Tous les chapitres de : Chapitre 541 - Chapitre 548

Sumapit ang umaga na may nananalaytay sa aking kakaibang enerhiya. Kung kagabi ay halos mabuwal ako sa bigat ng ng nangyayari sa kumpanya ko, ngayon ay hindi na. Habang suot ang pinaka-pormal kong white power suit, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Wala na ang takot na takot na Veronica noon. Ang Veronica na nakikita ko ngayon ay handa nang harapin ang problema. "Ready, Boss?" tanong ni Raz na nakasandal sa hamba ng pinto, suot ang kaniyang signature charcoal grey suit. He looked every bit the powerful Alcantara he was meant to be. "More than ready," tipid kong sagot bago kami lumabas. Ang pagpasok namin sa conference room ng De Miranta Holdings ay nagsilbing parang isang eksena sa pelikula. Ang lahat ng ingay ay biglang natigil. Ang mga board members na dati ay tinitingala ko at kinatatakutan ko ang bawat panghuhusga ay sabay-sabay na tumayo, ang ilan sa kanila ay hindi makatingin nang diretso sa gawi ko, habang ang iba naman ay pilit na sumisilip ng pagkakataong makangiti

Ang biyahe mula sa airport patungo sa tinutukoy ng Mommy ni Raz na safehouse nila ay binalot ng isang uri ng katahimikan na hindi nakakabingi, kundi nakakapagpatahimik ng kaluluwa. Habang binabaybay namin ang paakyat na kalsada, ramdam ko ang unti-unting paglamig ng simoy ng hangin, kaakibat ang amoy ng basa at sariwang lupa na para bang sinasabi sa akin na ligtas na nga ako. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga pamilyar na anino ng mga puno. Ramdam ko rin ang bawat galaw ni Raz sa tabi ko. Hindi niya binibitawan ang kamay ko; ang kaniyang hinlalaki ay marahang hinahaplos ang akin, isang paulit-ulit na paalala na nasa tabi ko lang siya kahit anong mangyari. Nang pumasok ang SUV sa malawak na gate ng sang mansyon na nakatago sa gitna ng masukal na hardin, doon ko lang naramdaman ang tunay na pagod. Pero kasabay ng pagod na iyon ay ang hindi maipaliwanag na excitement. "We're here," mahinahong deklara ni Raz. "This is our sanctuary for tonight. Walang media,

(The Wedding)Sa sumunod na anim na buwan ay iginugol ko ito sa mandatory rehabilitation ko. Malaki ang naitulong nito sa akin kasi hindi lang ang isipan ko ang ginamot; parang bawat sesyon ay isang dahan-dahang pagpapakawala sa mga kadenang bakal na ilang taon ding gumapos sa buong pagkatao ko. Ang bawat naging oras ko sa community service ay ginugol ko sa pagtulong sa mga kapwa ko biktima ng pang-aabuso, nagsilbi itong gamot sa iniinda kong konsensya. Hindi ko man maibabalik ang buhay na kinuha ko, nalaman ko na maaari kong ialay ang bagong simula ko para siguraduhing wala nang ibang babaeng dadaan sa impiyernong naranasan ko. Habang abala ako sa paglilinis ng aking kaluluwa, si Raz naman ay naging abala din sa pagtupad ng kaniyang pangako sa akin. Tuwing bibisita siya sa center, lagi siyang may dalang mga sketch ng gown, listahan ng mga caterer, at mga litrato ng mga simbahan. "Raz, sabi ko simple lang," biro ko sa kaniya isang hapon habang nakaupo kami sa garden ng pasilida

Raz’s POV "Ano bang nangyayari sa'yo? Kanina ka pa pabalik-balik diyan. Kung hindi ka titigil, iisipin kong may binabalak kang masama," biro ko habang nakasandal sa swivel chair ko. Napatigil si Lando sa paglalakad saka ako hinarap. Suot niya ang kaniyang usual na pormal na suit, pero ang mukha niya ay mukhang mas stress pa kaysa sa akin. "Raz, sinisiguro ko lang na ayos ang lahat. Alam mo naman si Veronica, kahit tatlong taon na kayong kasal, madali pa ring mailang 'yun sa mga grand gestures mo. Huwag mong masyadong bonggahan, baka imbes na kiligin ay ma-pressure ang best friend ko na ’yun." Natawa ako. Lando has been Veronica’s protector long before I even remembered her name again. May mga pagkakataon na naiinis ako sa kaniya sa hindi malamang rason, pero itinuturing ko na rin siyang parang kapatid na. Siya ang tumayong kapatid at sandigan ni Veronica noong mga panahong wala ako sa tabi niya. "Trust me, Lando. I know my wife," sagot ko habang inaayos ang kurbata ko. "And th