All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 471 - Chapter 480

Ang sumunod na dalawang araw ay hindi ko na masyadong maramdaman ang katawan ko. Para akong nasa mahabang siklo ng dilim, na unti-unting nagpapaguho ng katinuan ko. Sa loob ng silid na ito, wala akong nakikitang bintana upang masulyapan ko man lang ang pagsikat o paglubog ng araw. Ang tanging basehan ko ng oras ay ang pagpasok ng mga tauhan ni Gino para maghatid ng panibagong round ng pasakit. “Gising, prinsesa!” Isang malakas na sipa sa sikmura ko ang nagpagising sa akin sa ikalawang umaga. Napaduwal ako sa sobrang sakit. Ang hita ko ay namamaga na dahil sa mga tusok ng gunting ni Marga noong nakaraang gabi. Ngayon ang dalawang babaeng tauhan naman nila ang mananakit sa akin. Kumuha ang isa sa kanila ng isang maliit na pliers, isang plais na karaniwang ginagamit sa construction. "Sabi ni Boss Gino, kailangan daw naming i-record ang boses mo para may mapakinggan si Raz bago matulog," nakangising sabi ng babaeng may maikling buhok. Bago pa ako makapagsalita, hinawakan ng dalawang l

Pumikit ako nang mariin habang umaandar ang sasakyan ni Ethan. Nangingibaw man ang panghihina, sinubukan ko pa ring sulyapan ang labas ng bintana. Sa halos isang linggo kong nakakulong sa silid na ’yun, ang akala ko ay nasa liblib na kagubatan o abandonadong bundok ang kinaroroonan n’un. Ang gusaling pinanggalingan ko pala ay walking distance lang mula sa isang maluwag na highway kung saan tanaw ang mga dumadaang sasakyan at poste ng ilaw. Napayuko ako at hindi na napigilan ang paghikbi nang may mapagtanti ako. “How could Raz not find me there?” pabulong kong tanong sa sarili habang humahagulgol. “With all his power, with all his money... it’s just a few meters away from the main road. Was I really that invisible to him? Or maybe Gino was right... maybe Raz never really intended to find me at all.” Bahagya akong natigil sa paghikbi nang maramdaman ko ang mainit na palad ni Ethan na humawak sa nanginginig kong kamay. "You're safe now, Veronica. Please, stop crying. Hinding-hindi ka n

“Marry me, Veronica Ion De Miranta…” Napatitig ako sa kaniyang mga mata habang ang mga salitang ’marry me’ ay nagpaulit-ulit sa pandinig ko. Pakiramdam ko ay umurong ang dila ko. I mean… kasal? Paanong napunta agad sa pagpapakasal ang pananatili namin dito? Lihim akong napasinghap nang synod na pumasok sa utak ko ay ang magaganda niyang nagawa sa akin. Tinitigan ko siya ng mariin habang magkadikit ang mga labi ko. Bagaman hindi naging mabuti ang paghihiwalay namin noon, bumawi naman siya sa akin magmula n’ung sinagip niya ako. Siya na ang lalaking hindi ako binitawan noong mga panahong pati ang sarili ko ay ayaw ko nang panghawakan. Siya ang naglinis ng mga sugat ko, hindi lang ang mga nasa balat, kundi pati ang mga sugat sa pagkatao ko. Sa loob ng halos dalawang taon, wala siyang ibang ginawa kundi masiguro na ligtas at masaya ako. ‘Does he deserve a 'yes'?’ tanong ko sa sarili ko. Muli na naman akong napasinghap ng lihim nang maalala ko ang mukha ni Raz sa TV noong nakaraang

Hindi ko alam kung gaano katagal akong napatulala sa dilim, dinaramdam ang init ng mga hininga niya na patuloy na nananunuot sa balat kot. Ngunit bago pa man bumalik ang kuryente, naramdaman ko ang marahas niyang pagbitaw baywang ko. “Next time we see each other, you’ll finally know the whole truth. Get ready, Veronica. Your paradise is built on lies,” may pagbabanta niyang bulong. Kasabay ng muling pag-ilaw ng banyo ay ang paglamon muli ng katahimikan sa paligid. Wala na siya. Ang bintana sa gilid ay bahagyang nakaawang, hinahayaan ang malamig na hangin sa labas na pumasok dito sa loob. Muntik na akong mapatalon sa gulat nang mabasag ang katahimikan ng magkakasunod at malalakas na katok mula sa pinto. “Veronica! Veronica! Open the door! Are you okay?!” Boses iyon ni Ethan. Bakas ang labis na takot at pag-aalala base sa tono niya. Nanginginig man ang mga kamay ko pero nagawa ko pa rin siya pagbuksan ng pintuan. Pagbukas ng pinto, agad niya akong sinalubong ng isang mahigpit na yak

Nabalot ng isang nakabibinging katahimikan ang paligid. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mabilis na pagtibok ng sarili kong puso. Dahan-dahang humiwalay si Raz sa pagkakahapit sa akin, ngunit hindi niya inalis ang pagkakahawak niya sa baywang ko. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ito. "Veronica... lumabas ka riyan," muling utos ni Ethan. Kalmado, pero may talim ang boses niya. Huminga nang malalim si Raz. Isang nanunuyang ngiti ang sumilay sa labi niya. Tumuwid siya ng tayo at hinawakan ako sa kamay, bago ako dahan-dahang iginayak palabas mula sa likod ng malaking puno ng oak. Bumungad sa amin ang pigil na pigil nang si Ethan, nakatayo ilang metro lang ang layo. Ang liwanag ng buwan ay sapat na para makita ang umiigting na niyang panga habang ang kamay ay nanginginig na sa pagkakakuyom. "Good evening, Ethan," nanunuyang panimula ni Raz. “I must admit, you did a great job hiding here. This place is... charming. Though a bit too isolated for my taste." "Let go of her, Raz,"