Todos os capítulos de พันธะวิวาห์เถื่อน : Capítulo 51 - Capítulo 60

“ก็พี่สิงห์ให้พลอยกลับไปนอนห้องตัวเอง”       “ใช่! แต่ไม่ใช่วันนี้ กลับมานอน นอนที่ไหนก็ได้ แต่ห้ามขึ้นมาบนเตียงฉัน เตียงนี้ของฉัน พรุ่งนี้ก็เก็บข้าวของของเธอไสหัวออกไปจากห้องฉันด้วย” คนเกรี้ยวกราดบอกสั่ง       “คุณพ่อคุณแม่...” เธอยังพูดไม่จบความ เสียงห้วนก็ดังแทรกขึ้นกลางประโยค       “อย่าเอาพ่อกับแม่มาขู่ฉัน ปิดไฟได้แล้ว จะนอน!” แล้วคนโอหังก็ข่มตาหลับส่วนพลอยใจก็มองหาที่นอนให้ตัวเองเพื่อให้ผ่านพ้นคืนนี้ เมื่อเห็นเก้าอี้โซฟาปรับเป็นเตียงนอนได้ก็หอบผ้าปูเตียง ปลอกหมอนและผ้าห่มที่กอดอยู่เดินไปทิ้งไว้บนเก้าอี้โซฟาพร้อมปรับเป็นเตียงนอนแล้วเดินไปปิดไฟมุมประตูห้องเดินกลับมาปิดโคมไฟข้างหัวเตียงให้สิงห์แล้วเดินคลำทางในความมืดสลัวไปยังเก้าอี้โซฟาของตนเอง       แม้ในห้องจะมืด แต่ก็พอมองเห็นแสงสลัว คนที่บอกจะนอนนั้นมองดูทุกการเคลื่อนไหวของน้องสาวตัวเล็ก เคยเอ็นดูพลอยใจมาตลอด แต่ไม่เคยคิด

เจ้าหน้าที่ให้ทะเบียนสมรสทั้งสองเก็บไว้คนละใบ แต่สิงห์ไม่ได้สนใจจะเก็บมันไว้ ด้านพลอยใจต้องถ่ายบัตรประชาชนใหม่ เพราะหญิงสาวต้องเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของสิงห์ เมื่อเธอถ่ายบัตรประชาชนเสร็จเรียบร้อย สิงห์ก็โยนใบทะเบียนสมรสส่วนของตนใส่หน้าหญิงสาว ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถ“เอามันกลับไปให้พ่อฉันด้วย และก็เก็บไว้กับเธอนั่นแหละ ฉันไม่ต้องการจะเห็นมันและไม่อยากเก็บมันไว้กับตัวด้วย แล้วก็กลับเองนะ ฉันจะไปทำงาน” แล้วสิงห์ก็เดินไปกระชากเปิดประตูรถฝั่งคนขับของตัวเองแล้วติดเครื่องยนต์เคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดรถโดยไม่สนใจว่าภรรยาป้ายแดงของตัวเองจะทำยังไงต่อพลอยใจกอดทะเบียนสมรสในมือทั้งสองแผ่นแน่น ตอนนี้เข้าใจคำว่า ‘นอนกอดทะเบียน’ แล้วว่ามันเป็นยังไง ตอนนี้เธอกำลังเป็นแบบนั้น สิงห์ยังคงตัดขาดจากแฟนสาวไม่ได้และยังเกลียดชังน้ำหน้าของเธอด้วย“ทำไมพี่สิงห์ถึงใจร้ายกับพลอยแบบนี้ เมื่อก่อนพี่สิงห์ดีกับพลอยที่สุดไม่ใช่เหรอคะ”เธอพึมพำกับตัวเองแม้จะไร้คำตอบกลับมา พลอยใจแหงนเงยหน้ามองฟ้าที่แจ่มใสต่างจากใจข

