All Chapters of Nine Months To Say Goodbye : Chapter 161 - Chapter 170

Unang bungad sa wall niya, humigpit na agad ang hawak ko sa aking cellphone. Paano e nang akala ko'y matitigil na sa pagkakasala ang mga mata ko, bumungad sa akin ay ang uploaded niyang video kung saan siya'y nag-wo-workout, at naka-topless pa siya.Ilang beses kong pinagsabihan ang sarili na huwag pindutin ang video pero wala. Natalo ako ng traydor kong daliri. Pinindot iyon at talagang nakisama pa ang mata ko dahil pinanood pa ito hanggang matapos.Parang nakalimutan ko nang huminga habang tutok na tutok ang mata ko sa abs niyang pinagpapawisan na. May pagkakataon pa na parang gusto ko nang pasukin ang screen sa inis ko sa anggulo ng camera. Gusto ko kasi doon lang nakatutok sa abs niya kaso hindi lagi.Nang matapos ang isang video, nag-scroll pa ako at pinindot ulit ang isa pa noyang video. Kung tutuusin, nakadalawang video na ako. Series kasi iyon ng kanyang pag-wo-workout.Para akong nalulunod sa sariling laway nang paulit ulit kong itinitigil sa part na kita ang kanyang abs. Iyo

"Malapit na ang enrollment,” ani Renzo. “Samahan kita mag-enroll?”Tapos na kami kumain, pinapanood ko lang siyang maghugas ng pinggan sa may lababo. Nasa gilid lang niya ako, nakaupo ng ilang hakbang ang layo sa kanya.Sinabi ko kanina na ako na ang maghuhugas ng pinagkainan namin pero hindi siya pumayag. Biniro pa ako na baka raw magdabog ako katulad ng naikwento sa kanya ni Mama noon. Totoo naman talaga na ganoon ako minsan sa bahay tuwing nagkataon na ako ang pinapahugas ng pinggan kaso iba dito, e.Alam kong hindi ko ugaling makonsensya at mahiya pero iyon ang nararamdaman ko ngayon dito. Masyado na akong buhay prinsesa dito. Nakakahiya na masyado. Kaso iyon nga, hindi rin naman niya ako pinayagan kaya hinayaan ko na."Pag-iisipan ko pa kung mag-aaral pa ako. Malapit na lumubo tiyan ko. Nakakahiya."He paused at the sink, glancing at me with that unreadable look of his. “Do you want us to get married before the enrollment?”Saktong pag-inom ko sa nakalapag ng baso ng tubig ko nan

I let out a half-laugh. “May nilabhan lang sa banyo,” medyo nahihiya kong tugon.“Nilabhan?” takang ulit niya, sinimangutan niya ako. “You should’ve told me. I have people for that.”Agad kong iniling ang ulo, lihim na natatawa sa kanya. I knew this would be his reaction. Ito talaga ang rason kaya ko binilisan ang paglalaba. “Undies kasi 'yun. Ayaw kong pinapalaba iyon sa iba. Nakakahiya.”Napabuntong hininga na lang siya, tila nakuha ang gusto kong ipahiwatig. Sa huli ay napatango din."Wala bang masakit sa’yo?" nag-aalala niyang tanong.Natigilan ako saglit. Ngayon na naitanong nga niya, napahawak ako sa aking balakang at napa-i-stretch nang maramdaman ang kaunting pananakit ng aking likod. Dulot ata ng matagal na pagkakayuko habang nagkukuskos.“Wala naman... masyado,” tanging sagot ko, kahit nakita naman niya ang pagngiwi ko sa sakit.“Next time, I’ll do your laundry,” may pagkadiin ang pagkakasabi niya dito.Matagal niya akong pinagmasdan sa mata bago dinampot ang cellphone mula

Papunta kami ngayon sa isang Bahay ampunan. Doon niya ako dadalhin dahil isa daw ito sa binibigyan niya ng suporta. Kung tutuusin, hindi ko talaga trip ang ganitong bagay. Ayaw ko sa maiingay na bata. Lalo na kung sobrang makukulit. Siguro, ang nagtulak sa akin para sumama sa kaniya ay sa kadahilanang doon nga raw siya nanggaling.Oo, literal na doon daw talaga.I wanted to see where he came from... before he became an Jornales.Siguro gusto ko rin maintindihan ang pinanggagalingan niya, kung bakit pakiramdam niya ay responsibilidad niya ang lahat ng taong nakapaligid sa kaniya.I just wanted to understand the part of him that wasn’t polished and presented. The part that made him him. Sana nga bago matapos ang araw na ito ay may madiskubre ako tungkol sa kaniya na hindi ko alam.“Good morning, Sir. Napasyal ho kayo?” a woman’s voice greeted us just as we stepped out of the car.Inalalayan ako ni Renzo palabas ng kotse saka iginiya sa harap ng babae. Agad lumanding ang mata ko sa kabuu

Lumapit sa akin si Renzo pagkatapos niyang i-distribute ang pagkain sa mga bata. Ganoon pa rin, iwas na iwas ang mata ko sa kaniya kahit nung iginiya ako sa may upuang monoblock sa gilid. May inutos siya kay Yumi kanina, dahilan kaya lumabas na ang babae. Hindi ko alam kung anong klaseng utos iyon dahil hindi ko naman ugali makinig sa usapang mag-asawa.“What do you want for lunch? Are you hungry?” Renzo asked, sitting beside me.Nginitian ko siya sabay inilingan bilang sagot sa tanong niya. Hindi ko alam kung bakit ako ang tinatanong niya ngayon ng ganito, kung pwede namang kay Yumi na lang.“Fruits? I can buy them. May malapit na palengke dito,” alok na naman niya.Muli ko siyang inilingan, sunod na nagpanggap na busy sa panonood sa kumakain ng mga bata. They were sitting in a circle, cross-legged on the floor, laughing and eating like it was the best meal of their lives.Magkasalubong ang kilay kong napatingin kay Renzo nang basta na lang niya hinigit ang inuupuan kong monoblock pa