Todos os capítulos de พันธะวิวาห์เถื่อน : Capítulo 41 - Capítulo 50

“ก็หนูโกรธแทนเพื่อนนี่คะ ก่อนหน้านี้พี่แทนพูดจาไม่ดีใส่ษรสารพัด” เพ็ญนภาเอ่ย “แต่พวกเขา ‘รัก’ กัน ถึงจะมีเรื่องอะไร ถ้าพวกเขายัง ‘รัก’ กันอยู่ เรื่องพวกนั้นก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาแยกจากกันได้หรอก อีกอย่างพี่ชายเราก็เปลี่ยนไปเยอะแล้ว เราก็เห็นนี่ยัยเพ็ญ” “ค่ะแม่ แต่กับข้าวตั้งเยอะ เราจะกินยังไงหมดคะเนี่ย” เพ็ญนภามองอาหารบนโต๊ะอาหาร “ก็เราสามคนเนี่ยแหละ ปล่อยให้สองคนนั้นเขาไปเคลียร์กันเถอะยัยตัวดี ของโปรดพิมพ์ พี่จำได้” แล้วบุญส่งก็หันมาตักผัดพริกหยวกหมูของโปรดให้ภรรยา “ขอบคุณนะคะ” พิมพ์ภายิ้มหวานให้สามีแล้วตักปลากะพงนึ่งมะนาวให้สามี เพ็ญนภามองพ่อกับแม่แล้วก็เบ้ปากเล็กน้อย ตอนนี้ท่านทั้งสองลืมไปแล้วว่ามีลูกสาวนั่งอยู่ด้วย อายุก็ไม่น้อยกันแล้วแต่ก็ยังหวานคลั่งรักกันแบบไม่เกรงใจลูกสาว เพ็ญนภาทานข้าวเงียบๆ ฟังพ่อแม่ป้อนคำหวานกัน ด้านนอกบ้าน นภษรเดินออกมาข้างนอกค้นหากุญแจรถ แต่ยังไม่ทันได้เจอกุญแจรถก็ถูกมือใหญ่คว้าจับแขนกระชากเข้าไปกอดแน่น “ปล่อยษรนะคุณแทน!” เธอดิ้นขัดขืนพร้อมสั่งเขาให้ปล่อยตนเอง “ไม่ปล่อย! ทำไมต้องปล่อยด้วย เมื่อคืน...”

“เป็นพยานให้พ่อนะครับเก้า วันนี้พ่อมีเรื่องที่อยากบอกแม่ของลูก ที่ผ่านมาพ่อคิดว่ามันไม่สำคัญมาตลอด แต่ตอนนี้พ่อคิดว่าพ่อควรพูดให้แม่ของลูกได้ยินและได้รับรู้ถึงความรู้สึกข้างในของพ่อ เก้าเป็นกำลังใจให้พ่อด้วยนะลูก” แทนสอดมือเข้าไปในช่องอีกช่องที่ว่างอยู่เข้าไปในตู้อบแล้วจับมือน้อยของลูกชายเพื่อขอกำลังใจแล้วก็พูดต่อ “ษร...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอคิดกับฉันยังไง เกลียดชังฉันมากแค่ไหน แค้นฉันมากแค่ไหนกับสิ่งที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนอารมณ์ร้อน และตัดสินเธอแบบผิดๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่สืบหาความจริงก่อน แต่รู้ไหมว่าความเกลียดชังที่ฉันมีให้เธอก่อนหน้านี้มันไม่จริงเลยสักนิด รู้ไหมฉันเจ็บปวดแค่ไหนที่พูดคำต่ำทรามพวกนั้นกับเมียของตัวเอง แต่ฉันก็โกรธมากเมื่อนึกถึงรูปถ่ายใบนั้นจนทำให้ฉันพาลระเบิดอารมณ์และคำหยาบช้าพวกนั้นใส่เธอทุกครั้งที่เจอ ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดเพราะฉันแบบนั้น และฉันเองก็เจ็บไม่แพ้กันเวลาเห็นเธอร้องไห้เพราะฉัน” เหมือนไม่ตั้งใจฟัง ไม่สนใจ แต่ทุกคำพูดของแทนทำให้เธอต้องหยุดมือที่จับแก้มนุ่มนิ่มหยอกลูกชายอยู่ในตู้กระจกหยุดนิ่งแล้วเอี้ยวหน้าหันมามองคนที่โน้มตัวมองล