       พลอยใจรู้ว่าสิงห์หมายถึงอะไร เธอจึงเลือกนิ่งเงียบไม่ตอบกลับ       “ใครล่ะเมื่อกี้?”       “ลูกค้าค่ะ”       “แน่ใจว่าลูกค้า ไม่ใช่ชู้หรอกเหรอ”       “อย่ามาดูถูกพลอยนะคะพี่สิงห์” เธอเงยหน้าที่ก้มอยู่สบตาคนตัวโตที่เดินมาหยุดตรงหน้า แต่แค่ครู่เดียวเท่านั้นก็หลุบสายตามองต่ำด้วยกลัวความอำมหิตที่ฉายออกมาจากตาดุดันคู่คมของบุรุษตรงหน้า       “ก็เห็นๆ กันอยู่ อยากให้พ่อกับแม่ฉันมาเห็นตอนเธอคุยกับผู้ชายอื่นหน้าระรื่นจริงๆ และถึงตอนนั้นเธอจะแก้ตัวยังไง”       “แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่สิงห์ด้วยคะ หรือพี่สิงห์หึงพลอยกับคุณวิณท์” เธอตอบกลับและถามกลับ ซึ่งเป็นคำถามที่ทำให้คนที่ยิ้มเม้มปาก ขบกรามแน่น       “อย่ามาปากเก่งกับฉันน

ใครมันจะทนไหว เมื่อคร่อมทับร่างน้อยเปลือยเปล่าแล้วเขาก็ซุกไซ้ปลายจมูกกับซอกคอระหง ดอมดมกลิ่นกายสาวน้อยใต้ร่าง ไม่เคยมีความคิดในหัวมาก่อนว่าจะทำเรื่องแบบนี้กับพลอยใจ แต่ตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว ก็หล่อนยั่วเขาจึงต้องตอบสนอง เขาเองก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนจะนิ่งเฉยไม่มีอารมณ์ได้       “อ่า...อื้อ” คนเมาไร้สติควบคุมตัวเองไม่ได้ปล่อยตัวเองไปกับคนเหนือร่าง สองเรียวแขนเล็กโอบกอดลำคอหนายกร่างเปลือยเปล่าขึ้นเสียดสีกายบุรุษแข็งแรง       ความเงอะงะไร้เดียงสาของภรรยาทำให้สิงห์รีบผละออกมาจัดการเปลื้องผ้าตัวเองออกจนเหลือแต่ร่างเปลือยแล้วโถมตัวไปทาบทับเธอเหมือนเดิม ปากหนาจูบซับเหงื่อซอกคอระหงเคลื่อนมายังสองแก้มเนียนจูบแล้วก็ขบเม้ม ก่อนจะมาปิดปากน้อยกลืนกินเสียงครางกระเส่าหวาน       “อ่า...อื้ม” เสียงครางกระเส่าหวานถูกปากหนาปิดกลืนกิน สองมือสากกร้านของสิงห์เคลื่อนไหวลูบไล้สัมผัสเรือนร่างน้อยสวยงาม ตลอดเวลาเขาเห็นมันถูกซ่อนมิดด้วยชุดเรียบร้อยตลอด แต่วันนี

ภาพของเมื่อคืน แม้จะเกิดขึ้นเพราะพลอยใจเมา แต่สิงห์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่นอนหลับบนเตียงเป็น ‘เมีย’ ของตัวเองแล้ว ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องปล่อยหญิงสาวนอนเพียงลำพังบนเตียง ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า และกว่าพลอยใจจะตื่นคงเกือบเที่ยงหรือไม่ก็บ่ายโมง       “ทำไมสีหน้ามึงไม่ดีเลยวะไอ้สิงห์” นายหัวเจ้าของโรงแรมหรูเอ่ยถามเพื่อนรักที่เดินมานั่งในห้องรับประทานอาหารของโรงแรมตัวเอง       “นั่นสิไอ้สิงห์ หายไปทั้งคืนแทนที่จะมีความสุข แล้วเนี่ยรีบตื่นอะไรแต่เช้า” พิภพพูดบ้าง       “ขอกาแฟดำ” สิงห์ไม่ตอบ แต่สั่งพนักงานให้นำกาแฟดำมาให้ตัวเอง       “อารมณ์ไม่ดีหรือวะ! หรือว่าเมื่อคืนน้องพลอยเมาจนหลับแล้วปล่อยมึงหิววะไอ้เพื่อนยาก” คเชนทร์เอ่ยบ้าง แล้วหยิบแก้วน้ำตรงหน้าตัวเองขึ้นจิบดื่ม