Semua Bab พันธะวิวาห์เถื่อน : Bab 11 - Bab 18

“อย่าสำคัญตัวเองผิด เธออยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ฉันก็จะสนองความต้องการของเธอ ได้แค่ทะเบียนสมรสมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ สิ่งที่เธอต้องการก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้วไงจอม ที่สำคัญเธอได้ตัวฉันก่อนพี่สาวเธอ เธอคงจะดีใจนะ รู้อะไรไหม ผู้ชายน่ะมันไม่เลือกหรอกนะ แม้มันจะเกลียดผู้หญิงที่มันกำลังจะเอามากแค่ไหน ขอแค่ได้ระบายความต้องการก็พอแล้ว”จอมใจเจ็บจุกแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อเจอเขาตอกหน้ากลับมาให้ช้ำ แต่ก็แสร้งยิ้มออกมาทั้งๆ ที่น้ำตาไหลออกทางหางตา ส่วนพรรธน์ยศรู้สึกหน่วงในอกเมื่อเห็นน้ำตาของสาวเจ้าใต้ร่าง แต่ก็แสร้งตีสีหน้าปกติไม่สนใจน้ำตาของจอมใจ“สรุปคือพิศวาสนั่นแหละค่ะ ตอนนี้ถึงอยากได้จอม เชิญเลยค่ะ จอมจะได้อวดพี่ขวัญได้ ตอนที่พี่ขวัญกลับมาว่าจอมได้พี่ก่อนพี่ขวัญ ยังไงซะ พี่ขวัญกลับมา เราก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว แต่ระหว่างนี้จอมจะทำหน้าที่เมียของพี่ค่ะ อึก!” ในเสียงสะอื้นเอ่ยจนสุดความ ตอนนี้เขายังไม่รักก็ช่าง แต่อนาคตหวังว่าเขาจะมีใจให้เธอสักเล็กน้อยก็ยังดี“ปากดีเหลือเกินเธอเนี่ย! ดี! งั้นก็ทำหน้าที่เมียให้เต็มที่ ให้สมกับที่อยากเป็นเถอะ แต่อย่าคิดว่าฉันจะใจอ่อนและหลงรักเธอ เพราะตำแหน่ง

“อ่า...พะ...พอเถอะพี่แทค จอมมะ...ไหว อ่า...จอมร้อนไปหมดแล้ว อื้อ...” เธอแอ่นเด้งบิดเอวเล็กถอยหนี แต่แขนใหญ่ทั้งสองก็กอดรั้งเอวเล็กของเธอไว้ แถมเรียวขาทั้งสองก็ชี้ค้างกลางอากาศเมื่อหุบเข้าหากันไม่ได้เมื่อมีร่างใหญ่แทรกอยู่กลางหว่างขา“อ่า...พอได้ยังไง นี่คือหน้าที่เมียของเธอจอม อ่า...หวานลิ้นเป็นบ้า อ่า...อืม” เขาดูดเร่าคลอเคลียถูไถปลายลิ้นไปกับกลีบสวาทอวบอูมพร้อมกับดูดเม้มเม็ดเกสรสีชมพูระเรื่อไปด้วย“อ่า...ตะ...แต่จอมไม่ไหวแล้ว จอมร้อน อ่า...พะ...พอเถอะค่ะ จอมอยากอาบน้ำ ...อย เจ็บ!” แล้วเธอก็ต้องร้องครางเสียวออกมาเมื่อเขาดุนดันนิ้วเข้ามาในความคับแน่น เธอรู้สึกเจ็บเมื่อถูกรุกเร่า“อ่า...เล็กเป็นบ้า” เขาดึงมือตัวเองออกมาดูดเลียแล้วก็เคลื่อนตัวผละจากหว่างขาของเธอไปคร่อมทับร่างเปลือยสวยงามของหล่อนอีกครั้ง ก่อนจะกดแนบเอ็นเนื้ออวบใหญ่ของตัวเองเสียดสีไปกับกลีบสวาทฉ่ำแฉะของหล่อน“อ่ะ...ยะ...อย่านะพี่แทค อย่าเข้ามานะ พี่แทคใหญ่เกินไป อ่ะ...ยะ...อย่า...กรี๊ด...เจ็บ!”เขาไม่ฟังคำขอร้องของเธอเลยสักนิด เขากรีดตัวกระแทกจ้วงอัดเข้ามาในท้องเธอเต็มลำกายจนจุกขยับตัวไม่ไหวในตอนนี้ เธอเจ็บร้าวตรงน้องสาวท

