตัวเองอยู่บ้านกันตามลำพัง “ห้าวันค่ะน้าพิมพ์” เธอตอบพร้อมส่งยิ้มให้ท่านแล้วตักอาหารทานโดยไม่หันไปมองคนที่นั่งข้างตน “กินข้าวอิ่มเราไปซื้อของให้เก้ากันไหมแก” เพ็ญนภาเอ่ยชวนเพื่อนรัก “ดีเหมือนกัน อีกไม่นานน้องเก้าก็จะได้กลับบ้านแล้ว” นภษรเห็นด้วยกับคำชวนของเพื่อนรัก “เดี๋ยวพี่พาเมียพี่ไปซื้อเองยัยเพ็ญ” แทนเอ่ยบอกน้องสาว “คุณแทนทำงานเถอะค่ะ ไม่ต้องพาษรไปหรอก อีกอย่างษรก็ไม่อยากไปกับคุณแทนด้วย” เธอหันมาสบตาเขาครู่หนึ่งแล้วก็รีบหันกลับมาก้มหน้ามองจานข้าวตรงหน้าตัวเอง “นั่นสิพี่แทน จะพาษรไปทำไม พี่แทนก็น่าจะรู้ดีว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของพี่กับเพื่อนเพ็ญเป็นยังไง” เพ็ญนภาเอ่ยกระแนะกระแหนพี่ชายตัวเอง “รู้ดีเกินไปแล้วนะเรา ถามเพื่อน