All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 151 - Chapter 160

Isang malakas na sampal mula kay Mama ang dumapo sa pisngi ni Renzo. Napayuko ako at agad umakyat ang kaba sa dibdib ko. The force of it left me frozen, unable to react.“Pinagkatiwalaan kita, iho! Tinuring kita na parang anak ko na! Tapos ngayon, sasabihin mong ikaw ang nakabuntis kay Mitch?!”Ayaw kong tingnan ang nagagalit na mukha ni Mama. Nakayuko lang ako, nasa likuran lang ni Renzo na katulad ko ay nakaluhod rin. Boses pa lang ni Mama, hindi na kailangang tingnan siya para malaman kung gaano siya nanggagalaiti sa galit ngayon.Again, naiintindihan ko siya…Gusto kong sumabat at akuhin ang sariling kasalanan, sabihin na rin na hindi naman talaga si Renzo ang ama ng pinagbubuntis ko, pero iniisip ko pa lang ang magiging reaksyon ni Mama, natatakot na ako.“Ikaw naman, Mitch!” agad kong naihaon mula sa pagkakayuko ang ulo ko. “Bakit ka bumigay?! Hindi mo man lang ako inisip? Ano na lang ang sasabihin sa'yo ng mga kamag-anak natin? Na pariwara kang anak?”Bago pa ako makasagot ay n

“Baka naman puwede ng bisitahin si Mama?” tanong ko kay Renzo.Tumigil siya sa paghihiwa ng sibuyas saka ako nilingon. Naiwan sa ere ang kaniyang kamay na hawak pa ang kutsilyo na ginagamit sa paghiwa. And as usual, he was wearing an apron.“Nag-book ako ng checkup. Mamayang hapon na 'yun,” sagot niya sa akin. Nilapag niya sa tabi ang kutsilyo at kumuha naman siya ng tatlong kamatis sa may lagayan. “After that, we'll go visit her...”Sa ilang sandali, napakurap ako at napamaang sa kaniya. Kalaunan ay napapalakpak ako sa tuwa nang mag-sink in sa utak ko ang sagot niya.Finally!Isang buwan ko rin siyang kinulit nang kinulit tungkol sa pagbisita kay Mama. Akala ko isa na naman ito sa mga araw na marahang 'hindi' ang magiging sagot niya sa akin.Pero hindi. Pumayag siya!Hindi ko naman ini-expect na magiging maayos agad ang pagkikita ulit namin ni Mama. Alam kong galit pa rin siya sa akin. Sa araw-araw na pangungulit ko kay Renzo, lagi siyang may update sa akin tungkol kay Mama kaya alam

"Dito lang, Renzo," mando ko sa kaniya habang sa daan ang tingin ko. Nang itinigil niya ang sasakyan, saka ko siya nilingon. Kunot ang noo niya nang lingunin ako, siguro dahil nagtataka siya kung bakit dito sa may kanto ko ipinatigil ang sasakyan at hindi sa tapat mismo ng bahay namin."Labas lang ako. Dito ka lang," dagdag ko.Hindi naman siya umangal kaya lumabas na ako ng sasakyan. Kahit nasa labas na ako, ramdam ko ang pagsunod ng nagtataka niyang tingin. It was as if he wasn't sure if he should let me go or follow. Pero hindi ako tumigil at nagpatuloy na sa paglalakad palapit sa bahay namin.Tumigil lang ako sa isa sa kapitbahay namin, kung saan tanaw ko ang aming munting tindahan. Mabuti na lang at walang katao-tao sa paligid. Nagmistula kasi akong magnanakaw kung makasilip sa tanaw ko na ngayong si Mama. Kilala pa naman ako dito.Nakatayo lang sa katabi ng counter si Mama, kausap si Aling Kanata, kapitbahay din namin. Napangiti ako nang makitang nakangiti rin si Mama habang nag

Nakatitig lang siya sa akin. At dahil nailang ako ng kaunti, sinubukan kong i-distract ang sarili sa pagkuha ng isang piraso ng balut, ngunit bago ko pa iyon maabot ay inunahan na niya ako.Kaysa naman makipag-unahan pa sa kaniya, hinayaan ko na lang siya na kunin ito at balatan ang balut para sa akin. Saka niya lang sa akin inabot ito nang nangalahati ang nabalatan niya, at tapos nang lagyan ng asin at kaunting suka. Muntik pa niya ito sa akin isubo bilang pagsisilbi sa akin, ngunit pinigilan ko na."How was it?" tanong niya.Mula sa nasimulan ko ng kainin na balut, nilingon ko siya upang sagutin. Kaso medyo natigilan ako nang makita kong nilalantakan na rin niya ang balut na para sa kanya. May kasama pang pagsipsip sa sabaw nito.Napakabalahura niyang kumain sa totoo lang, pero hindi ko maitatanggi sa sarili na gwapo pa rin siya kahit na ganoon."Kamusta pagsilip mo kay Tita?"Muntik na akong masamid nang bigla niya akong nilingon. Mabuti na lang at mukhang hindi naman niya nahuli n

“Ah... Renzo.” tawag ko na sa kaniya. Kailangan ko na talagang pahintuin 'to bago pa lumala."Hm?" tugon niya.Nakailang mura na naman ako sa sarili nang lingunin niya ako'y awtomatiko na lumanding ang mata ko sa sumilip na naman niyang abs. Ugh!Nag-iwas saglit ako ng tingin sa kaniya at napainom ng wala sa oras sa nilapag niya kaninang baso ng tubig sa harap ko. Lumunok pa ako ng paulit ulit para ikalma ang wala na sa ayos kong mata, bago nagpatuloy sa sasabihin.“C-Can you at least wear a shirt?” I mumbled. “M-Masakit kasi sa lalamunan... I mean, sa mata…”What the heck! Anong lalamunan, Mitch?!Uminom ulit ako sa baso dahil sa kahihiyan sa nasabi. Halos ipasok ko na ang aking ulo sa loob ng baso nang makita ang pagbaba ng mata niya sa kanyang katawan, lalo na nung marahan siyang tumawa pagkatapos."Nabasa ko kasi sa internet kagabi na kailangan bigyan ng magandang view ang mga babaeng buntis tuwing umaga para laging mabuti ang mood nila," he said like he was simply sharing a weath