Lahat ng Kabanata ng Nine Months To Say Goodbye : Kabanata 191 - Kabanata 200

Hindi ako maka-move on sa pa-promise ring ni Renzo. That day, halos sungitan ko sya dahil sa ginastos niya sa isang promise ring lang. Oo't naappreciate ko, sobra, pero kasi, hindi ba't sobra sobra naman ang bilyon para doon?Usually, may mga alahas na ako noon pa. The most expensive one I had was just over a hundred thousand pesos, and I was already over the moon with that. Ewan pero nasasayangan ako sa ginasto nya.“Her weight dropped significantly,” Doc Castro said, pulling me out of my thoughts. “At 14 weeks, that’s not normal. Her sugar levels also dropped, and that could affect not only her but the baby as well.”“W-What are we supposed to do?” estirikong tanong agas ni Renzo. “Do we need to admit her? Should she eat more? Is she in danger? I swear, I’ve been making sure she eats right—I even bought that damn nutrition app—”“We’ll monitor her closely,” kalmadong putol sa kaniya ni Doc. “Make sure she eats small frequent meals. Keep her hydrated. And most importantly, reduce the

Hingal na hingal kong naidilat ang mga mata ko sabay upo sa kama. Ang noo ko'y pawisan na habang ang buong katawan ko ay nagsimula ng manginig. Nilingon ko ang gawi ni Renzo at nakitang tulog na tulog sya. Ang likod nya ang nakaharap sa akin pero sa paraan ng paghinga nya ay masasabi kong ang himbing ng kanyang tulog.Tumayo ako pero muntik ng matumba nang maramdaman kong nanghihina din pala maging ang tuhod ko. Mabilis akong lumapit kay Renzo nang sumagi na naman sa utak ko ang nakakatakot na ngisi ni Marco. Kaso natigilan ako nang nasa gilid na ako ni Renzo, napagtanto kung ano ang gagawin ko bakit narito ako sa gilid nya. Tulog na siya kaya bakit ko pa siya gigisingin?Tatalikod na sana ako ngunit napaharap ulit ako sa kanya nang umiba sya ng posisyon. Awtomatiko na napahakbang ako ng isang beses paatras nang unti-unti nyang binuksan ang kaniyang mga mata.I swear I stopped from breathing the moment our eyes locked. Dumaan ang ilang segundo bago siya nalimpungatan. Dali-dali siyang

"Kaka-eighteen mo pa lang pero juntis ka na agad. Sinobrahan mo naman ako sa landi, girl," pang-aalaska ni Atasha sa akin.Imbes na mainsulto at makaramdam ng kakaiba kasi di ba, sensitive na usapan para sa akin kung bakit nabuo ang batang 'to sa tyan ko? But no. Natigilan lang ako saglit pero natawa lang din kalaunan."Kaysa naman sa maging kabit, ano? Walang ka-class class. Uhaw sa Jornales, girl?" balik ko sa kaniya.Binelatan nya lang ako at pabirong umunan sa braso ni Renzo, na ngayon ay pumapagitna sa amin. Sinapok ko nga ang bruha."Aray, ha! Ang sakit," reklamo nya. Napahimas siya sa tinamaan kong tuktok ng kanyang ulo."Tama na nga 'yan. Para kayong mga bata, e," natatawang suway sa amin ni Renzo.Sinamaan ko sya ng tingin kaya agad din niyang naitikom ang bibig. Tumayo na rin sya at lumipat sa kabilang banda ko, kung saan wala si Atasha. Ako naman ngayon ang bumelat sa bruha, at ayon sinapok na rin niya ako."Atasha!" saway sa kanya agad ni Renzo. "Alam mong buntis... huwag

“Don’t you like pinakbet? I thought it was one of your favorites?”Agad akong umiling. "Antok lang ako. Ihanda mo na ang ipangliligo ko," sigway ko ulit sa usapan.Mabilis ko ulit syang nginitian. Bumuntong hininga ulit sya at tumayo na. Tila nakaramdam ako ng paghihinayang nang tahimik syang lumabas sa kwarto.I really really wanted to ask him about his feelings. Hindi ko lang talaga matukoy sa sarili kung ano ang ikinakatakot ko. Siguro dahil baka para sa kanya, walang nagbago? Or maybe he realized that it was just a simple act of kindness. Na baka hanggang doon lang talaga. At kahit na ganoon, handa pa rin niya akong pakasalan dahil sa awa. Nakakainis. Ano ba talaga?Tumayo na ako at nilapag na lang sa tabi ang phone. Wala rin naman 'yun silbi kasi bumalik ulit ang utak ko sa mga katanungan ko.Palabas sana ako ng kwarto upang sumaglit sa kusina dahil inuuhaw ako, nang makasalubong sya.Natigil ako sa hambaan ng pintuan at hinintay siyang lumapit sa akin. Nginitian ko na naman sya

"Dito lang ako. Babantayan ka," malambing niyang wika pagkahiga ko.Nginitian ko sya at tinanguan. Pumikit na ako kahit hindi naman totoong inaantok ako. Saka lang ako dumilat nang maramdaman ko ang pagtayo nya sa kama. Naupo siya sa study table, ang likod nya ang nakaharap sa kin.Mabilis kong pinikit ang mga mata ko nang saglit nya akong nilingon, siguro para silipin kung natulog na talaga ako. Too bad, malayong makatulog ako.Nagsalubong ang kilay ko nang makitang busy siya kapipindot sa kanyang phone. Hindi siya yung klase ng tao na ma-phone kaya nagtaka ako nang sunod-sunod ang pagtunog ng kanyang messenger.Lihim akong napabuga ng hangin at umayos na lang ng higa. Ano naman kung ganoon ngang busy siya ngayon sa kaniyang phone? As if naman may mali sa paulit-ulit na pagtunog ng kanyang messenger. Oo't nakakairita kasi 'di ko makita kung sino nag-chat sa kaniya, pero ano naman? May magagawa ba ako? Wala!At bakit ba parang inis na inis ako, huh?!Umiba ako ng posisyon upang hindi