All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 481 - Chapter 490

Isang sikretong lagusan ang kinaroroonan namin. Madilim, amoy amag, at tila walang katapusan ang kipot ng bawat sulok nito. Habang hinihila ako ng magkapatid, ang tanging naririnig ko ay ang mabibigat naming paghinga at ang kalansing ng mga armas na dala ng mga tauhan ni Gino. "Dalian niyo! We don't have all night!" utos ni Ethan. Lumabas kami sa isang sementadong bunker na nakatago sa gitna ng masukal na bahagi ng kagubatan, malayo sa mismong rest house. Doon ay naghihintay ang isang itim na van na walang plaka. Agad akong isinakay sa gitna nito, sa pagitan nina Ethan at Gino. "You’re shaking, Veronica," ani Ethan, pilit na inaabot ang kamay ko. "Don't be scared. This is just for a while. We’ll be in the city in no time, and then we’re flying out to where no Jornales can ever touch you again." Nandidiri kong binawi ang kamay ko at isiniksik ang sarili ko palayo sa kaniya. "Huwag mo akong hawakan! You’re both sick! How could you even look at me with those eyes, Ethan? Lahat ng p

Nagising ako sa gitna ng isang madilim at maalikabok na bodega. Ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang sikat ng buwan na tumatagos sa butas-butas na bubong at ang asul na liwanag mula sa laptop na nasa harap ni Gino. Ramdam ko ang hapdi ng pagkakatali ng mga kamay ko sa isang kalawanging tubo. Tuyot ang lalamunan ko, at ang buong katawan ko ay parang binugbog sa tindi ng sakit. "Five billion?" Isang marahas na mura ang kumawala sa bibig ni Gino. "Fvck that b*stard! Five billion lang ang kaya niya? Ano ako, hangal?! Does he think your life is that cheap, Veronica?" Hindi ako umimik. Nanatili akong tulala sa kaniya habang ang mga luha ko ay tuyo na sa mga pisngi ko. Wala na akong lakas para sumigaw o magmakaawa. Sa loob ng halos dalawang taon, akala ko ay nahanap ko na ang kapayapaan sa piling ni Ethan, pero isa lang pala itong mahabang bangungot na pinagtulungan nilang magkapatid. Ngayong wala na si Ethan, ang natitirang demonyo sa harap ko ay mas mapanganib dahil pera na lamang an

Dahan-dahang bumukas ang malaking pinto ng bodega, niluluwa ang tatlong lalaking naka-suit at may dalang mga dokumento. Tumingin si Gino sa akin at pagkatapos ay sa mga lalaki, isang tagumpay na ngiti ang sumilay sa mga labi niya. "Let's begin," wika niya habang hinahawakan ang malamig kong kamay sa harap ng huwad na judge. Naramdaman ko ang pagguho ng huling piraso ng pinanghahawakan kong pag-asa. Walang Raz na darating... wala ring pulis na magrerescue sa akin. Ang tanging naririto ay ang demonyong si Gino na handa nang angkinin ang buong pagkatao ko sa ilalim ng batas na binayaran lang niya. "Veronica..." tawag sa akin ni Gino, ang boses ay puno ng panunuya. "Say 'I do', or I'll make sure the first thing my men do after this is to find Raz and finish him off before he even reaches the gate." Tumingin ako sa pintuan, nagdarasal pa rin ng isang himala, pero ang tanging nakita ko ay ang paglapit ng lalaking may hawak na bibliya at mga papel. Pakiramdam ko'y lalong bumigat ang han

"I said it’s Gino... that’s what you’re going to moan. You’re going to moan how much better I’m than both of them. And tell him, 'It’s Gino, Raz... it’s always been Gino.'" "No... please... don't do this," pagmamakaawa ko, halos pabulong na ang boses ko dahil sa higpit ng pagkakahawak niya sa leeg ko. Sa isang mabilis na galaw, iniyuko niya ang ulo niya at marahas na isiniksik ang kaniyang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko. At doon ay pinaglakbay niya ng walang alinlangan ang dila niya. Halos dumugo ang labi ko sa mariin kong pagkagat doon, huwag lang maramdaman ng lubos ang pinaggagawa niyang kababuyan sa akin. "I've been wanting to do this to you… even before. Ang sēxy mo kahit kailan…” aniya at pinagapang na ang palad paitaas sa loob ng punit-punit kong damit. Matinding kilabot ang nangingibabaw sa akin tuwing nararamdaman ko ang marahas niyang haplos sa bandang dibdib ko. "Gino… p-please… stop this…” mapait kong sabi habang nagsisimula na namang tumulo ang akala kong ubo

Bitbit ang maliit na maleta na naglalaman ng mga alahas na dahan-dahan kong ninakaw mula sa vault ni Gino at ang pekeng passport na matagal ko nang pinaghandaan, tinahak ko ang daan patungo sa istasyon ng tren. Habang nakaupo sa loob ng bagon, pinapanood ko ang paglayo ng mga ubasan ng Tuscany, nakaramdam ako ng kakaibang gaan. Ni walang pagsisisi ang pumapasok sa akin kaugnay sa krimeng ginawa ko. Walang takot at tanging ang malamig na katotohanan ang nangingibabaw sa akin ngayon… na sa wakas, ang mga kamay ng pumatay sa dangal ko ay wala nang buhay. Tatlong araw ang lumipas bago ko tuluyang narating ang Pilipinas. Oo… sa Pilipinas, pero hindi na sa dating tahanan. Hindi ko tinahak ang daan patungo sa mga kalsadang amoy usok at puno ng mga matatayog na gusali kung saan nananatili ang mga alaala ni Raz Jornales. Wala ng rason para balikan ko pa ang nakaraan. Para sa akin, patay na rin siya. Sa loob ng dalawang taon na paghihirap ko sa kamay ni Gino, ang bawat gabi na umaasa akon