Lahat ng Kabanata ng Nine Months To Say Goodbye: Kabanata 171 - Kabanata 180

"Mitch..." Renzo’s voice pulled me back.Napalingon ako sa kaniya nang itigil niya sa tabi ang sasakyan. Pagkatapos ay marahan akong hinawakan sa siko. Ang isa niyang kamay ay nakapwesto sa likod ng inuupuan ko, dito sa may front seat. "I told you, don’t stress yourself over it. Tumutulong ako sa paghahanap para mapanatag ka. Isipin mo na lang lagi ay ang baby."I let out a breath and nodded slowly."Gusto mo bang magpa-cool down na muna sa isang café? May madadaanan tayong gano'n bago makarating kay Tita."Siguro nga kailangan ko na muna ikalma ang sarili. Hindi ko gugustuhing humarap kay Mama na wala sa mood."Thank you," aniko, sabay ngiti sa kaniya.Nginitian din niya ako, may kasama pang marahan na paghagod sa aking buhok. Pinilit ko ang sarili na hindi na muna isipin ang tungkol kay Ate dahil sa bilin niya, kaso kapag sinubok ka talaga ng araw at panahon, kusa ka na lang talaga bibigay minsan.Pinagbuksan ako ni Renzo ng pintuan para bumaba na at hintayin siya saglit dahil may

"Upo na kayo. Timpla lang ako ng juice."Tila na-alarma si Renzo sa sinabi ni Mama kaya mabilis niya akong binitawan at halos takbuhin na ang paglapit sa gawi ni Mama."Tulungan na ho kita," aniya at maingat na kinuha kay Mama ang dala nitong tatlong baso.Hinayaan siya ni Mama na tulungan sya. Ako nama'y dahan-dahang humakbang palapit sa lamesa, saka naupo doon.Nakatingin lang ako sa kanilang dalawa habang nagtutulungan sa paghahanda ng magiging meryenda naming tatlo, hindi alam kung tatayo ba ako para tumulong na rin sa kanila o mananatili na lang nakaupo.Renzo lifted the water container and poured it into the pitcher Mama had brought earlier. Kumuha naman si Mama ng stock ng Tang juice sa may cabinet namin, at siya na ang nagbubos nito sa pitsel.Tumayo na rin ako nang malingunan ko sa may gilid ang supot ng tinapay at maruya. Lumapit ako doon ngunit bago ko pa madampot ang supot ay naunahan na ako ni Renzo.“Ako na dito. Umupo ka na lang, okay?” marahan nyang bilin sa akin, inab

“Sorry kung hindi na ako naka-hindi," tukoy ko sa pagiging isa namin sa kwarto ko. "It's just that... I didn't have the heart to decline it. Maayos ang salubong nya sa atin. Natakot ako na baka magalit sya kapag gano'n."Lumapit pa lalo sa akin si Renzo, at hinawakan ako sa magkabilang siko. Hinayaan ko syang alalayan ako paupo sa gilid ng hindi kalakihan kong kama."It’s okay," malugod nyang iling, may kasamang ngiti. "You didn't do anything wrong. Naiintindihan ko. Gusto mo bang mag-half bath na muna o ipagtitimpla na lang kita ng gatas mo?"Bahagya syang nakayuko upang mapantayan ang tingin ko.Hindi agad ako nakasagot. Mataman ko syang tiningnan sa mukha, sinuri kung gaano kalambot ang binibigay nyang ekspresyon sa akin ngayon. This guy!"Ikaw? Ayos lang ba sa'yo na iisa tayo ng kwarto? Komportable ka ba?" Tanong ko.Baka mamaya ay napipilitan lang sya. Ayaw ko ng ganoon. Hindi patas sa parte nya kung ganoon nga.Yumuko pa sya lalo at ipinatong ang magkabila nyang kamay sa parehon

Nang gabing iyon, hindi ko hinayaan si Renzo na matulog sa sahig. Baka lamigin sya kung nagkataon. Mabuti na lang talaga at nandito pa ang matagal ko ng hindi nagagamit na comforter bed. Napakinabangan din.Iyon kasi ang dinadala ko tuwing nagka-camping kami nina Luna. Noong nasa Grade school pa kami no'n. Matagal-tagal na ring hindi nagamit kaya kinailangan pang alisin ni Renzo ang alikabok bago gamitin sa pagtulog. Medyo natagalan sya sa paglilinis nun. Nakatulog na ako bago sya matapos.Nagising lang ako kinabukasan nang makaamoy ako ng mabangong pagkain galing sa baba. Siguro ay naghahanda na si Mama para sa pang-almusal namin. Instinctively, I turned to the side, expecting to see Renzo still asleep on the foldable comforter. Pero wala na sya roon. Nakatupi na ang higaan nya at nakalatag na ito sa gilid ng aking cabinet.Ang aga talaga nya gumising. Mag-a-alas sais pa lang, e.Sinipat ko muna ang ayos ng aking mukha bago lumabas ng kwarto, pababa sa kusina. Nakaramdam ako ng gutom

"Bago lumubo ang tyan mo, kailangan kasal na kayo," panimula agad ni Mama, ni walang kaabor-abor ang pagkakasabi niya."P-Po?" gulat kong tingin kay Mama.Ini-expect ko nang tungkol sa pagkakabuntis ko ang pag-usapan namin ngayon, pero hindi ko lubos maisip na sa kasal mapupunta ang usapan.Ito na nga ba ang sinasabi ko. Kaya pala masama ang pakiramdam ko tungkol sa pag-uusap na ito. Ito na pala ang rason.Nalipat sa katabi kong si Renzo ang atensyon ko nang marahan niya akong hinawakan sa kamay. Na kay Mama ang tingin nya. Kumpara sa akin na gulat na gulat, siya ay kalmadong ekspresyon ang nakaguhit sa kanyang mukha. Ngunit nang bumaba ang tingin ko sa tensyonadong pagtaas-baba ng kanyang adam's apple, doon ko nakumpirma na pati siya ay hindi rin inaasahan ang narinig."Kung hindi niyo po mamasamain, Tita," aniya, kay Mama pa rin ang tingin. "Na kay Mitch po ang desisyon tungkol sa bagay na 'yan."Agad namang napatingin sa akin si Mama. Bahagyang nakakunot ang noo nya, tila naghihint