All Chapters of พันธะวิวาห์เถื่อน : Chapter 11 - Chapter 20

“ผมไม่สนใจหรอกครับว่ามาจากไหน เพราะรูปมันชัดเจนแล้วว่าแม่นั่นเล่นชู้กับชายมากหน้าหลายตาลับหลังผม เราอย่าพูดเรื่องนี้กันดีกว่าครับ ยัยเพ็ญไปไหนครับ ตั้งแต่มาไม่เห็น หรือพายัยนั่นออกไปข้างนอกอีกแล้ววันนี้” เพราะที่บ้านก็ไม่เจอเลยคิดว่าไปข้างนอกหรือมาหาน้องสาวที่บ้านหลังนี้“ไม่นะ น้องสาวเราอยู่ร้านของฝากในเมืองนะ ไปแต่เช้า หนูษรก็กลับไปนอนบ้านพ่อกับแม่น่ะ เห็นว่าไปสองสามวัน หนูษรไม่ได้บอกเหรอตาแทน” พิมพ์ภาถามหลานชาย“ไม่ได้บอกแทน อีกอย่างวันนี้แทนตื่นสายครับน้าพิมพ์ ถ้างั้นผมขอตัวกลับบ้านตัวเองก่อนนะครับ”“แล้วไม่อยู่รอทานมื้อเที่ยงด้วยกันเหรอตาแทน” พิมพ์ภาถามหลานชายพร้อมอมยิ้ม“นั่นสิ ไหนๆ ก็อยู่บ้านคนเดียว นอนที่บ้านนี้ก็ได้นะตาแทน” บุญส่งเอ่ย“ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่คนเดียวได้สบายมาก ดีเสียอีก ไปหลายๆ วันได้เลยยิ่งดี” แล้วแทนก็ลุกขึ้นยกมือไหว้น้าทั้งสองแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป“คุณว่าหลานชายตัวดีของเราจะได้หย่าไหม” บุญส่งถามภรรยา“ไม่ได้หย่าหรอก ฉันมั่นใจว่าหลานฉันแน่นอนในท้องหนูษร” พิมพ์ภาเอ่ยตอบสามี“ผมก็มั่นใจ มาดูกันต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากหนูษรคลอดแล้ว ดูซิ ตาแทนจะยังอยากหย

“ไปกล่าวหาเขา” นภษรเอ่ย“แกยังมองแม่นั่นเป็นคนดีอยู่เหรอษร วันนั้นก็เห็นบอกแกอยู่ไม่ใช่เหรอว่ายังไงก็จะ ‘เอา’ พี่ฉันมาเป็นผัวให้ได้”“วันนั้นคุณฉวีอาจเมาเลยพูดแบบนั้นก็ได้”“จ้า...แม่นางเอกเพื่อนฉัน แต่จำไว้ว่าพี่สะใภ้ฉันมีแค่แกคนเดียวเท่านั้นรู้ไหมษร”“ขอบใจแกมากนะเพ็ญ”นภษรเอ่ยอย่างซาบซึ้งแล้วก็ก้มหน้ามองท้องกลมตัวเองแล้วยกมือมาลูบไล้ท้องตัวเองไปมา และเหมือนเจ้าตัวเล็กในท้องจะรู้ว่าแม่กำลังสัมผัสตัวเองก็ถีบเตะท้องของเธอใหญ่เลยอุ๊ย!“หลานฉันถีบท้องเหรอษร”“อือ...อยู่ในท้องก็ซน ไม่รู้ออกมาจะซนแค่ไหน”เธอเอ่ยแล้วก็ยิ้มให้กับท้องตัวเองที่ถูกลูกน้อยในท้องถีบเตะหยอกเล่นในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวหรือลูกชาย เธอก็รักและดีใจทั้งนั้น ขอแค่เขาออกมาสมบูรณ์และแข็งแรงก็พอ“ษรจะกลับพร้อมเราไหม หรือว่าจะกลับก่อน” เพ็ญนภาเอ่ยถามเพื่อน“เพ็ญปิดร้านสี่ทุ่ม ษรไม่รอหรอกนะ เดี๋ยวสักห้าโมงเย็น ษรจะไปเดินตลาดซื้อของไปทำมื้อเย็นไว้รอคุณแทนน่ะ”“ทำให้เขาขนาดนี้แล้วเขาก็ด่า แกก็ทนจริงๆ ษร พี่แทนก็เหลือเกิน ใจร้ายกับลูกกับเมียได้ลงคอ”“อย่าไปว่าคุณแทนเขา ตอนนี้ก็รอแค่ความจริงปรากฏเท่านั้น ฉันเองก็บริสุทธิ์ใจ ไ