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ตำรวจก็พาฉวีไปดำเนินคดี ซึ่งเขากับนภษรก็ตามมาให้ปากคำที่โรงพักกว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึก “เหนื่อยไหมษร ขอโทษนะที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ทำให้ษรตกอยู่ในอันตราย ฉันไม่อยากคิดเลยถ้ากลับมาช้า ษรจะเป็นยังไง”แทนเอ่ยพร้อมกับรั้งร่างเล็กที่เดินมาพร้อมกับตนให้นั่งลงบนตักตัวเองที่ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาก่อน “ษรไม่โทษคุณหรอกค่ะ ทุกอย่างเป็นเพราะคุณฉวีเอง” “เป็นเพราะฉันหล่อด้วยแหละเลยทำให้นังนั่นคลั่งรัก” “ทำไมพูดจาไม่เพราะแบบนี้คะ” “พูดถึงคนที่เกลียด ไม่จำเป็นต้องพูดจาเพราะ” “หิวไหมคะ แล้วคุณแทนโทรบอกทุกคนแล้วใช่ไหมคะ ตอนกลับมาถึงว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “หิวสิ หิวษรมากกว่าข้าวตอนนี้ ฉันโทรบอกพ่อกับแม่ษรและน้าพิมพ์กับน้าเขยกับยัยเพ็ญแล้วว่าทุกอย่างเรียบร้อย ไม่ต้องมาหาหรอก” “คนหื่น! ไปกินข้าวกันนะคะ วันนี้ษรตั้งใจทำข้าวขาหมูไว้รอคุณแทน แต่คงเย็นชืดหมดแล้ว” “อะไรที่เมียทำให้ ยังไงมันก็อร่อย” เขากอดคนที่นั่งบนตักแน่นแล้วก็เงยหน้าขึ้นจุ๊บปากนุ่มนิ่มของภรรยาที่ก้มมองหน้าตน จุ๊บ! “ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ”

“อื้อ...ษรจะขย่มคุณแทนแล้วนะคะ” “อย่าชักช้าสิทูนหัว จัดการให้ไว อ่า...เสียว” “อะ...อื้อ” แล้วนภษรก็กระดกก้นขึ้นแล้วกดแนบก้นกลมกลึงกับเอ็นเนื้อร้อนกลืนกินแท่งเนื้อใหญ่ยาวสามีเข้ามาในกายสาวจนจุกแน่นเสียวภายในท้องน้อย “อ่า...โยกเลยทูนหัว โยกผัว อูว์...” “อือ...ค่ะ ษรจะโยกขย่มคุณแทน อื้อ...” แล้วเธอก็ยืดตัวขึ้นนั่งตรงคร่อมทับเขาแล้วสองมือกดดันหน้าท้องแข็งแรงเพื่อทุ่นแรงตัวเองยามขยับขย่มเอ็นเนื้อร้อน “อ่า...ดีเหลือเกินษร แน่นเสียว” แทนจับเอวเล็กคอดแอ่นเด้งกระแทกรับแรงขย่มของนภษรพร้อมกับมองสองเต้าอวบใหญ่ที่กวัดแกว่งยามเธอขยับคลึงตัวเอง พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงกระทบกระทั่งเนื้อของทั้งสองดังหนักหน่วงประสานกับเสียงครวญครางของพวกเขาในยามดึกและกายเปลือยก็อาบชื้นโชกไปด้วยเหงื่อไคลแห่งราคะรักของทั้งคู่ พั่บ! พั่บ! พั่บ! เด็กชายนพเก้า วัยแปดขวบเดินจูงมือน้องสาว วัยสามขวบเดินนำหน้าพ่อกับแม่ในยามพลบค่ำในไร่องุ่นที่ตอนนี้เหล่าคนงานกำลังทำโอทีกันอยู่ “พ่อครับ ผมช่วยคนงานเก็บองุ่นได้ไหมครับ” “ได้สิลูก ดูแลทิชาด้วยนะ” “ครั

พลอยใจ บุญช่วย หรือพลอย วัย 24 ปี นั่งร้องไห้สะอื้นกอดช่อดอกไม้เจ้าสาวอยู่ในห้องหอที่ไร้เงาของเจ้าบ่าว เขาหายไปและขาดการติดต่อตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น ไม่มีใครสามารถติดต่อนายสิงห์ คึกคะนอง หรือสิงห์ วัย 35 ปี ทายาทคนเดียวของธุรกิจอาหารสดแช่แข็งรายใหญ่ของประเทศ มีทั้งส่งออกในประเทศและต่างประเทศ       ฮือๆ       พลอยใจร้องไห้กอดช่อดอกไม้เจ้าสาวที่ตักพร้อมกับมองประตูห้องนอนที่ใช้เป็นห้องหอของตนเองและเจ้าบ่าวในคืนนี้ มองไปรอบๆ ห้องนอนที่ตกแต่งสีชมพูหวาน และประตูห้องก็ถูกเปิดผลักเข้ามาพร้อมกับผู้มีพระคุณ หากไม่มีท่านก็คงไม่มีพลอยใจในวันนี้    “คุณแม่ อึก!” เธอเรียกท่านด้วยน้ำเสียงสั่นสะอื้นไห้       “แม่กับพ่อส่งแขกกลับหมดแล้วลูก หนูพลอยอย่าร้องไห้เสียใจไปเลยนะลูก พี่สิงห์เขาอาจจะติดงานสำคัญ”       “สำคัญยังไงมันก็ควรมาง