นิษฐาไม่ได้ขึ้นมาปลุกลูกสะใภ้ เพราะลูกชายบอกไว้ว่าให้จอมใจตื่นเอง เพราะนอนกันตอนเช้า นางยิ้มแก้มแทบแตกรีบออกจากบ้านไปหาทิพย์มณีทันทีเพื่อจะไปคิดชื่อหลานไว้ เพราะตอนนี้ดูท่านางใกล้จะมีหลานแล้ว “ทิพย์...เธอว่าหลานเราคนแรกจะชายหรือหญิง” นางถามเพื่อนรัก “ไม่รู้สิ หญิงชายก็ได้สำหรับฉันกับพี่ภู” นางตอบกลับนิษฐาเพื่อนรัก นางเอกก็ดีใจไม่แพ้กัน “เออ...ว่าจะถาม ตั้งแต่มาไม่เห็นพี่ภูเลย” นางเพิ่งสังเกตว่าไม่เห็นสามีเพื่อนรักเดินเพ่นพ่านไปมา “จะเห็นได้ยังไง ไปปฏิบัติธรรมที่วัดกับเพื่อนตั้งแต่เช้ามืดแล้วเธอ เนี่ยไปรอบนี้ก็สองอาทิตย์เลยแหละ อีกนิดฉันว่าจะให้พี่ภูไปบวชแล้วแหละ อยู่วัดเยอะกว่าอยู่กับเมียแล้วเนี่ย” นางอดพูดเหน็บสามีไม่ได้ ก็จริง หายใจเข้าออกก็วัด “แหม! ดีกว่าไปติดอีหนูนะทิพย์ นี่ถ้าพี่สิงห์ พ่อของพ่อแทคอยู่คงได้ไปคู่กันแหละเนอะ” แม้สามีจะจากไปแล้ว แต่ในความรู้สึกของนิษฐา สามียังคงอยู่ด้วยเสมอ และอยู่ในใจนางตลอดเวลา “เอาน่า พี่เขาคงกำลังมองดูเธอกับพ่อแทคอยู่ตอนนี้” ทิพย์มณีเอ่ยพร้อมกับกุมมือเพื่อนรักบีบให้กำลังใจ ด้วยรู้ดีว่านิษฐานั้นรักสามีมาก

“มึง...ไอ้ระยำ!” เมื่อโดนต่อยไม่ทันตั้งตัวก็รีบหันกลับมากระชากคอเสื้อรเณศแล้วรัวหมัดหนักๆ ใส่หน้าอีกฝ่ายทันที       ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!       “พี่แทคพอแล้ว พี่แทค!” เธอร้องห้ามพร้อมคว้ารั้งมือที่กำหมัดแน่นของเขาให้หยุด ตอนนี้หน้าของรุ่นพี่เธอแตกเละไปหมดแล้ว และลูกค้าในร้านก็ตื่นตกใจพากันลุกไปยืนอีกมุมของร้านแล้ว       “มันต่อยฉันก่อน” เขาสะบัดมือเล็กที่จับแขนตัวเองออกแล้วขยับเสื้อตัวเองลูบแก้มสากข้างที่โดนต่อยไปมาและยิ่งไม่พอใจโกรธเมื่อจอมใจเดินไปจับหน้าของผู้ชายที่ต่อยหน้าเขาก่อน แถมยังถามด้วยความเป็นห่วงอีก       “พี่เป๊กเจ็บมากไหมคะ จอมขอโทษนะคะ เดี๋ยวจอมพาไปทำแผลนะคะ”       “ไม่เป็นไรครับ ก็มันไม่ให้เกียรติจอมนี่” แม้จะเจ็บ แต่ได้เห็นสายตาหึงหวงของพรรธน์ยศที่มองมาทางตนตอนนี้ก็สะใจเหลือเกิน รเณศยกยิ้มเยาะเย้ยแล้วแสร้งร