แสงไฟในห้องทำให้หล่อนแสบตาตื่นตั้งแต่แรกแล้วและรับรู้การมาของนภษร พอประตูห้องปิดสนิท ฉวีก็ยิ้มและขำออกมาเมื่อทุกอย่างสำเร็จเกินคาด แม้ไม่คาดคิดว่านภษรจะกลับมาเห็นตนกับแทนอยู่บนเตียงเดียวกันก็ตาม แต่การที่หล่อนกลับมาเห็นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีกับตัวหล่อน “อีกไม่นานแล้ว ฉวีก็จะได้เป็นนายหญิงของคุณแทน” หล่อนเงยหน้าจากอกแกร่งที่นอนซบมาจ้องมองหน้าคนที่หลับนิ่งข้างตน มือน้อยๆ สากกร้านจากการทำการเกษตรทำสวนลูบไล้แก้มคมสากเลื้อยมายังลำคอหนาแล้วหล่อนก็หัวเราะ “ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรที่ฉวีต้องการแล้วไม่ได้มา และคุณแทนก็เหมือนกัน” หล่อนพูดพร้อมกับหัวเราะสลับกันอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ตลอดทั้งคืนนภษรนอนไม่หลับเพราะภาพที่เห็นบนเตียง เธอร้องไห้ตลอดทั้งคืนและนั่งพิงประตูห้องจนเช้า ความเครียด ความเสียใจที่อัดแน่นในอกทำให้เธอรู้สึกเจ็บท้องหน่วงๆ แปลกๆ “เจ็บ! ทำไมถึงเจ็บแบบนี้นะ”เธอเม้มปากแน่นนั่งกับที่ไม่ขยับตัวไปไหน เพราะพยายามดันกายลุกขึ้นแล้วแต่ไม่ไหว ขาก็ปวดอาจเพราะนั่งอยู่ตรงนี้ตลอดทั้งคืน เธอร้องไห้มาทั้งคืนจนตอนนี้น้ำตาไม่มีจะไหลแล้ว แต่สองตาของเธอคงบวมแดงแน่นอน เพราะรู้สึกป

“ทีงี้พูดว่า ‘ลูก’ เต็มปาก ก่อนหน้านี้ด่าว่าลูกตัวเองในท้องของเมียสารพัด” เพ็ญนภาอดแขวะพี่ชายไม่ได้“หยุดพูดได้แล้วเพ็ญ ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเป็นลูกตัวเอง” วิทย์บอกลูกสาวตัวเองให้หยุดพูดกระทบกระทั่งพี่ชายสักที“ก็...” เพ็ญนภาจะตอบพ่อกลับ แต่พอเจอสายตาดุดันของพ่อก็เม้มปากก้มหน้าหลบสายตาทันที“ไปนะครับ เดี๋ยวผมกลับมา” แล้วแทนก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับที่พ่อตา แม่ยายเปิดผลักประตูเข้ามาข้างใน“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่” เขายกมือไหว้ท่านทั้งสอง“ไหว้พระเถอะพ่อแทน ตอนนี้หลานแม่กับลูกแม่ปลอดภัยแล้วใช่ไหมลูก” ทองดีเอ่ยถามลูกเขย นางกับสามีมาช้าเพราะว่าไปประชุมต่างจังหวัดกันวันนี้เลยทำให้มาถึงช้ากว่าใคร“ปลอดภัยแล้วครับคุณแม่ คุณพ่อ ดีที่ผมพาษรกับลูกมาโรงพยาบาลทัน ถึงจะคลอดก่อนกำหนดก็แข็งแรงสมบูรณ์ดีครับ ผมขอตัวไปดูลูกก่อนนะครับ” เขาตอบท่านทั้งสองแล้วก็ก้มหัวเดินผ่านท่านทั้งสองออกจากประตูไป“ผมจะไปดูหลานกับลูกนะทองดี” แล้ววิทย์ก็เดินตามลูกเขยไป ส่วนทองดีก็เดินเข้าห้องไปหาลูกสาวพร้อมปิดประตูพอตื่นขึ้นมา นภษรก็ถามหาลูกน้อยทันที ด้วยกลัวว่าจะเสียลูกไป พอทุกคนบอกว่าลูกน้อยปลอดภัยแล้วอยู่ในตู้อบในห้องพักข

เพล้ง! ฉวีปัดกวาดข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องของตัวเองทิ้งด้วยความโมโห หลายวันมานี้ แทนไม่เข้ามาไร่ ไม่เข้าออฟฟิศ เพราะไปดูแลนภษรที่โรงพยาบาล “ฉันไม่ยอมหรอกนังษร คุณแทนต้องเป็นของฉัน” หล่อนมองเงาตัวเองสะท้อนในกระจกแล้วก็ยกมือขึ้นทุบกระจกตรงหน้า ตุ้บ! “ฉันก็เป็นเมียคุณแทนเหมือนกัน ฉันไม่ยอมหรอก” แม้จะรู้ว่าแค่นอนแก้ผ้าจัดฉากเท่านั้น แต่ยังไงซะ ตอนนี้นภษรก็คิดว่าเธอและแทนเป็นของกันและกันแล้ว ฉวีเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้านำกระเป๋าเดินทางออกมาแล้วเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเดินทางเพื่อจะย้ายที่อยู่ “ฉันจะเรียกร้องสิทธิ์ของฉัน ฮ่าๆ” แล้วหล่อนก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อคิดว่าตนจะได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกับแทน “สมน้ำหน้าพ่อหลานชายตัวดีของคุณเหลือเกินคุณบุญส่ง” พิมพ์ภาเอ่ยกับสามีที่เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างตัวเองบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น “ก็หลานชายคุณเหมือนกันนั่นแหละคุณพิมพ์ หนูษรเห็นหงิมๆ แบบนั้น บทจะเด็ดขาดก็น่ากลัวเหมือนกันนะ” “ผู้หญิงน่ะนะคุณบุญส่ง เวลาเขาจะไป เขาไม่พูดมากหรอกนะ เพราะเขาทนมามากพอแล้ว” “ผู้หญิงแบบหนูษรน่ากลัว ตอนน